Να πω την κουβέντα μου πριν το αποψινό ματς της Ισπανίας με την Χιλή. Εύχομαι να γίνει ματσάρα. Οι ινδιάνοι, αν θα προσέξετε, σε κάποιες φάσεις θα κάνουν ευφυείς κινήσεις με το σώμα. Θα παίζουν παιχνίδι με τη μπάλλα αλλά και θα την κρύβουν.
Εγώ ξέρω ότι τα παραμύθια τα λένε στα παιδάκια. Στα μωρά. Και επιβάλλεται ο μπαμπάς, ο παπούς, η γιαγιά να λένε παραμύθια στο αγοράκι και στο κοριτσάκι των δυο και τριών χρόνων. Μιλάμε για την εθνική ομάδα στο μουντιάλ. Και τι λέμε;
Έκλεψε την παράσταση ο Μεξικανός τερματοφύλακας που κράτησε το μηδέν με την Βραζιλία. Δικαιολογημένα. Άλλο, όμως, γίνεται θόρυβος γύρω από ένα πρόσωπο κι άλλο με τη μια να τον ανεβάζουν στον ουρανό. Ώπα! Ασόβαρο να τον κατατάξεις ανάμεσα στους κορυφαίους γκολκήπερ επειδή σ’ ένα παιχνίδι ήταν υπέροχος, ήρωας της ομάδας του.
Η Βραζιλία έπεσε σ’ ένα πολύ καλό Μεξικό. Και η πιο μεγάλη ομάδα κομπλάρει απέναντι σε αντίπαλο με κλειστή άμυνα. Άσε ότι η Βραζιλία δεν μπορείς να την εκτιμήσεις σήμερα σαν την καλύτερη ομάδα.
Τέτοια γκέλα γίνεται κάθε 40 χρόνια. Να μην πάρει ο Ολυμπιακός το 2011 τον Μεξικανό τερματοφύλακα Οτσόα και να προτιμήσει τον Ελβετό Κοστάντζο. Μιλάμε για νουμεράδα. Ο γκελαδόρος. Γελάγανε και τα τσιμέντα στο Καραϊσκάκη.
Μιλάμε ποδοσφαιρικά. Όλα μπορούμε να τα πούμε με τη γλώσσα της μπάλλας. Αυτή είναι η μαγεία της, το μεγαλείο της. Άρθρο πρώτο. Αφήνουμε στην άκρη το αποτέλεσμα.
Ποινική δίωξη ασκήθηκε στον γνωστό Αντώνη Ρέμο. Τα 'θελε και τα 'παθε. Όχι, ακριβώς. Αν ήξερε τι τον περίμενε δεν θα έμπλεκε με τον Ηρακλή. Φταίει, δεν φταίει πρόεδρος της ανώνυμης εταιρείας ήταν, άρα έχει ευθύνη για τα χρέη.
Για εμένα το ποδόσφαιρο είναι τέχνη. Λαϊκή τέχνη. Ο ποδοσφαιριστής είναι λαϊκός καλλιτέχνης. Με την ευκαιρία του μουντιάλ έρχονται κάποιες σκέψεις μου και τις αραδιάζω.
Μικρά παιδιά που ξαφνικά έχουν γίνει το επίκεντρο του κόσμου. Των πελατών, των χορηγών, των πολυεθνικών συλλόγων, όλων των επαγγελματιών που εμπλέκονται στη βιομηχανία της μπάλλας. Ναι, βιομηχανία. Μέσα στις δυο - τρεις μεγαλύτερες παγκοσμίως.
Μια από τα ίδια για τους Βραζιλιάνους. Συγκίνηση, κλάμα κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου, λίγα πράγματα στο γήπεδο. Καλοί παίκτες, όχι όμως οι προσωπικότητες που μπορούν να επιβληθούν. Τουλάχιστον όχι σε αυτά τα δύο ματς.