Μπαίνω στο άγνωστο σπίτι και βιάζω τον 15χρονο γιο τους. Όχι, δεν είμαι σεξουαλικά ανώμαλος, ούτε με προκάλεσε σεξουαλικά ο νεαρός. Ήθελα να δείξω στους γονείς του παιδιού και στους γείτονες, στον κόσμο όλο ότι εγώ είμαι ο γαμάω και δέρνω.
Αυτή λέγεται κατάρρευση. Πτώση μιας άχαστης σχολής που δημιούργησε η Μπαρτσελώνα, υιοθέτησε η εθνική Ισπανίας και αμφότερες μεγαλούργησαν. Ετσι συμβαίνει, όμως, με όλες τις αυτοκρατορίες. Μοιραία έρχεται η παρακμή. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η άλωση έγινε με πολύ ηχηρό τρόπο.
Ισπανία – Ολλανδία είναι κόντρα ευρωπαϊκή, όχι μονάχα μουντιαλική. Να ξέρουμε τι λέμε. Και τι βλέπουμε. Είδαμε στην πρεμιέρα Βραζιλία – Κροατία. Άλλο έργο. Στο φινάλε η Κροατία, με φτωχό μητρώο, δεν είναι Ευρώπη. Όσο και να νοιώθει συγγένειες με την Γερμανία, παραμένει η Κροατία στον αστερισμό του φουκαραδισμού, του λεγεωναρισμού.
Σε αγώνα ερασιτεχνικού πρωταθλήματος της Αγγλίας ο διαιτητής έχει αποβάλλει το βοηθό του, επειδή τον προσέβαλε. Εχει συμβεί. Δεν περίμενα ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο σε αγώνα του παγκοσμίου κυπέλλου. Δεν συνέβη. Πάντως, η εμφάνιση του ανθρώπου που ανακάλυψε οφσάιντ σε δυο γκολ των Μεξικανών ήταν προσβλητική για τους συναδέλφους του και ασφαλώς για τη ΦΙΦΑ.
Πλακωθήκανε στην προπόνηση της εθνικής Ολλανδίας. Τι είναι αυτό; Κάτι είναι. Όλα είναι κάτι. Όλα έχουν τη σημασία τους. Κάθε τι κάτι έχει να σου πει. Μόνον αν είσαι της πλάκας δεν βλέπεις, έστω δεν ψάχνεις, τι είναι εκείνο και τι το άλλο.
Ας αφήσουμε στην άκρη το σκορ, το 3-1 της Βραζιλίας. Γιατί όχι να μην αγνοήσουμε και το αποτέλεσμα, την ήττα της Κροατίας. Κάποιες φορές όταν μιλάς για ποδόσφαιρο, ειδικά για ποδόσφαιρο, η κουβέντα μπερδεύεται, χάνει το νόημά της αν βάζεις στο λογαριασμό το αποτέλεσμα του παιχνιδιού, το σκορ.
Αυτά θέλουμε, ρε. Γκολ σαν κι αυτό που έβαλε ο Νεϋμάρ όταν ισοφάρισε την Κροατία. Όχι να στηνόμαστε στην τηλεόραση και να μονολογούμε, αν δεν έχασαν και πολλά όσοι δεν είδαν το πρώτο ματς του μουντιάλ.
Η προσμονή για το μουντιάλ. Την πρεμιέρα του μουντιάλ, που βέβαια πριν το ματς έπαιξε η τελετή έναρξης. Ποτέ άλλοτε δεν ξανάδα τόσο όμορφη, τόσο λαχταριστή την Τζένιφερ Λόπεζ. Σαρανταπεντάρα καυτή!
Είχαν να το λένε οι παληοί αθλητικοί συντάκτες στην Ευρώπη. Ότι σε κάθε μουντιάλ αποκαλυπτόταν ένα μεγάλο ταλέντο ποδοσφαιριστού, ίσως και όχι μονάχα ενός. Σήμερα που ο κόσμος λειτουργεί σαν ένα χωριό, τίποτα δεν είναι κρυφό, όλοι γνωρίζουν όλους και δεν περιμένουν την έκπληξη κάθε τέσσερα χρόνια.
Αδιανόητο για μένα κι όμως συνέβη κι αυτό. Κάποιοι, σίγουρα για να εντυπωσιάσουν, να ξεχωρίσουν, έγραψαν ύμνους για τα σπαγγέτι. Ήμουνα πάντα από την εποχή των ιπποτών υπέρ του γνήσιου. Πιτσιρίκι ακόμα, μαθητής του γυμνασίου με χάραξαν τα καουμπόυκα έργα στο σινεμά. Πώς, λοιπόν, ήταν δυνατό να με ενθουσιάσει το σπαγγέτι-γουέστερν.