Αυτή είναι η αληθινή επανάσταση. Μιλάει η αυτού εξοχότης ο αποδυτηριάκιας. Επανάσταση δεν είναι να πας πάσο τον λαό. Αυτό το κάνουν οι παραμύθηδες. Οι απατεώνες. Οι επαγγελματίες πολιτικοί που δίνουν στον κοσμάκη αυτό που περιμένει. Την ελπίδα, το όνειρο, την αλλαγή. Το μπαλαμούτι.
“Ότι γνωρίζω από ηθική και συναίσθηση χρέους το οφείλω στο ποδόσφαιρο”. Βαρειά κουβέντα από άνθρωπο του πνεύματος και της λογοτεχνίας. Κουβέντα γεμάτη νόημα από τη σκέψη του Αλμπέρτ Καμύ, που τη θυμήθηκα εν όψει μουντιάλ.
Αυτή είναι η Βραζιλία. Η χώρα που πάντα θεωρούσε το ποδόσφαιρο υπόθεση ζωής ή θανάτου. Τεράστιο βάρος να φοράς τη συγκεκριμένη φανέλα, ως οικοδεσπότης ενός τουρνουά που πρέπει οπωσδήποτε να κερδίσεις. Με τον κόσμο να απαιτεί, όσο διάστημα μπορεί να ξεχάσει τη φτώχια του. Με τους παίκτες να αισθάνονται αυτή την αφόρητη πίεση.
“Εμείς οι παοκτσήδες τι κάνουμε, όχι τι κάνουν οι άλλοι” ξεκαθάρισε ο Άγγελος Αναστασιάδης στην πρώτη του κουβέντα με την και στα χαρτιά επιστροφή του στην Τούμπα. Ιστορία μου, αμαρτία μου είναι ο ΠΑΟΚ. Περνάνε τα χρόνια, περνάνε οι δεκαετίες και η ομάδα παραμένει εκτός κόλπου. Γιατί;
Ο Άκης Ζήκος είναι υπεύθυνος στα τμήματα υποδομής της ΑΕΚ. Μεθαύριο Παρασκευή θα δώσει συνέντευξη τύπου για να ενημερώσει τους δημοσιογράφους σχετικά με τις ακαδημίες της εταιρείας. Περίεργο. Περιεργότατο.
Με Βραζιλία ξεκινάει το μουντιάλ. Έτσι γίνεται. Η διοργανώρια ανοίγει το χορό. Η αγαπημένη μας Βραζιλία, που πλέον δεν είναι και πολύ Βραζιλία. Η ομάδα, δηλαδή, που περισσότερο από κάθε άλλη λατρεύει το τεχνικό ποδόσφαιρο, το αλανιάρικο και φυσικό, το αρτίστικο κι όχι το τεχνοκρατικό και ψηφιακό, που βγαίνει από το λογισμικό προπονητών τύπου Μουρίνιο.
Η Ξάνθη παραμένει στην σούπερ λίγκα και ο Ολυμπιακός Βόλου πάει στον εισαγγελέα. Υπέροχα. Όπως αναμενόταν. Ένα μπαράζ που κρίνει κατηγορία για δύο ομάδες να κρίνει και το ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα. Η έκπληξη θα ήταν να παιζόταν κανονικά το ματσάκι, να τελείωνε ομαλά και να πάμε παρακάτω. Αυτά δεν γίνονται.
Παναθηναϊκός ήταν ο Κώστας Μουρούζης, όμως δεν θα βρεις στα χρόνια του ούτε έναν ολυμπιακό να πει κακή κουβέντα. Όχι επειδή ο καταγεγραμμένος παναθηναϊκός έκανε ένα τέρμινο και προπονητής στο λιμάνι. Άσχετο αυτό. Κι ένας χωρίς οπαδική πατρίδα πρώην προπονητής ομάδας, πιθανόν να στιγματιστεί σαν εχθρός, σαν αντίπαλος.
Τα φαβορί υπάρχουν. Απλώς, δεν είναι άχαστα. Οι συγκυρίες, η μαγική ημέρα του αντιπάλου, η διαιτησία, όλα αυτά μπορεί να είναι κάποια συγκεκριμένη στιγμή εναντίον τους. Δεν είσαι σίγουρος, όμως. Ποτέ.
Από την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου είναι γνωστό ότι στον πόλεμο υπάρχουν προγνωστικά, όμως όχι στο ποδόσσφαιρο. Κανονικά εδώ τελειώνει η κουβέντα, εν όψει μουντιάλ με τη σύσταση του αποδυτηριάκια να το παρακολουθήσετε με σκέψη ποδοσφαιρική, όχι τζογαδόρικη. Μόνον έτσι θα το χαρείτε.