Κανονικό πλύσιμο μαύρου χρήματος γίνεται σήμερα σε μια ΠΑΕ του ελληνικού πρωταθλήματος. Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια είναι αν με ρωτήσεις ποια ΠΑΕ είναι αυτή. Από πού έρχεται το χρήμα, δηλαδή από ποιες βρωμοδουλειές κι αν είναι όλα τα πακέτα του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ δεν γνωρίζω. Δεν μπορώ να γνωρίζω.
Δεν είναι τυχαία η ατάκα του αποδυτηριάκια ότι πιθανότατα τζάμπα σκοτώνεται ο Παναθηναϊκός να περάσει στα play-off, με όσο το δυνατόν καλύτερη “βαθμολογία”. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει καμμία ομάδα από τις τέσσερις, μετά τον πρωταθλητή, να διεκδικήσει μια θέση στους ομίλους του τσάμπιονς ληγκ.
Η μαλακία δεν πάει στα βουνά. Αντιλαμβάνεσαι γιατί; Δεν έχουν ανάγκη να αυτοϊκανοποιηθούν τα αγριολούλουδα και τα δηλητηριώδη μανιτάρια. Στα παπάρια τους. Έχουν αυτά τα πλάσματα, που κι αυτά αναπνέουν, την ικανότητα να χαίρονται τη ζωή, χωρίς να μαλακίζονται.
Είναι να απορεί κανείς γιατί κάθεται ακόμα στον πάγκο του ΠΑΟΚ ο Χουμπ Στέφενς. Εννοώ γιατί δεν τον στέλνουν απ’ εκεί που ήλθε. Και ο Σαββίδης να αναγνωρίσει τη γκέλα του. Μήπως η πρώτη είναι από τότε που πήρε την ομάδα;
Μόνον ο Έλληνας, αυτός του γηπέδου, του όχλου, δεν είναι σε θέση να κρατήσει ενός λεπτού σιγή. Φοβερό, ε; Θα ασχημονήσει, θα θορυβήσει, ακριβώς σε μια στιγμή που απαιτεί σιωπή, σκέψη, ιερότητα, σεβασμό. Γιατί; Επειδή είναι φρικιό.
Αριέλ Ιμπαγάσα. Ένας αρχέτυπος ποδοσφαιριστής που μένει στη μνήμη σου. Μπαλλαδόφατσα που γεμίζει αδρεναλίνη την ομάδα του όταν οι μπαταρίες στραγγίζουν. Α, να το πούμε αυτό. Δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής χωρίς ομάδα.
Έσπασε το παγκόσμιο ρεκόρ στο άλμα επί κοντώ. Πού είναι το περίεργο; Αυτή είναι η μοίρα των παγκοσμίων ρεκόρ. Να καταρρίπτονται με μια καλύτερη επίδοση.
Μ’ αυτό που έκανε η Μπάγερν, να επιβαρυνθεί η ίδια τα εισιτήρια του αγώνα με την Άρσεναλ στο Λονδίνο, για όσους Βαυαρούς ταξιδεύουν για το ματς του τσαμπιονς ληγκ, δείχνει την κλάση της.
Το ξέρετε το ρητό “Μέχρι εκεί...”; Βγαλμένο μέσα από τη ζωή είναι, με τόννους αληθείας φορτωμένο. Λένε π.χ. για κάποιον “Μέχρι εκεί ήτανε αυτός, όχι παραπάνω...”. Θα εξελιχθεί σαν επιχειρηματίας, σαν καλλιτέχης, σαν οτιδήποτε, όμως μέχρι εκεί, δεν πάει παραπέρα.
Λίγοι άνθρωποι δεν συμβιβάζονται με την ιδέα του θανάτου όταν πλέον φθάσουν στη προχωρημένη ηλικία. Πέρασες τα 80, τα 85, έχεις αρχίσει να προετοιμάζεσαι. Κανονικά, βέβαια, όλοι μας και από τα νεανικά μας χρόνια οφείλουμε να δεχθούμε το πιο ακλόνητο στάνταρ, ότι θα πεθάνουμε. Η κουβέντα είναι για τον Ιμπαγάσα