Μένουν δέκα αγωνιστικές να τελειώσει το πρωτάθλημα. Τι μπορεί να πετύχει ο ΠΑΟΚ; Λάθος ερώτημα. Ποια αποτυχία είναι ικανός σαν αποφύγει ο ΠΑΟΚ, είναι το σωστό ερώτημα.
Θα το επαναλάβουν τα αφεντικά των δύο ομάδων όταν το έχουν ξαναπαίξει το έργο μεταξύ τους. Κερδίζουν και οι δύο το ματς έδρας. Χάνουν και οι δύο το ματς εκτός έδρας.
Δεν μοιάζει πια σαν αγιορίτης ιερομόναχος ο Μάκης Ψωμιάδης; Φοβερά πράγματα. Έχει μεγαλώσει το μαλλί, έχει μαλακώσει το μάτι, οι κινήσεις του, ο βηματισμός του έχουν χαλαρώσει. Άλλος άνθρωπος. Τι να συμβαίνει. Τόσο πολύ τον άλλαξε η φυλακή;
Τι ήταν αυτό πάλι , ρε; Αν υπάρχει δικαστήριο στο ποδόσφαιρο σαν τον Άρειο Πάγο θα πρέπει να απαγορεύσει στον ΠΑΟΚ, μετά την άθλια εμφάνισή του στη Λεωφόρο, να ανοίξει το στόμα να πει οτιδήποτε, για το πρωτάθλημα, τη διαιτησία, το κατεστημένο, το παρασκήνιο. Να τον τιμωρήσει τον ΠΑΟΚ με δυο χρόνια σιωπή.
Έχασε από τον Πλατανιά ο ΠΑΟΚ κι αυτό δεν ήταν το χειρώτερο. Στα Περιβόλια είχε εμφανιστεί άοπλος και χωρίς μουστάκια ο ΠΑΟΚ, θλιβερός και απογοητευτικός. Το ίδιο και με τον Παναθηναϊκό, ρε;
Το παραμύθι ότι ο αθλητισμός είναι πολιτισμός, ότι εκπροσωπεί αξίες και ιδεώδη και άλλα τέτοια περίεργα, παίζεται στην τελετή έναρξης και λήξης των μεγάλων διοργανώσεων.
Λέει ο αποδυτηριάκιας ότι ο πρόεδρος της ομάδας να είναι επιχειρηματίας. Να συμπεριφέρεται επιχειρηματικά. Μόνον έτσι βοηθάει το ποδόσφαιρο, αλλά και την ομάδα του. Όχι, ρε, σου λένε κάποιοι. Ο πρόεδρος πρέπει να αγαπάει την ομάδα και να βάζει λεφτά.
Μόνο συνηθισμένο δεν είναι τρεις νίκες σερί από ομάδα της ουράς. Τα τρία στη σειρά παιχνίδια να τα έχει στο γήπεδο της είναι σχεδόν απίθανο μια ομάδα να τα πάρει και τα τρία. Αυτό λέει η Ιστορία. Ακόμα κι αν οι τρεις αντίπαλοι είναι κατώτεροι.
Το καλοκαίρι του 2004 ήταν η πιο μεγάλη στιγμή της Ελλάδος, από το 1821. Μια χώρα σε ανάταση. Με εθνική υπερηφάνεια. Κι αυτό λόγω αθλητισμού. Πρώτα με την κατάκτηση του πρωταθλήματος Ευρώπης στην Πορτογαλία από την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και αμέσως μετά τη διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων.