Γιατί να μη χάσει ο Παναθηναϊκός από τον Παναιτωλικό; Και πώς να κέρδιζε μία ομάδα που δεν είναι χειρώτερή του, μάλιστα όταν ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε έτσι όσο μπορεί. Επόμενο να ηττηθεί 1-0.
Άσε τις εφημερίδες να πανηγυρίζουν για το 4-0 του Ολυμπιακού επί της Καλλονής. Το επίπεδο πια του μέσου γάβρου έχει ανέβει. Μεγάλωσαν οι απαιτήσεις. Είσαι ο μόνιμος πρωταθλητής. Τέσσερα στον ΠΑΟΚ, τέσσερα και στην Καλλονή. Τέσσερα θα ρίξει και στον Παναθηναϊκό όταν παίξουν στο Καραϊσκάκη. Και;
Τρία πράγματα έχει να δουλέψει η προεδράρα της ομαδάρας. Αποδυτηριάκιας μιλάει. Το πρώτο είναι να φτιάξει ομάδα. Ξεκινώ από το πιο δύσκολο. Θεός γίνεσαι στους αιώνες σαν πρόεδρος και το όνομά σου θα μείνει παντοτινό αν τα καταφέρεις η ομάδα να παίξει μπαλλάρα. Να την παραδέχονται και οι αντίπαλοι.
Σκέπτομαι αν είχε συνταχθεί νεκρολογία για τον Μίκαελ Σουμάχερ πριν από το ατύχημά του. Ναι, στα χρόνια μας συμβαίνει κι αυτό. Γιατί, δηλαδή, όχι πριν, αλλά μετά το μοιραίο να γράφονται, ανάλογα ποιος είναι ο νεκρός, λίγες ή, πολλές αράδες. Για τη ζωή του, τη δράση του, την προσφορά του.
Το γήπεδο θέλει κόντρα. Δεν πας στη ροκ συναυλία να φτιαχτείς με τον πρεζάκια τραγουδιστή, ούτε στο θέατρο να θαυμάσεις παράσταση και ερμηνεία ηθοποιών. Το οξυγόνο στη μπάλλα, ακόμα και στο πιο καλλιτεχνικό, το πιο αρτίστικο ποδόσφαιρο, είναι η αντιπαλότητα.
Ο Ολυμπιακός κέρδισε την Φενέρ Μπαξέ στο μπάσκετ. Σιγά, ρε. Και μαζύ με την τουρκική ομάδα κέρδισε και τον Ομπράντοβιτς. Σιγά, ρε. Γι’ αυτό τίγκαρε το γήπεδο, άλλωστε. Επειδή στον πάγκο της ομάδας του «Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς» ήτανε ο Σέρβος. Ποιος είναι ο σουλτάνος της Φενέρ;
Υπάρχει θάνατος ένδοξος και θριαμβευτικός; Γιατί, όχι. Ο θάνατος είναι θάνατος, όμως ο άνθρωπος δεν έχει αποφύγει να τον στολίσει, να τον στέψει με διάσταση ηρωική, επική. Να τον ομορφύνει τον θάνατο.
Χάθηκε η πρώτη χρονιά της χαμένης ΑΕΚ. Απευθύνομαι σε εκπαιδευμένους αναγνώστες. Ό,τι λέμε το λέμε με λίγα λόγια. Τα πολλά λόγια τα λένε αυτοί που δεν έχουν να πουν τίποτα με ουσία και συνουσία. Και τα πολλά τα διαβάζουν αυτοί που δεν είναι ψαγμένοι. Που δεν θέλουν να ρουφήξουν ουσία και να κάνουν συνουσία με τις αράδες του κειμένου.
Η ιστορία με τον Σουμάχερ, αν τελικώς καταλήξει το παλληκάρι, θα έχει τουλάχιστον μισό αιώνα ζωής. Έτσι το προβλέπω. Για τα προσεχή 50 χρόνια θα απασχολεί, θα ξαναζωντανεύει επειδή πάντα κάποιο ρεπορτάζ αποκαλυπτικό όλο κάτι νέο θα έχει να προσθέσει.