Δεν αποφασίζει ο Στραματσόνι αν θα παραμείνει ακόμα στον Παναθηναϊκό. Μία τέτοια απόφαση την παίρνει το αφεντικό του μαγαζιού, ο Αλαφούζος. Και ποιά είναι η απόφαση του προέδρου του Παναθηναϊκού; Καμία. Ουδεμία απόφαση για τον Στραματσόνι.
Δεν θέλει ερώτημα ποιός κρύβεται πίσω από την ανοικτή επίθεση της Θύρας 13 στον πρόεδρο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Είναι αυτός που τον περίμενε στη γωνία τον Γιάννη Αλαφούζο.
Πόσο πιο κάτω να πάει ο Παναθηναϊκός; Πριν η ομάδα υποβιβαστεί στην Β’ εθνική ο προπονητής επιβάλλεται να εκδιωχθεί. Ας μην φταίει αυτός ολοκληρωτικά. Θα απολυθεί διότι απλά δεν γίνεται να κρατηθεί άλλο.
Μιλάμε για ποδόσφαιρο, όχι για την εργασία μας και την υγεία μας. Τα έσοδα και τα έξοδα μας, που ορίζουν την καθημερινότητά μας. Τη κακή ψυχολογία, την αρνητική ενέργεια, τη σκοτεινή σκέψη.
Το τελευταίο που έχει σημασία είναι αν έχει δίκαιο ο Ίβιτς σ’ αυτά τα φοβερά που είπε μετά την ήττα στην Τούμπα από τον Ατρόμητο. Ούτε, επίσης, έχει σημασία αν υποστηρίζει κάποιος πως δεν έπρεπε, πως καλώς είπε Όσα είπε ο προπονητής του ΠΑΟΚ. Άλλο είναι εκείνο που στέκεσαι.
Τη μία φάπα μετά την άλλη τρώει στην μάπα ο Παναθηναϊκός και αυτό δεν είναι το περισσότερο οδυνηρό. Διασυρμός στην Ευρώπη, μάλιστα όχι από ομάδες πρώτης γραμμής, και αποτυχίες στο πρωτάθλημα.
Φταίει, δεν φταίει ο Στραματσόνι, αυτός πατάει πάνω στο συμβόλαιό του. Ο Ιταλός έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης στο φιάσκο, στη μεγάλη φούσκα του Παναθηναϊκού, όμως είναι επαγγελματίας. Και φτωχό παιδί. Από φτωχή οικογένεια, όπως κιόλας πρόλαβε να πει.
Δύσκολο παιχνίδι για τον ΠΑΟΚ σήμερα στα Τρίκαλα. Και γίνεται ακόμα πιο δύσκολο αυτό το ματς κυπέλλου, διότι ποιός μπορεί να προβλέψει κατά πόσο θα επηρεαστεί αρνητικά η αγωνιστική συμπεριφορά της ομάδας μετά τα πολυσυζητημένα γεγονότα, αρχής γενομένης την περασμένη Δευτέρα.
Σαν σήμερα, στις 30 Νοεμβρίου συμπληρώνονται 143 χρόνια από τότε που το ποδόσφαιρο έγινε διεθνές σπορ. Εκείνη την ημερομηνία, το 1872 στην πόλη Πάρτικ της Σκωτίας, και συγκεκριμένα στο γήπεδο Χάμιλτον Κρέσεντ, η εθνική ποδοσφαιρική ομάδα της Σκωτίας αντιμετώπισε εκείνη της Αγγλίας.
Η ιστορία είναι παλιά. Σχεδόν τόσο όσο παλιό είναι το ποδόσφαιρο. Λέω για το παραμύθι της φανέλας. Χάνει η ομαδάρα και ο κόσμος τα βάζει με τους παίκτες. Που δεν παίζουν για τη...φανέλα.