Η βιομηχανία εξωδίκων συνεχίζεται, αυτήν τη φορά όχι από τους άμεσους και διαχρονικούς συνεργάτες του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη, αλλά από την ίδια τη νομική υπηρεσία της εταιρείας Capital, συμφερόντων του επιχειρηματία και εισηγμένης στη χρηματιστηριακή αγορά της Νέας Υόρκης (Nasdaq).
Κολλητάρια από το δημοτικό σχολείο είναι οι 37χρονες Λουίζα και Τένια, πλουσιοκόριτσα που στη ζωή τους, την εύκολη και πολυτελή, όλα έγιναν στην ώρα τους. Οι γκόμενοι, ο γάμος, τα παιδιά. Χαρακτήρες διαφορετικοί, σουλούπι επίσης διαφορετικό, όμως έκαναν παρέα ταιριαστή χωρίς ποτέ να δηλητηριαστεί η σχέση τους. Έτυχε, μάλιστα, να παντρευτούν δύο αδέλφια και εκεί, με τους άνδρες τους, τους έκατσε το πρόβλημα.
Η υπόθεση θυμίζει μυθιστόρημα και μάλιστα με πλοκή θρίλερ. Ένας captain Jack, κυβερνήτης του ΜΤ «SEYCHELLES PRELUDE», δεξαμενόπλοιου που ανήκει στην German Tanker Shipping GmbH & Co. (KG Hans-Böckler-Straße 50 28217 Bremen), βρίσκεται κατά πληροφορίες με το πλοίο του κάπου ανοικτά της Κρήτης.
“Μαμά!”. Η 17χρονη Βάσια δεν πίστευε στα αυτιά της. Ούτε λίγο, ούτε πολύ την ''προετοίμαζε'' η μητέρα της, στην πραγματικότητα την πίεζε να δεχθεί το φλερτ του στενού φίλου του πατέρα της. Του 55χρονου Γκίκα, κάποτε όνομα πασίγνωστο στην κοσμική Αθήνα για την αδυναμία του στις γυναίκες.
Δεν αποφάσισε η Μύκονος να γίνει αυτό που είναι σήμερα. Μόνο οι μεγάλοι, οι πολύ μεγάλοι κάνουν αυτό που γουστάρουν, όπως το γουστάρουν. Επειδή έχουν την ευφυία να επιβάλλουν την τρέλα τους, επειδή έχουν την ικανότητα να διαχειρίζονται την επιτυχία τους, επειδή έχουν τη φινέτσα και τη φαντασία να προβλέπουν τι είναι αυτό που ζητάει ο κόσμος.
Δεν υπάρχει αυτό. Ποιες, λέει, είναι οι δέκα καλύτερες παραλίες μας. Αυτό θα το πει εκείνος που δεν ξέρει την Ελλάδα. Εκείνος που έχει τη μανία της βαθμολόγησης. Αυτή είναι η καλύτερη, όχι η άλλη.
Μια ώρα είναι μέσα της, έχει χάσει το λογαριασμό, αλήθεια πόσους οργασμούς της προκάλεσε ο άνδρας, τρεις φορές μικρότερο το βάρος του από το δικό της. Ο Ανατολίτης κάθεται οκλαδόν, την έχει καθισμένη επάνω στους μηρούς του και με αργές κινήσεις, συγχρονισμένη την αναπνοή του, συνεχίζει να την ταξιδεύει σε τόπους άγνωστους και απερπάτιστους, στην απόλυτη έκσταση.
Πολλά σκυλιά στους δρόμους. Αυτό το γεγονός, που εκθέτει διεθνώς τους Έλληνες, κάνει εντύπωση σ' ένα Ισπανό, ε, όχι σε βορειοευρωπαίο, ποδοσφαιριστή, όπως θα περίμενε κανείς. Στο φινάλε δεν έχει σημασία ποιάς χώρας είναι ο ξένος, όσο η παρατήρηση που είχε κάνει κάποιος Άνζελ Ντεβέσα του Αιγινιακού.
Εγώ δεν τον λυπάμαι αν σκοτωθεί ο μοτοσυκλετιστής που τρέχει με 300 χιλιόμετρα την ώρα στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας. Για να μη σου πω ότι εύχομαι να τσακιστεί, να βρεθεί στο νεκροτομείο, ώστε να μην τον συναντήσω ποτέ, να μην περάσει δίπλα μου ξανά όσο εγώ οδηγώ το Ι.Χ.