Η ηθοποιός Μαρί Κωνσταντάτου απ’ την μια στιγμή στην άλλη έγινε κυρία Μίνωα Κυριακού, και άρχισε να ζει μια ζωή παραμυθένια μέσα στην χλιδή. Πανάκριβα ρούχα, γούνες, κοσμήματα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα και σωματοφύλακες συμπλήρωναν το ντεκόρ.
Ένα δημόσιο πρόσωπο, μάλιστα ο πρωθυπουργός της χώρας, οφείλει να πάρει θέση όταν δέχεται κατηγορία, όταν τον υβρίζει κάποιος. Πολύ περισσότερο όταν ο υβριστής είναι ο οικουμενικός πατριάρχης Βαρθολομαίος. Κατ’ εξοχήν πολιτικό πρόσωπο είναι ο πρωθυπουργός, που σημαίνει ότι δεν εκπροσωπεί μονάχα τον εαυτό του.
Αληθινή ιστορία. Τριαντάρα, μητέρα δύο παιδιών. Στήθος που ζαλίζει και προκαλεί φαντασιώσεις. Κορμί καλοχτισμένο, ολότελα σεξουαλικό, σχεδόν πουτανίστικο. Δήλωσε ερωτευμένη με τον σύζυγό της, ότι οι δυο τους συνήθως περνάνε υπέροχα κάθε φορά που θα ξαπλώσουν. Έρχονται συχνά σε επαφή, με ποικιλία στο ρεπερτόριό τους, και χωρίς ντροπή δοκιμάζουν νέα κόλπα.
Ο.Κ., αυτό είναι αμερικανισμός. Γιατί να σου γράψω οκέϋ, όταν θα με πιάσεις και με δυο γράμματα, αντί για τα τέσσερα. Η αμερικανιά.
Μιλάμε για συντομογραφία, όχι για τζάμπα μαγκιά. Όχι ακριβώς εξυπνακισμός, εφετζήδικη κίνηση. Είναι η ανάγκη να κερδίζουμε χρόνο, σκέψη, ενέργεια. Είναι η επιταγή να λέμε όσο γίνεται λιγώτερα, ακόμα και κωδικά, συνθηματικά, για να ρίχνουμε το βάρος στην παραγωγή.
Το μάθαμε κι αυτό. Το τούμπα έργο, το κορίτσι από επάνω. Ικανοποίηση άλλης κοπής, άλλης παραγωγής. Και εκείνη αναλαμβάνει τα ηνία, η ίδια κανονίζει ρυθμό και ταχύτητα στο πιλοτάρισμα. Επειδή κρατάει το πηδάλιο του σκάφους που απογειώνεται στο σύμπαν της σεξουαλικής ηδονής.
Ο σινεμάς και η βιομηχανία του πορνό έδειξε το δρόμο. Ότι υπάρχει κι αυτό. Ότι παίζουμε και μ' αυτήν τη στάση. Γιατί, όχι.
Οι αθλητικοί συντάκτες είναι οι πιο κοσμογυρισμένοι. Δεν υπάρχει εβδομάδα να μην έβγαινε στο εξωτερικό μια αποστολή, από κάποιο άθλημα. Ένας τουλάχιστον δημοσιογράφος θα ταξιδεύσει με την υποχρέωση να καλύψει όλο τον τύπο, με έξοδα της ομοσπονδίας, δηλαδή με λεφτά από το δημόσιο ταμείο.
Ένα ακόμα κτύπημα υψηλής τρομοκρατικής θρασύτητας στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών. Πέρυσι, σα σήμερα 22 Μαρτίου. Τρομοκρατία αθάνατη. Όσο και να την πολεμήσεις, δεν πεθαίνει. Επειδή η τρομοκρατική αντιτρομοκρατία έχει να κάνει με πιο ισχυρό αντίπαλο. Το φανατισμό. Τον τυφλό φανατισμό. Την κάργα θρησκευτική μαστούρα.
Το παραδέχομαι ότι αυτό δεν το φανταζόμουν ποτέ. Να γίνει έρευνα, μάλιστα δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, για να βρεθεί η αλήθεια. Να δοθεί, επιτέλους, η απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα. Οι πουτανίτσες, που το παίζουν ηθοποιοί και πρωταγωνιστούν σε ταινίες πορνό, στις σκηνές του σεξ φθάνουν πράγματι σε οργασμό, όπως εμφανίζονται στο έργο. Αυτό είναι το ερώτημα. Το μέγα θέμα.
Επίσκεψη στον γιατρό. Ρωτάει τον «ασθενή» ο μάστορας. «Ποιό είναι το πρόβλημα σας, κύριε;»
-Γιατρέ, δεν μου σηκώνεται.
«Πόσο χρονών είσαστε, κύριε;»
-Πλησιάζω τα 75.