Το κορίτσι έχει πια γείρει στο κρεβάτι, ο άνδρας απλώνει το χέρι στο φουντωτό αιδοίο της, ένα θάμνο με καστανό και γυαλιστερό τρίχωμα, μονάκριβο θησαυρό. Τρυφερά της ανοίγει τα ροδοπέταλα της εισόδου και πριν ακουμπήσει το κεφάλι του σκήπτρου του στο γουνάκι της, αρχίζει να χαϊδεύει κάθε χιλιοστό του μυρωδάτου κόλπου.
Είμαι της γνώμης ότι οι γυναίκες εργαζόμενες πρέπει να αμείβονται περισσότερο απ’ όσο οι άνδρες. Είμαι ρατσιστής; Με επιχειρήματα, άλλο ότι δεν συμφωνούν κάποιοι μαζί μου, υποστηρίζω ότι στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα οι εργαζόμενοι άνδρες πρέπει να έχουν μικρότερο μισθό, όταν κάνουν την ίδια δουλειά με τις γυναίκες. Είμαι ρατσιστής, ενάντια στο ανδρικό φύλο;
Καταγγέλλω την παγκόσμια επιχείρηση δυσφήμησης και γενικώτερα τον πόλεμο που δέχεται το στοματικό σεξ από κύκλους σκοτεινούς. Δεν έχω στοιχεία, αλλά υπόσχομαι να ερευνήσω αυτό το βρώμικο σχέδιο και να δικαιωθούν οι υποψίες μου. Πάντα ο έρωτας, η ερωτική πράξη, ήταν στόχος των πιο συντηρητικών οργανώσεων, διότι δικαιολογημένα θεωρούνταν επαναστατική ενέργεια, μια απελευθέρωση του ατόμου επικίνδυνη για την εξουσία. Γνωστά πράγματα αυτά.
Ο Μαρινάκης γνωστοποίησε στο σύμπαν ότι παίρνει στα σοβαρά το ποδόσφαιρο και δεν είναι σαν κάποιες Κατίνες, ονόματα δεν λέει, τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια. Φοβερά πράγματα. Εντελώς γραφικά. Εντελώς βαλκανικά. Είναι δυνατόν μια ΠΑΕ, δηλαδή ο μεγαλομέτοχος της να ξεκινάει δημόσιο λόγο, όπως ο Ολυμπιακός; ''Εμείς δεν είμαστε Κατίνες σαν κάποιους άλλους...''. Της αριστοκρατίας και της σχολής καλογραίων, με τέτοιες κυρίες, τις δεσποσύνες Ματθίλδη και Πουλχερία, μοιάζει ο Ολυμπιακός, υπονοεί ο Μαρινάκης.
Το κορίτσι άρχισε να ξενοπηδιέται. Παντρεμένη είναι, με παιδιά, και κάποια στιγμή αποφάσισε να περάσει με κόκκινο. Τι συμβαίνει; Δεν ήταν δύσκολο να διαπιστώσει ότι της άρεσε πλέον περισσότερο το σεξ! Κι όχι μόνον, θέλει και περισσότερο σεξ. Πιο συχνά!!!
Τα καταφέρανε οι σουφραζέτες, δηλαδή οι και γαμώ φεμινίστριες, και σ' αυτό. Να συμμετέχουν στους ολυμπιακούς αγώνες και οι γυναίκες. Μία ακόμα... αποτυχία τους. Μιλάει η Ιστορία. Μιλάνε τα μάτια μας, ό,τι βλέπουν.
Κάποτε στους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητος οι Έλληνες δεν επέτρεπαν στις γυναίκες ούτε να μπουν στο στάδιο. Ούτε μια γυναίκα στην κερκίδα.
Γυναίκα και έχει απαίτηση να παντρευτεί χωρίς προίκα; Δεν είμαστε καλά. Πριν ακόμα μπουκάρει ο 20ος αιώνας, οι περισσότερες γυναίκες δεν ξέρουν να γράφουν, να διαβάζουν. Μιλάμε γενικά, όχι για Ελλάδα, μιλάμε για την εποχή που το θηλυκό επιβάλλεται να είναι άβουλο, και αγνό βέβαια, απείρακτο, χωρίς εμπειρίες σεξουαλικές.
Ο άνδρας γυμνός είναι επάνω στο γυμνό κορμί της. Εκείνη έχει αφήσει τον εαυτό της ακίνητο, με τα χέρια απλωμένα για να μη ξεγελαστεί και τον ακολουθήσει σ’ αυτό το γελοίο παιχνίδι. Ήταν όλη μία ψυχρότητα γι’ αυτό που συνέβαινε. Ώστε αυτή είναι η ομορφιά, το μεθύσι που γνώρισε μαζί του; Πώς μπόρεσε τότε κι έκλεισε τα μάτια κι έκανε τα ίδια κι εκείνη, παίρνοντας μέρος στον ηλίθιο αυτό χορό του σώματος. Μα, τι είναι αυτό που γινόταν πάνω στο κορμί της;
Αυτή είναι η μεγάλη αποκάλυψη για το κατάντημα του σημερινού ανθρώπου. Μιλάμε για μία κατάσταση, μια πραγματικότητα άξια να κηδεύσεις, να θρηνήσεις τη σεξουαλική ελευθερία που... κατέκτησαν οι μεταπολεμικές γενιές.
Η μαύρη, φονική και τρελή, τούρμπο πόρσε με ταχύτητα μεγαλύτερη των 250 χιλιόμετρων, εκτός ελέγχου του τιμονιέρη της, συγκρούεται, ορμάει στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Μια κουβέντα είναι να πεις «τραγικό δυστύχημα». Ποιός έχει τα κουράγια να σκεφτεί εκείνη τη στιγμή της κόλασης, τον εαυτό του μέσα σ’ ένα από τα δύο αυτοκίνητα. Εγώ, όχι.