Ένας Ισπανός σερβιτόρος και μια Βελγίδα νοικοκυρά ισχυρίζονται ότι είναι παιδιά του τέως βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος. Πρόκειται για την πρώτη αγωγή η οποία θα εκδικαστεί εναντίον του ηλικιωμένου Χουάν Κάρλος.
Ο θρησκευτικός όρκος δεν χρειάζεται πλέον. Η άποψη αυτή δεν προέρχεται από κάποιον άθεο, αλλά από τον μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως, Τραϊανουπόλεως και Σαμοθράκης Άνθιμο, ο οποίος σε πείσμα των απανταχού θρησκόληπτων αποφάνθηκε πως «...Ο όρκος είναι φοβερό πράγμα για όποιον πιστεύει. Για όποιον δεν πιστεύει είναι παρωδία».
Η Αθήνα παραμένει γεμάτη από trendy καφετέριες, coctail bars και λαμπερά ζευγάρια. Αυτό αναφέρεται σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ του πολύ σοβαρού BBC, το οποίο μάλιστα υπογράφει η ελληνικής καταγωγής δημοσιογράφος Θεόπη Σκαρλάτου.
Πολύ καλά έκανε ο Τσίπρας που δεν ορκίστηκε πρωθυπουργός στον Θεό. Ούτε σε κανένα άγιο. Δεν κατάλαβα. Ο Θεός ασχολείται με την πολιτική; Δεν νομίζω. Ο Θεός έβγαλε πρωθυπουργό τον Τσίπρα, επειδή δεν γούσταρε τον Σαμαρά; Ούτε κι αυτό το νομίζω.
Δεν λέω κάτι καινούργιο. Ο άνθρωπος είναι ικανός για κάθε τι όταν δεν έχει να φάει. Όταν ξυπνάει το πρωί και δεν έχει μία στην τσέπη και δεν υπάρχει πουθενά φως, ούτε φλόγα που τρέμει.
Άλλος κόσμος η φυλακή. Ισχύουν άλλοι νόμοι και κώδικες συμπεριφοράς στην κάθε φυλακή, ακόμα και σ' αυτή στο Δομοκό, όπου μεταφέρθηκε η “φίρμα” του φρεσκοσυλληφθέντος τρομοκράτη της 17Ν Χριστόδουλου Ξηρού.
Μια ιδιότυπη ψηφοφορία διεξάγεται από το πρωί στην οδό Κοραή, όπου σε ένα λευκό πλαίσιο και κάτω από τον τίτλο «ψηφίζουμε αυτό που λέει η καρδιά μας», νεολαίοι κάνουν καταθέσεις καρδιάς, με την υπογραφή τους και, σε ορισμένες περιπτώσεις, τη φωτογραφία τους.
Στην εκκλησία του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, τη Μητρόπολη της Αθήνας που απέχει ελάχιστα από την πλατεία Κολωνακίου έχουν φτάσει οι άστεγοι. Στο παρκάκι της, εκεί στην οδό Σκουφά, έχουν βρει καταφύγιο δύο συνάνθρωποι που κοιμούνται στα παγκάκια του δήμου.
Ζωή και κότα περνούν στις φυλακές οι βαρυποινίτες. Σε αντίθεση με τους άλλους κρατούμενους, έχουν τα πάντα στη διάθεση τους. Από κινητά τηλέφωνα μέχρι τις απαραίτητες συσκευές για να μπορούν να μαγειρεύουν τα φαγητά της αρεσκείας τους.
Εγώ λέω και το άλλο. Αυτό το περιοδικό Charlie Hebdo έγινε σε μια ημέρα παγκόσμια γνωστό. Ένα σατυρικό έντυπο που δεν το γουστάρανε και πολύ οι Γάλλοι, άλλωστε ήταν περιορισμένης, μικρής κυκλοφορίας.