Ο Έλληνας είναι καφενείο. Αυτό είναι το Νο1, ναι, το Νο1 που χαρακτηρίζει τον Έλληνα. Τον σημερινό και τον χθεσινό. Τον νεοέλληνα και τον αρχαίο. Ναι, δεν το συζητάμε ότι καφενείαζε ο μαλάκας, ένας είναι ο μαλάκας, και την εποχή που δεν γνώριζε τον καφέ. Που δεν έπινε καφέ, που δεν υπήρχαν καφενεία.
Απεργία. Η μεγάλη εφεύρεση του κατεστημένου. Όχι, ακριβώς. Στην πορεία αυτό που λέγεται Απεργία εντάχθηκε συνειδητά ή, όχι σ' αυτό που λέμε Κατεστημένο. Κι αν θέλαμε πλέον να συνεχίζουμε να ξεχωρίζουμε τα δύο μεγέθη, το Κατεστημένο και την Απεργία, τότε θα λέγαμε ότι περισσότερο λειτουργεί σαν κατεστημένο η απεργία.
Φοβερά πράγματα. Σε καθίζω ξεβράκωτο, όπως σε γέννησε η μανούλα σου, και σε ρωτάω. Συγκεκριμένη ερώτηση. Και απαιτώ συγκεκριμένη απάντηση. Και για να εξασφαλίσω τη συγκεκριμένη απάντηση στη συγκεκριμένη μου ερώτηση έχεις να διαλέξεις ένα από τα δύο. Λοιπόν.
Αυτές είναι τευτονικές βαρβαρότητες. Φορώντας αρκουδοτόμαρα, δεμένοι με αλυσίδες άνδρες και γυναίκες για να μην κάνει κανείς πίσω στη μάχη διέπρατταν φρικτά εγκλήματα εκείνοι οι πρωτόγονοι πολεμιστές.
Σε άλλους αιώνες, όχι πιο πίσω από 200-300 χρόνια, σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες ο αδίστακτος κακοποιός, που δεν έχει έλεος για τα θύματά του, έβρισκε την τιμωρία με την εκτέλεσή του, δημοσία, θέαμα άνευ εισιτηρίου, στην πιο κεντρική πλατεία της κωμόπολης.
Βρήκαν δολοφονημένο τον Αλβανό βαρυποινίτη μέσα στο κελί του. Πού είναι το περίεργο όταν ο Αλβανός σκότωσε υπαρχιφύλακα στη φυλακή; Αναμενόμενο να τον καθαρίσουν.
Αυτός, δηλαδή, που βρίζει έχει δίκαιο; Έτσι πάει στην Ελλάδα. Αυτός που κατηγορεί το κράτος, την αστυνομία, την κυβέρνηση, την διατησία είναι το θύμα. Με ποια λογική; Είπαμε. Με τη λογική της διαμαρτυρίας. Όταν ο ίδιος αισθάνεται αδικημένος, άρα είναι αδικημένος.
Αυτοί είναι αδίστακτοι. Κανονικά κτήνη, δεν μιλάμε για άγρια ζώα, για θηρία της ζούγκλας, που δρουν και αντιδρούν σύμφωνα με τη φύση τους. Μιλάω για κτήνη, δηλαδή για ανθρωποειδή που έχουν ξεπεράσει την κοινωνική τους διάσταση, που έχουν κάνει την υπέρβαση.
Ο αποδυτηριάκιας καταγγέλει ρατσιστική συμπεριφορά μερίδας του τύπου, που καταχώρησε ρεπορτάζ σχετικό με την εγκληματική δράση δύο Ρουμάνων που κατέκλεβαν σπίτια στην Νέα Σμύρνη.
Να στο πω με μια κουβέντα. Όποιος για χρόνια ήταν γκαρσόνι στη “μπουάτ” που τραγουδούσε επί σειρά ετών ο Γιώργος Μαρίνος, μία λουλουδού, ένας πορτιέρης, οτιδήποτε, είχε στα πόδια του ό, τι μπορούσε να κρύψει η νύχτα της Αθήνας.