Αισθάνεσαι κάποιος, σαν άνθρωπος, σαν πολίτης, αντικρύζοντας το κτήριο του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιώς. Αισθάνεσαι μια ανωτερότητα, και ένα δέσιμο με την πόλη, γιατί σε κάνει περήφανο το θέατρο. Μεγαλοπρεπές, κλασικό, μνημείο ενός πολιτισμού που τον έθαψε η νεοελληνική κοινωνία, η πιο γύφτικη στην Ευρώπη.
Ποτέ δεν με κέρδισε ο ελληνικός σινεμάς. Και ο θεωρούμενος κλασικός, παλιός, και πολύ περισσότερο ο νέος, ο μοντέρνος, ο ποιοτικός και του κώλου τα εννιάμερα.
Οι τσιγγάνοι ζουν, τραγουδούν και πεθαίνουν από αγάπη. Είναι άνθρωποι με βαθειά και αληθινά αισθήματα, που δεν τα κρύβουν, δεν τα κρατούν μέσα τους. Τα εκδηλώνουν. Οι τσιγγάνοι είναι πονεμένοι άνθρωποι. Σέρνουν μαζί μια ιστορία αιώνων. Ζουν κυνηγημένοι, μες στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Για μας που αγαπούσαμε με πάθος την μουσική του, η αναγγελία του θανάτου του ήταν ένα σοκ! Μια ημέρα πριν τα 45α γενέθλια του, ο Marvin Gaye δολοφονήθηκε από τον ίδιο του τον πατέρα. Στην αρχή είχαν πει ότι πατέρας και γιος είχαν διαφωνήσει για το πάρτι που ήθελε να κάνει για τα γενέθλια του. Μετά όμως μάθαμε ότι ήταν κάτι άλλο…
Συνέβη σε δασική περιοχή στη χιονισμένη Αλάσκα. Πατέρας και γιος πήραν πρέφα μάνα αρκούδα σε χειμερία νάρκη. Αν γνώριζαν τα δυο κτήνη το ανεξήγητο θαύμα, το πως λειτουργεί ο οργανισμός της αρκούδας για εβδομάδες σε βαθύ ύπνο, χωρίς να τρέφεται και χωρίς να αφοδεύει, αντί να την δολοφονήσουν ανυπεράσπιστη, θα γονάτιζαν και θα προσκυνούσαν το μεγαλείο της φύσης.
Πολύ πρόσφατα παρουσιάστηκε η δάδα, με την οποία θα γίνει η αφή της Ολυμπιακής φλόγας στους αγώνες του Τόκυο, την ερχόμενη χρονιά. Τα ξένα site που ασχολούνται με το design την γράφουν ως Japanese cherry blossoms inform Tokyo 2020 Olympic torch design. Ότι δηλαδή αν την δεις από πάνω θυμίζει το άνθος της κερασιάς…
Λόγια πολλά. Και χοντρά, και βαρειά, αλλά μακριά από την ουσία. Υποψήφιος με τον Σύριζα ο γιος του Σωκράτη Κόκκαλη και πήρε φωτιά το Κορδελιό. Ένα κάρο μαλακίες, από κάθε πλευρά. Αν δεχθεί κανείς ότι υπάρχουν περισσότερες από μία πλευρά.
Ο σχεδιαστής φωτιστικών Michael Anastassiades έχει συγκεντρώσει μια συλλογή με έργα του από τα τελευταία 12 χρόνια, για την μεγάλη έκθεση Things To Go Together στο Δημοτικό Κέντρο Τεχνών Λευκωσίας, στην πατρίδα του. Και η έκθεση αυτή είναι γεγονός. Και το «γεγονός» δεν είναι σχήμα λόγου.
Όταν έσκασε μύτη στην πιάτσα ο αποδυτηριάκιας, το Νοέμβριο του 1982, κάποιοι σοκαρίστηκαν. Δικαιολογημένα, από μία άποψη. Ασυνήθιστοι να διαβάζουν σε τυπωμένο χαρτί εφημερίδας γλώσσα, όπως έλεγαν αλανιάρικη, τολμηρή, χυδαία, ωμή. Ο αποδυτηριάκιας έπιασε κοινό όχι τόσο για την καυστική και πιπεράτη γλώσσα του, όσο για το περιεχόμενο της κουβέντας του.
Ο Πειραιάς, το ξακουστό λιμάνι της Αθήνας από την αρχαιότητα, εκτός από τα σπουδαία του αξιοθέατα, διατηρεί ακόμη ένα πρόσωπο, άγνωστο εν πολλοίς, θαμμένο και απόκρυφο, τουλάχιστον για όσους δεν είναι υποψιασμένοι για κάποιες σκοτεινές για το ευρύ κοινό πτυχές της ιστορίας του...