Πιο σκληρός χριστιανισμός, πιο αυστηρός είναι ο προτεσταντισμός, σε σύγκριση με τον καθολικισμό και την ορθοδοξία. Κι όμως! Ο ένας στους έξι ιερείς των διαμαρτυρομένων στην Ολλανδία είναι είτε άθεος, είτε αγνωστικιστής.
Γεννήθηκε ο Χριστός. Γνωστό. Και πότε ακριβώς και που ακριβώς γεννήθηκε επίσης είναι γνωστό. Με τον Αδάμ υπάρχει μπέρδεμα. Τον θεωρούμενο πρώτο άνθρωπο που δημιούργησε ο Θεός. Τον πρωτόπλαστο. Πότε γεννήθηκε αυτός, αν πράγματι γεννήθηκε.
Όταν ήταν πιτσιρικάς, έπιασε δουλειά στον κινηματογράφο. Το πρωί εργαζόταν σε ένα καφενείο του Πειραιά και το βράδυ πουλούσε πορτοκαλάδες και λεμονάδες. Όταν τέλειωσε το σχολείο, πήγε στο Βασιλικό Ναυτικό και έγινε αρχινοσοκόμος, αλλά επειδή τραγουδούσε καλά, όταν έμαθε πως στη Λυρική σκηνή αναζητούσαν νέα ταλέντα μέσω ενός διαγωνισμού, έλαβε μέρος και τα κατάφερε.
Σε μια πολύ συγκινητική εκδήλωση στη Νέα Κίο Αργολίδας, την Κυριακή 16 Δεκεμβρίου, δεκάδες φίλοι της Λέσχης μυηθήκαμε στο ακατάλυτο κάλλος της προσφυγικής αλληλεγγύης και εκλεκτής δημιουργικότητας, πρόσημα μιας ηθικής πραότητας που μας συνδέει με τη βαριά 95χρονη ιστορική κληρονομιά της κοσμαγάπητης ΑΕΚ.
Με ποια «λογική» θρησκευτική, λογική «πίστεως» να καταδικάσει κανείς το άγριο έγκλημα των μουσουλμάνων τζιχαντιστών οι οποίοι έσφαξαν δημοσίως και επισήμως δύο τουρίστριες στο Μαρόκο. Αυτό είναι το ερώτημα. Οι άνθρωποι, λέω για τους τζιχαντιστές, πιστεύουν. Στον Θεό πιστεύουν.
Δεν νομίζω! Οι κουραμπιέδες που είναι το κατ εξοχήν Χριστουγεννιάτικο γλύκισμα, έχει μεν ανατολίτικες ρίζες, αλλά όχι Τούρκικες. Οι ρίζες του χιονάτου και αφράτου κουραμπιέ βρίσκονται στην Περσία…
Ξεκίνησε την καριέρα του το 1929 στο μουσικό θέατρο, συμμετέχοντας σε επιθεωρήσεις, οπερέτες και παραστάσεις βαριετέ. Καταγόταν από την Σάμο και ήταν παντρεμένος για δυο χρόνια με την Λαρισαία ηθοποιό του μουσικού θεάτρου Ξένια Δράμαλη. Ο Νίκος Σταυρίδης (Βαθύ Σάμου 1910) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, που πέθανε με ένα καρμικό τρόπο στην Σάμο στις 12 Δεκεμβρίου του 1987, επισκεπτόμενος την αδερφή του. Λες και ήθελε να πεθάνει στον τόπο που γεννήθηκε…
Ο Σεργκέι Μπονταρτσούκ, πρώην ηθοποιός, γύρισε το 1968 το ''Πόλεμος και Ειρήνη”, μια ταινία 5ωρη(!) με κομπάρσους το μισό στρατό της Σοβιετικής Ένωσης! Θεωρείται ό,τι καλύτερο εμφανίστηκε στη μεταφορά στον κινηματογράφο του έργου του Τολστόι. Ο σκηνοθέτης Μπονταρτσούκ είχε την υψηλή ευλογία του κομουνιστικού κόμματος της ΕΣΣΔ.
Από το 1958 μέχρι το 1962 ήταν ο επίσημος τραγουδιστής των ανακτόρων και πραγματικά αν ήθελε να ανοίξει το στόμα του και να μιλήσει, θα μας έλεγε απίστευτες ιστορίες από το παλάτι, την Φρειδερίκη και τον γιο της τον πρίγκιπα διάδοχο. Για μια πενταετία τους έζησε από κοντά.
Όταν ένας άνθρωπος είναι πέραν από το συνηθισμένο χαρισματικός, τότε το τελευταίο που θα σκεφθείς είναι να καταφέρεις να συνεννοηθείς μαζί του. Γιατί, όχι;