Ακούω Beatles και γίνομαι αυτό που είμαι. Άγνωστες δυνάμεις ζωής και πνεύματος ξυπνούν μέσα μου με τα τραγούδια των τεσσάρων παιδιών από το Λίβερπουλ που έγραψαν και έπαιξαν τη πιο μεγάλη μουσική του καιρού μας.
Ο Τζων Λένον δολοφονήθηκε στα 40 του χρόνια. Δεν έχει καμία σημασία αν τον σκότωσε ένας παράφρων, όπως πράγματι αυτό συνέβη ή αυτοκτόνησε από κατάθλιψη, διότι τον απάτησε η Γιόκο Όνο. Ίσως να πήγαινε από ναρκωτικά ή από εγκεφαλικό ή έμφραγμα, όπως ο Έλβις Πρίσλεϋ που τα κακάρωσε στα 42 του.
Το ακούσαμε κι αυτό. Ότι ο μέγιστος Τζων Λένον είχε επιθυμίες να κάνει σεξ με άνδρες. Καθόλου περίεργο. Δεν εννοώ τα όποια ομοφυλοφιλικά απωθημένα του πρώτου των αθάνατων Μπητλς. Το καθόλου περίεργο είναι να χρεώνουν και το πιο άθλιο ψέμα στον φιρμάτο πεθαμένο. Παλιά ιστορία, πολυπαιγμένη. Για τον Έλβις Πρίσλεϋ, την Μαίρυλιν Μονρώ, τον Τζαίημς Ντην, την Τζάκυ Κένεντυ, Μάικλ Τζάκσον κ.α. πουλάει ό,τι ντύνεται και στολίζεται στη μνήμη τους.
Σήμερα για τον αποδυτηριάκια η ημέρα είναι δοσμένη στους αθάνατους Beatles, η Ιστορία των οποίων δεν έχει γραφτεί ακόμα διότι τούτο το μουσικό συγκρότημα δεν έχει τελειώσει ακόμα, δεν το κατάπιε ο χρόνος.
Η τροφή εισέρχεται στο στομάχι. Τι γίνεται εκεί μέσα; Μιλάμε για την αυτοματοποιημένη οργανική λειτουργία στο σώμα. Δεν μιλάμε για ποδόσφαιρο και όποια άλλη δραστηριότητα, αθλητική κι όχι, που προσχεδιάζεται, προετοιμάζεται, προκειμένου κάποιος να φθάσει στο αποτέλεσμα, στο γκολ, στην κάθε επιτυχία.
Γράφει σε κάποιο σημείο ο Μένης Κουμανταρέας, στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Ο Θησαυρός του Χρόνου». «Είμαι πια σε ηλικία να τα αναπαράγω όλα, ομολογημένα και ανομολόγητα, ιδίως αυτά, σα να πρόκειται για τα τελευταία σημάδια που θα αφήσω πίσω μου...». Σκέπτεται ο ήρωας του βιβλίου, που είναι παντρεμένος με κάποια Λιλή
Με αφορμή το γέννηση του Νίκου Κούρκουλου σα σήμερα 5 Δεκεμβρίου, το 1934, να στο πω από την αρχή και απότομα. Δεν υπάρχει ελληνικός κινηματογράφος. Ποτέ δεν τον πήρα στα σοβαρά και ακούω βερεσέ όλα αυτά για την χρυσή εποχή του, όπως και για τις ποιοτικές ταινίες της νέας γενιάς.
Είχε προλάβει να γράψει την αυτοβιογραφία του, “The Real Frank Zappa Book”, όπου διαβάζεις “Γουστάρω να προσβάλλω ανθρώπους που γουστάρουν να προσβάλλονται”. Σίγουρα δεν έστεκε και πολύ καλά στα μυαλά του, γνήσιος ψιλοσχιζοφρενής, σίγουρα ταλαντούχος, εξαιρετικά παραγωγικός. Κυκλοφόρησε 60 άλμπουμ.
Ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, που τον έκαναν άγιο, ήταν εικονολάτρης, όχι εικονομάχος. Σαν καλός χριστιανός ήθελε να υπάρχουν εικόνες των αγίων και των επεισοδίων της πίστης.