Η αρχαία Μεσσήνη πρέπει να απογειωθεί. Δεν πάει άλλο. Φτάνει με όλους αυτούς τους ανίκανους, ανεπαρκείς, τεμπέληδες που κάθονται στις καρέκλες τους και δεν κουνιούνται μην τις χάσουν. Η Ελλάδα πρέπει να ζήσει. Και θα ζήσει μόνο αν ζωντανέψουν οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μουσεία μας.
Κουβέντα με αφορμή ότι χθες ξεκίνησαν τα σχολεία. Η μυθική ταινία του Αλέκου Σακελλάριου που δεν πρόκειται να ξεχάσουμε ποτέ όσα χρόνια και αν περάσουν. Ήταν η ταινία που όταν τέλειωσε κλαίγαμε επειδή... τέλειωσε. Δεν θέλαμε οι σκηνές μέσα στην τάξη ή με τις μαθήτριες και τους καθηγητές να τελειώσουν ποτέ…
Πιτσιρικάδες πρώτα ακούσαμε για το ροκ εν' ρολ και μετά για την κάντρυ. Και το όνομα το μεγάλο της αμερικάνικης Country Music ήταν ο Johnny Cash. Γεννημένος τραγουδιστής. Έκανε και τον ηθοποιό, και τον συγγραφέα αλλά έγραψε τη μεγάλη προσωπική του Ιστορία τόσο ως τραγουδιστής των δίσκων αλλά και των συναυλιών.
Να θυμηθούμε έναν τραγουδιστή άλλης εποχής, όμως τόσο κοντινής, μ' άλλα ακούσματα κι άλλους ρυθμούς. Δεν είναι απαραίτητο να μιλήσουμε για τον ίδιον, παρ' ό,τι στον καιρό του έγραψε, είχε εκτόπισμα. Με αφορμή το θάνατο του Τζίμυ Φοντάνα, σα σήμερα 11 Σεπτεμβρίου, το 2013.
Ποιος σήμερα χαρακτηρίζει κάποιον ως ''χουντικό''; Αδιάφορο, αν ήταν πράγματι ή όχι. Το ίδιο αν σήμερα κάποιος θεωρείται ''αντιστασιακός''. Μέχρι, όμως, πριν 30, ακόμα και 20 χρόνια ήταν μέγας τίτλος τιμής για υποψήφιο βουλευτή αν πέρασε μια νύχτα, αν είχε κάνει μια βόλτα στο Πολυτεχνείο.
Στις ταινίες του Ελία Καζάν (φώτο) υπάρχουν κάποιες σκηνές, που κατά την ταπεινή μου γνώμη, ανέβασαν ξαφνικά και απότομα στον ουρανό το σινεμά. Δεν χρειάζεται, νομίζω, να φθάνει στην υπερβολή ο σκηνοθέτης, να ζητάει ακραία πράγματα από τον σεναριογράφο και τον ηθοποιό. Αρκεί η μαστοριά του να κάνει ρεαλιστικό κινηματογράφο, να κερδίζει με τρόπο θεμιτό τον θεατή, τον σινεφίλ.
… δεν υπάρχει πια. Έχει υποστεί τόσες προσθήκες στον περιβάλλοντα χώρο του που δεν το αναγνωρίζεις. Τώρα και πάλι κάνουν εργασίες αποκατάστασης και ανακαίνισης. Γράφω το κτίριο της Αμερικάνικης πρεσβείας που τα εγκαίνια του έγιναν 6 Σεπτεμβρίου, σα χθες το 1961.
Την δεκαετία του '60 εμφανίστηκε στα περίπτερα της Ελλάδος ο Μίκυ Μάους και πέθανε, εξαφανίστηκε εκδοτικά το 2013, σα σήμερα 7 Σεπτεμβρίου. Τα περιοδικά του Μίκυ τα έφαγε το σκοτάδι της οικονομικής κρίσης, όμως η αλήθεια να μην κρύβεται. Ο παιδικός ήρωας του Ουώλτ Ντίσνεϋ ανήκει σε μία άλλη εποχή πεπερασμένη, όχι μόνο για την πραγματικότητα της Ελλάδος.
Ο χοντρός με τη ψηλή φωνή, όχι με τη ψιλή. Φωνάρα ο άνθρωπος, τενόρος, που έκανε γνωστή και αγαπητή τη μουσική της όπερας στον πολύ κόσμο. Κι όταν έγινε παγκόσμια φίρμα ο χοντρός με τα γένεια δεν παρέλειψε τις κοινές εμφανίσεις με διάσημους τραγουδιστές της ποπ και της ροκ.
Γεννήθηκε στα πούπουλα. Αριστοκράτης και πάμπλουτος. Ήταν τυχοδιώκτης, όμως. Άνθρωπος της δράσης Και επειδή ήταν και ικανός και φιλόδοξος, επόμενο να γράψει την αξιοσημείωτη προσωπική του ιστορία. Να ζήσει από πρώτο τραπέζι πίστα τις περιπέτειες της εποχής του.