ΔΕΝ ΕΒΡΙΖΕ, ΣΑΤΙΡΙΖΕ ΑΡΧΟΝΤΟΥΣ ΚΑΙ ΛΑΟ!

Το πιο θρυλικό όνομα της Ελλάδος στη σάτιρα. Γεώργιος Σουρής. Δεν θα μπορούσε να γεννηθεί σε άλλη χώρα. Μόνο στη δική μας. Κι αν ο εν λόγω είχε γονείς Ιταλούς ή Σουηδούς, αν είχε ζήσει στην Ουγγαρία ή την Ισπανία, δεν θα είχε γράψει αυτά που έγραψε.

Ενας Ελληνας στο Secret City

Τον είχα δει σε μια από τις πρώτες του ταινίες - που αν και δεν ήταν ακόμα ηθοποιός- ήταν πολύ καλός. Μετά σε μια μάπα γυρισμένη στην Κύπρο και τώρα, πρωταγωνιστή στην κατασκοπική σειρά Secret City.
 

Flamenco: Αυτο που εχει αναγκη η γυναικα!

Με την ευκαιρία της παράστασης που θα δώσει η μεγάλη χορεύτρια flamenco Sara Baras στις 14 Σεπτεμβρίου στο Ηρώδειο, είναι ευκαιρία να μάθουμε κάποια πράγματα γι΄ αυτόν τον μυθικό χορό, αλλά και τα οφέλη που αποκομίζει όποια γυναίκα ασχολείται με το flamenco. Η χορεύτρια, χορογράφος και δασκάλα του Flamenco, η Δήμητρα Κασκάνη μας απάντησε σε όλα.

Η ιστορια του θεατρου της Επιδαυρου

Όταν ακούω Επίδαυρος, στο μυαλό μου έρχονται εικόνες και καταστάσεις από τα εφηβικά μου χρόνια μέχρι τώρα. Στην Επίδαυρο έχω πάει με λεωφορείο, με οτοστόπ και με Ι.Χ. Έχω μείνει στο Xenia Επιδαύρου, έχω κοιμηθεί με sleeping bag στο ύπαιθρο, έχω κάνει έρωτα, έχω φάει από τις καντίνες… Μέχρι και με την Isabelle Huppert έχω πάει να δω παράσταση…
 

ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ... ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΠΟΥΛΕΡΙΚΩΝ

Όπως ο πατέρας του, τυφλώθηκε κι αυτός. Μετά τα 60 του χρόνια άρχισε να χάνει το φως του. Η μάνα του, από παλιά οικογένεια της Ουρουγουάης, ισπανικής και πορτογαλικής καταγωγής, έγινε το στήριγμά του, η φροντίδα του, η γραμματέας του. Η γυναίκα, όμως, πέρασε τα 90 και γι' αυτό τον πίεζε να παντρευτεί, μετά το θάνατό της μη μείνει μόνος του.

ΜΗΝ ΤΟΥ ΞΕΦΥΓΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΖΩΟ

Από μικρό αγόρι όλοι στον περίγυρό του αντελήφθησαν ότι είχε το χάρισμα της ισχυρής μνήμης. Σπουδαίο προσόν αυτό όταν με τα χρόνια όλο και περισσότερο μπλεκόταν σ’ έναν τομέα δίχως όρια, στην παλαιοντολογία. Όσο έψαχνε, όσο ανακάλυπτε νέα πράγματα, τόσο διαπίστωνε πόσα λίγα γνώριζε.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΜΠΑΖΙΝΑ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΚΗΝΗ ΙΝΔΙΑΝΩΝ

Δύσκολο να ζυγίσεις τον Ηλία Μπαζίνα. Χρειάζεσαι τις κατάλληλες λέξεις, οι οποίες όμως και οι πιο εκλεκτές, οι πιο ακριβές, έχουν παραχρησιμοποιηθεί. Να πεις «Φαινόμενο» τον Μπαζίνα, «Σπάνιο» άτομο, «Χαρισματικό», «Μέγιστο», «Ύψιστο», όλα αυτά χάνουν την αξία τους όταν έχουν φορεθεί και σ’ ανθρώπους οι οποίοι δεν ήταν μοναδικοί όσο αυτός.

ΜΝΗΜΗ ΗΛΙΑ ΜΠΑΖΙΝΑ

Τι να πω για τον Μπαζίνα. Τι να πρωτοπώ. Απλά είναι αξέχαστος. Και πως να μην είναι όταν έχεις ανάγκη την παρέα του. Να ξανακούσεις τις κουβέντες του. Πέθανε το 2013, σα σήμερα 22 Αυγούστου και οι εικόνες που έχουν καταγραφεί στη μνήμη μου όποτε ξανάρχονται στη θύμηση είναι πιο έντονες. Λες και ο χρόνος ζωντανεύει αλήθειες που χρειάζονται την ωρίμανση τους.

ΕΥΧΟΤΑΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΥΚΟΛΟ...

Αντιληπτό ότι ο Μπαζίνας δεν είναι συμβατικός γραφιάς. Νομικα σπούδασε. Για πλάκα πέρασε πρώτος στο πανεπιστήμιο. Μακράν αποφοίτησε αριστούχος. Ο άνθρωπος από έξι χρονών είχε αποστηθίσει όλους του τόμους από την εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος». Να ξέρουμε για ποιόν μιλάμε.