ΑΠΟ ΑΓΝΩΣΤΗ ΤΟ ΜΟΝΑΚΡΙΒΟ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΜΠΑΖΙΝΑ

Πέθανε, λέει, ο Ηλίας Μπαζίνας. Ποιος το λέει αυτό; Εγώ όχι, πάντως. Εγώ τον Μπαζίνα δεν μπορώ να τον φανταστώ ότι χωράει σε μια λακούβα ένα τόσο επί δύο τόσο. Δεν καταλαβαίνω αυτή την αντίληψη, ότι κάποιος όταν φύγει θα βρίσκεται εκεί όπου έχουν εναποθέσει το νεκρό σώμα του. Και ύστερα παίζει το παραμύθι ότι η χριστιανική θρησκεία είναι κατ’ εξοχήν πνευματική.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΖΟΚΟΝΤΑ

Είναι ο πιο γνωστός ζωγραφικός πίνακας στον κόσμο. Η Τζοκόντα του τεράστιου, του ανεπανάληπτου, του θεϊκού Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Δημιουργήθηκε πριν 500 τόσα χρόνια το πορτραίτο γυναίκας με συγκρατημένο, όμως τόσο μοναδικό, εκφραστικό χαμόγελο, υποψία χαμόγελου, σε πίνακα 79 επί 53 εκατοστά. Δεν έχει σταματήσει να προκαλεί συζητήσεις και μελέτες το αινιγματικό ύφος της Μόνα Λίζα ή Τζοκόντα.
 

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΝΙΔΙ

Κακάσχημος. Αυτό που λέμε “λαϊκός τραγουδιστής” δεν ήταν το ομορφόπαιδο, με προδιαγραφές ζεν πρεμιέ του σινεμά. Ο Μιχάλης Μενιδιάτης ξεχώριζε γιατί δεν ήταν απλά άσχημος. Δεν βλεπόταν. Ο ίδιος, όμως, θαρρούσε ότι ήταν μπάνικος, ωραίος, ότι κέρδιζε τον άλλον με το πρόσωπό του.

ΚΛΕΦΤΗΣ ΜΕ... ΨΥΧΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ

Αυτά γίνονται μοναχά στο Χόλυγουντ. Εντάξει σινεμά είναι, θα πεις, μέσα στο έργο η υπερβολή. Να, όμως, που συνέβη το απίθανο, να βουτήξουν μέσα από το μουσείο του Λούβρου, με μέτρα της πιο υψηλής προστασίας, το περισσότερο διάσημο ζωγραφικό πίνακα, του μεγαλύτερου ίσως καλλιτέχνη που πάτησε στη γη, την "Μόνα Λίζα". Γνωστή και ως "Τζοκόντα", του Λεονάρντο Ντα Βίντσι. Η κλοπή έγινε σα σήμερα 21 Αυγούστου, το 1911.
 

ΡΕΣΙΤΑΛ ΤΑΚΤΙΚΗΣ Ο ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

Χοντρομαλακίες είναι αυτά που λένε οι Έλληνες, ότι οι Πέρσες ήταν βάρβαροι. Αποδυτηριάκια διαβάζεις. Όπου υπάρχει πλούτος, υπάρχει πολιτισμός. Νόμος, άγραφος. Τι να την κάνει την τέχνη ο μπατήρης και την ποίηση. Από την άλλη, όταν δεν έχει να φάει, ποια πακέτα να διαθέσει για έρευνα και τεχνολογία.

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ, ΑΝ ΠΙΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΟΡΧΕΙΣ ΜΟΥ

Σα σήμερα τέλειωσε η μεγαλύτερη, σε μεγαλείο(!), μάχη στην Ιστορία του ανθρώπινου γένους πάνω στη γη. Σα σήμερα πριν από 2.500 χρόνια περίπου, εδώ στην Ελλάδα, έγινε η πιο θρυλική, η πιο επική στρατιωτική σύγκρουση από καταβολής. Θερμοπύλες. Οι 300 του Λεωνίδα.

ΟΙ ΔΥΟ “ΠΕΝΤΑΔΕΣ” ΤΟΥ ΧΟΛΥΓΟΥΝΤ

Το 1963 γεννήθηκαν οι Σων Πεν, Τζώνυ Ντεπ, Μπράντ Πητ. Θυμάμαι ότι όταν είχα βγάλει την πεντάδα της νέας γενιάς στο Χόλυγουντ είχα και τους τρεις μέσα. Βέβαια. Έχω κι άλλους τρεις πρώτης γραμμής. Τον Εντουάρντ Νόρτον (1969), τον Ματ Νταίημοντ (1970) και τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο (1974). Άκυρον, λοιπόν, ποιοι είναι οι καλύτεροι πέντε.

ΚΑΤΕΒΑΣΜΕΝΟ ΒΡΑΚΙ ΚΑΙ ΧΟΝΤΡΟ ΠΕΟΣ

Οι δύο μεγαλύτερες απολαύσεις που αγαπώ είναι να γράφω βιβλία και να κυνηγάω πεταλούδες. Αυτό έχει πει ο Βλαδιμίρ Ναμπόκωφ, ο Ρώσος συγγραφέας της περιβόητης “Λολίτας” που, επιτέλους, είχε εκδοθεί στις ΗΠΑ το 1958, σα σήμερα 18 Αυγούστου. Έπρεπε να περάσουν αιώνες για να σπάσει το καθεστώς της λογοκρισίας που κυριαρχούσε από καταβολής γραφής. Κι όχι απλά απαγόρευε τα τολμηρά έργα, εκείνα που τα χαρακτήριζαν άσεμνα και χυδαία, αλλά και έστελνε στη λαιμητόμο ταλαντούχους συγγραφείς.

ΕΝΑΣ ΠΑΙΚΤΑΡΑΣ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ

Μέχρι το 1970 με τέτοια φάτσα το παλληκάρι δεν είχε καμία τύχη να γίνει σταρ στο Χόλυγουντ. Αν τον τράκαρες σε κινηματογραφικό στούντιο θα τον πέρναγες για delivery boy και θα επιτρεπόταν η είσοδός του μονάχα από την πόρτα υπηρεσίας. Κι όμως! Ο Έντουαρντ Νόρτον με τη μία ξεχώρισε, μάλιστα κέρδισε υποψηφιότητα Όσκαρ Β’ ρόλου στην πρώτη του κιόλας ταινία, στα 27 του χρόνια, το 1996. Πρωταγωνιστής στο Prime Fear ήταν ο Ρίτσαρντ Γκηρ, που έκανε έναν Αμερικάνο Αλέξη Κούγια, ο Εντουαρντ Νόρτον ήταν ο δολοφόνος του έργου.