Έχω αρχίσει να πιστεύω έντονα ότι το καλοκαίρι έχει περισσότερα μείον παρά υπέρ. Περισσότερα κακά, παρά καλά. Έχει όμως και ένα που είναι τόσο καλό όσο και κακό: Η παραλία
Η Ιστορία είχε σταματήσει λίγους μήνες πριν, Οκτώβριο του 1917, με την κόκκινη επανάσταση στη Ρωσία και απλά σφράγισε το τέλος της εποχής των τσάρων με τη δολοφονία των Ρομανώφ, της βασιλικής οικογένειας τη νύχτα στις 16 Ιουλίου σα σήμερα, προς 17 Ιουλίου, το 1918.
Ήταν πολύ τυχερός που εμφανίστηκε στην δεκαετία του ΄60, γιατί αν ήθελε να γίνει τραγουδιστής στις μέρες μας, το κόβω χλωμό. Ο Γιάννης Καλατζής έγινε πρώτο όνομα, με πάρα πολλές επιτυχίες, λόγω της φωνής του και τίποτα άλλο.
Ένας πρίγκηπας της μόδας. Καλλιτέχνης στη δουλειά του. Ταλέντο γεννημένο. Έφθασε στην κορυφή επειδή έφτιαχνε αυτό που άρεσε. Στις σταρ του σινεμά, στις αυλές των βασιλιάδων. Και σε θεατρικές παραστάσεις ενδυματολόγος, μέχρι την Σκάλα του Μιλάνου. Ο γιος μοδίστρας και πάμπτωχης οικογένειας της Καλαβρίας με το όνομα Τζιάνι Βερσάτσε, γεννήθηκε το 1946 και δολοφονήθηκε σα σήμερα 15 Ιουλίου, στα 51 του χρόνια, το 1997.
Πέθανε 44 χρονών, σα σήμερα 15 Ιουλίου, το 1904. Ήταν και γιατρός. Αν ζούσε κάποιες δεκαετίες αργότερα σίγουρα θα γλύτωνε από τη φυματίωση που τον έστειλε και θα έγραφε κι άλλα θεατρικά έργα.
Συμπληρώθηκαν 12 χρόνια από το θάνατο του αθάνατου Γιώργου Παρασκευά. Είναι ένας από τους τρεις πιο σημαντικούς ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου. Τι σημαίνει αυτό; Ανεξάρτητα σε ποια ηλικία συνάντησα αυτούς τους τρεις, οι εν λόγω με βοήθησαν να ενηλικιωθώ πνευματικά και η μνήμη τους με μεγαλώνει διαρκώς.
Υπέγραψε αριστουργήματα, τόσο στο σινεμά, όσο και παραστάσεις στο θέατρο. Στις ταινίες, άλλωστε, κυριαρχούσε η θεατρικότητα, προσωπική κινηματογραφική προσέγγιση με ύφος ατόφιο θεατρικό. Ταινίες που φώτιζαν τα σκοτάδια της ανθρώπινης ψυχής. Έχει τη σημασία του ποιος είναι ο άνθρωπος, ο Σουηδός Ίγκμαρ Μπέργκμαν.
Δεν ήταν ζωή αυτή. Ήταν ένα «καταραμένο» μυθιστόρημα με κακό τέλος. Στις 24 Ιανουαρίου 1920, αυτός ο άνθρωπος που έλεγε «θα ήθελα η ζωή μου να ήταν σαν πλουσιοπάροχο ποτάμι που κυλάει χαρμόσυνα πάνω στη γη», πέθανε στο Παρίσι, σε ηλικία 36 ετών, από φυματιώδη μηνιγγίτιδα.
Ο Γιάννης Καλατζής ήταν παιδί δικό μας. Τραγούδαγε με ένα αόρατο χαμόγελο, σαν χαμίνι του δρόμου που θέλει να σε καλοπάρει, να σου φερθεί τρυφερά. Δεν ήταν η μεγάλη φωνή, αλλά ήταν εντελώς χαρακτηριστική. Αδύνατον να τον μπερδέψεις με άλλον. Μια φωνή ζορισμένη, ατρόχιστη που λες και ακούγεται το σούρουπο στα σοκάκια φτωχογειτονιάς. Ένα πιωμένο αλάνι που μεράκλωσε και βγάζει τα μέσα του:
Φοβερό! Γίνεται μια ανακάλυψη κι ο σύγχρονος άνθρωπος παθαίνει την πλάκα του, διότι κάνει τις συγκρίσεις όταν επιτόπου επιστρέφει κάποιους αιώνες πίσω. Αυτό είναι το φοβερό, όχι τόσο η ίδια η ανακάλυψη, όπως αυτή που έγινε σα σήμερα 11 Ιουλίου, το 1975, στην Κίνα.