Ο καλός, λέει, ελληνικός κινηματογράφος. Εννοούν, βέβαια, τις κωμωδίες, όχι εκείνα τα κλαψιάριακα μελό Θυσιάστηκα για το παιδί μου και Κυλίστηκα στο πεζοδρόμιο από ανάγκη. “Ο καλός ελληνικός κινηματογράφος” θεωρούνται οι ταινίες που πρωταγωνιστούσαν Σταυρίδης και Χατζηχρήστος, Αυλωνίτης και Φωτόπουλος, Ηλιόπουλος και Βέγγος, Γκιωνάκης και Μακρής, όλοι τους ηθοποιάρες.
Αυτό είναι σινεμά. Σε πιάνει από το χέρι ο σκηνοθέτης και σε ταξιδεύει, σε ξεναγεί σε χώρους που δεν έχεις πάει και θα ήθελες τόσο πολύ να ζήσεις. Γράφω για τον κινηματογραφιστή James Ivory, Αμερικανός, που όμως ως δημιουργός “πολιτογραφήθηκε”, ας το πούμε έτσι, Βρετανός. Απέφυγε τα φιλμ τα εμπορικά, τα χολυγουντιανά, τα περιπετειώδη και θρίλερ, τις υπερπαραγωγές και αναζήτησε θεματολογία από τη λογοτεχνία.
Γιατί ονομάστηκε “Apple” η εταιρεία ηλεκτρονικών υπολογιστών που ίδρυσαν το 1976 ο μέγας Steve Jobs με τον Steven Wozniak; Γιατί η εν λόγω αμερικανική εταιρεία με τα τερατώδη κέρδη, από την παραγωγή των ipod και iphone έχει σήμα κατατέθεν το μήλο;
Δεν γίνεται να απουσιάζει από τη σελίδα του αποδυτηριάκια η Ντόροθυ Πάρκερ. Θα ήταν απαράδεκτη παράλειψη. Τόσο πολύ την έχω «γνωρίσει», τόσο αρκετά έχω πλησιάσει το ταλέντο της και την ευφυία της, που αρκεί το όνομα Dorothy Parker να έρθει στο αυτί και στο μάτι μου για να την φανταστώ αμέσως όπως εδώ και χρόνια πολλά την έχω ζωγραφίσει μέσα μου. Μια τρελή. Ο ορισμός του σαρκασμού. Και του αυτοσαρκασμού. Δημοσιογράφος, κριτικός, συγγραφέας, σεναριογράφος στο Χόλυγουντ, όμως κυρίως ποιήτρια.
Το τσίρκο του μπάσκετ στο ΝΒΑ όταν μπαίνει στο σημάδι της κάμερας του american cinema. Εδώ είναι που μιλάει ο μάστορας της τέχνης. Αυτός που σε παίρνει από το χεράκι και σε οδηγεί σ’ ένα μαγικό μπανιστήρι. Και τη χορογραφία με τη πορτοκαλί μπάλα τη φτιάχνει κινηματογραφικό και αρτίστικο show. Υψηλή τέχνη και ψαγμένη επιστήμη είναι η εικόνα, η σκηνοθεσία. Η ικανή να σε παραμυθιάσει μέχρι κοροϊδίας.
«Το κοράνι είναι ένα κακό βιβλίο». Το είπε πνευματικός άνθρωπος. Είναι ρατσιστής; Αν έλεγε ότι το κοράνι είναι ένα καλό βιβλίο, πώς θα το χαρακτηρίζαμε;
Κάποιος, κάπου, κάποτε λέει κάτι σπουδαίο. Μοναδικό. Δεν σταματάει η γη να γεννάει κάποιους ξεχωριστούς, εκλεκτούς, των όποιων η σκέψη ακουμπάει εκεί που ο μέσος άνθρωπος δεν θα φθάσει ποτέ.
Λίγο να έχει ασχοληθεί κάποιος με το σινεμά, όχι απλά ως θεατής μόνο, όλο και κάτι θα έχει ακούσει για τον ιταλικό νεορεαλισμό. Ένας κάνει την αρχή, φτιάχνει ταινία αλλοιώτικη, πιο προχωρημένη, και ακολουθούν άλλοι. Έτσι φτιάχνεται η σχολή στο σινεμά, στην ποίηση, στη μουσική, στη δημοσιογραφία, στη ζωγραφική, στην αρχιτεκτονική. Το 1945, όταν πια έχει καταρρεύσει ο φασισμός στην Ιταλία, ο Ρομπέρτο Ροσελίνι φτιάχνει το “Ρώμη, Ανοχύρωτη Πόλη”.
Πριν από τον πόλεμο στην Γερμανία του Χίτλερ θα ήταν απαγορευμένες όλες οι ταινίες του Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, χωρίς πολλές διατυπώσεις η προσωπική του ζωή θα θεωρούνταν «Αυστηρώς ακατάλληλη» και θα φυλακιζόντουσαν μπαμπάδες και μαμάδες παιδιών που με γονική συναίνεση παρακολουθούσαν την «Βερόνικα Φος», την «Λιλύ Μαρλαίν», «Τα Πικρά Δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ», τέλος πάντων μία από τις πολλές ταινίες του.