ΛΥΚΟΣ ΕΙΝΑΙ, ΟΧΙ... ΚΑΚΟΣ ΛΥΚΟΣ

Τα πιο σπουδαία παραμύθια δεν τα έγραψε κανένας. Όπως και τους Θεούς, κανένας δεν τους κατασκεύασε. Αμέτρητοι θεοί και δαίμονες, διάβολοι και τέρατα έπαιξαν μπάλα στην αιωνιότητα και ψάξε βρες ποιος τους ανακάλυψε, ποιος τους φαντάστηκε, ποιος τους λανσάρησε. Ο κανένας.

ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Και ο καλλιτέχνης έχει εξουσία, δεν λέω. Και ο λογοτέχνης, ο συγγραφέας αφού με το έργο του επηρεάζει την κοινωνία. Η εξουσία δεν είναι προνόμιο μονάχα του κυβερνήτη, εκλεγμένου ή με χουντικές διαδικασίες. Έτσι είναι. Παίζουν και οι δημοκρατικές με τις κάλπες διαδικασίες, όπως κι εκείνες οι στρατιωτικές με τα τανκ. Ο δικτάτορας, όμως, όποιον θεωρεί ενοχλητικό τον μαζεύει και τον στέλνει εξορία. Ο ποιητής π.χ. και ο μουσικός δεν μπορεί να φυλακίσει τον... συνάδελφο εξουσιαστή. Αυτή είναι η διαφορά.
 

''Η ΦΩΝΗ'' ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Φάτσα ενός τίποτα, καμία έκπληξη αν θα συστηνόταν για βοηθός μαγείρου, μικρέ πιάσε τη μεσαία κουτάλα ή παραγιός καντηλανάφτη, τσακίσου να φέρεις όλη την κούτα με τα κεριά. Κι όμως, ο εν λόγω τίποτας από μάπα και από εμφάνιση σκέτη μισοριξιά πέρασε στην αιωνιότητα ως «Η Φωνή».

ΟΙ ΣΑΡΔΕΛΕΣ ΣΤΙΣ ΚΟΝΣΕΡΒΕΣ

Στην εποχή του, και δεν είναι τόσο μακρινή, ήταν σχεδόν άγνωστη η έννοια της οικολογίας. Η προστασία του περιβάλλοντος. Η τροφική αλυσίδα. Επιστήμονας, με ανοικτό μυαλό και τακίμι με στοχαστές, συγγραφείς, καλλιτέχνες. Ακούστηκε περίεργο όταν είπε πώς όλο θα μειώνεται ο αριθμός των ψαριών, έτσι αδίστακτα και χωρίς όρια ψαρεύουν οι επαγγελματίες αλιείς .
 

ΤΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ

Ο αγαπημένος μου. Δεν ανέβηκε ποτέ στο βάθρο, τρίτος ισάξιος και ισοϋψής δεν υπήρχε, και για χρόνια το χρυσό και το αργυρό μετάλλιο το έπαιρναν Αλ Πατσίνο και Ρόμπερ Ντε Νίρο. Ούτε έγινε ποτέ «ζεν πρεμιέ», δεν πέρασε τη φάση των Τζόνυ Ντεπ και του Μπρατ Πητ, Λεονάρντο ντι Κάπριο και Ματ Νταίημον! Όλοι τους παικταράδες αυτοί, ασυναγώνιστοι, με ταλέντο παραπάνω απ' αυτό που απαιτεί η βιομηχανία του σινεμά.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ ΜΕ ΝΟΜΠΕΛ ΕΙΡΗΝΗΣ

Φάτσα κινηματογραφική. Και ψυχή που αποζητούσε να συναντηθεί με τους αγνώστους μύθους της πατρίδας του. Γεννήθηκε κοντά στο Όσλο το 1861 και δεν του έφθανε να αράξει στην αγριότητα της παγωμένης φύσης και να βρει τις ισορροπίες με τον εαυτό του. Όχι. Δεν ησύχαζε αν δεν πλησίαζε όσο γίνεται τον Βόρειο Πόλο.

ΤΑ ΕΙΠΕ ΟΛΑ (;) ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟ

Όταν φθάσεις στην κορυφή, όπως η Κάθριν Χέπμπορν, έχεις την πολυτέλεια να γράφεις το σύμπαν. Είμαι αυτός που είμαι, κι άμα γουστάρετε. Δεν σας καλοπιάνω, δεν προδίνω τον αληθινό μου εαυτό, κάνω είμαι στο ρετιρέ και κάνω ό,τι γουστάρει η ψυχή μου.

ΚΑΝΟΥΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ... ΤΑΜΠΕΛΑ

Σήμερα το δεύτερο επεισόδιο της τριολογίας του αποδυτηριάκια, παλαιομοδίτικα το λες και αφιέρωμα. Θέμα ο περιβόητος ''Μάης ’68'', που λόγω της επετείου των 50 χρόνων επανέρχεται φέτος περισσότερο αναμνηστικά. Τι άλλο καλύτερο για τους παγκόσμιους επαγγελματίες, προσκυνητές και υμνητές, του τίποτα. Φοβερή αλητεία, πράγματι. Το ηττημένο να στήνεται στο βάθρο του θριαμβευτικού νικητή. Το αποτυχημένο να τραγουδιέται ως ανεπανάληπτη επιτυχία.

ΧΙΛΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Ασφαλώς παίρνω κι εγώ θέση απέναντι στην τηλεόραση να παρακολουθήσω τη μαλακιούλα που λέγεται Eurovision. Μη μασάτε ότι σνομπάρω το σώου. Δεν κατάλαβα. Τι με περάσατε; Περιθωριακό, έναν καλόγερο, κάποιο γραφικό ασκητή, αναχωρητή. Δεν έχω κόψει ακόμα τις επαφές μου με τον κοσμάκη. Άρα, για να ξέρω που ζω, που κυκλοφορώ και από ποιόν κόσμο είμαι περιτριγυρισμένος, παίρνω μάτι και την Eurovision, όπως κάθε τι που πλασάρεται στη μάζα, στον πολτό.