Σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και να πας, η γειτονιά με τα παλιά κτίσματα, εκεί που την ονομάζουν «παλιά πόλη», έχει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ακριβώς όπως συμβαίνει και στις Ελληνικές πόλεις. Και δόξα το Θεο, μπορεί οι περισσότερες πόλεις μας να έχουν τα χάλια τους, αλλά εκεί που βρίσκεται η παλιά πόλη όλα αλλάζουν…
«Σκάσε μωρή», «Γύρνα μωρή», «Σκύψε μωρή να πάρει ο κόσμος μάτι», «Γύρνα μωρή να σε δούμε και από πίσω» …Φράσεις που ακούγονται πάνω σε – υποτιθέμενο- θεατρικό σανίδι από κάποιον που ποιεί ήθος (ηθοποιό) και ακούει στο όνομα Μάρκος Σεφερλής.
... Ο έρωτας δεν δέχομαι ότι είναι εκείνο το τυφλό πάθος που γεννάει τις τραγωδίες της ζωής, όσο καίνε οι φλόγες του, και όταν σβήνουν προκαλεί τις πιο αστείες κωμωδίες που παίζονται, επειδή η κάψα παραμένει.
Ο έρωτας δεν αρχίζει ποτέ και δεν τελειώνει ποτέ, δεν είναι δυνατός παρά μονάχα ανάμεσα σε δύο πλάσματα που σκέφτονται ίδια, αισθάνονται ίδια, κι έχουν την ίδια βούληση.
Ρεμάλι. Και μια ζωή πότης. Διαβάζεις τις ιστορίες του και κάθε δεύτερη αράδα αναφέρεται στο ουίσκυ. Οι ήρωες των έργων του δεν έχουν τίποτα άλλο στο κεφάλι τους παρά πότε θα περάσουν από το μπαρ. Πότε θα βρέξουν το στόμα τους με κάτι πιοτερό.
Και ζοχάδας να μην είσαι δύσκολα να μη στη σπάει όλο αυτό το καραγκιοζιλίκι με τη Γιορτή, λέει, της Γυναίκας. Τι ξεφτύλα είναι αυτή. Όχι, δεν θα επαναλάβω τις μαλακιούλες που λένε από τις τηλεοράσεις και τις ειδικές εκπομπές, και τα ειδικά αφιερώματα για το ρόλο της γυναίκας. Όλοι και όλες τους είναι λάθος. Τα πάντα που άκουσα είναι για φτύσιμο.
Το πνίγεις στην κούνια το μωρό αν γνωρίζεις ότι θα γίνει Χίτλερ, Χίμλερ, Χάϊντριχ, αυτά τα τρία «Χ» είναι οι κορυφαίοι της ναζιστικής Γερμανίας. Το σκοτώνεις το βρέφος και γράφεις εκεί που δεν πιάνει μελάνι τον παπά, ο οποίος θα σου πει το παραμύθι του, ότι είναι αμαρτία να αφαιρείς τη ζωή από πλάσμα του Θεού.
Στο θρόνο πρόκειται να ανέβει ο Αρθούρος, ο μεγάλος γιος. Ο Ερίκος ο Η’ προορίζεται να γίνει αξιωματούχος της Εκκλησίας. Από βρέφος ακόμα ο Henry παίρνει παιδεία βασιλόπουλου, και κουλτούρα εξουσιαστή, όμως δεν έχει όπως ο αδελφός του την τύχη του διαδόχου του βασιλιά πατέρα τους Ερίκου του Ζ’. Μια ιστορία πραγματική βγαλμένη από το παρελθόν της Αγγλίας.
Πιστεύω, σου λέει. Ο άνθρωπος είναι μαλάκας, να το πω πεζοδρομιακά. Κι αν ο πιστός δεν είναι ο μαλάκας με δίπλωμα, έχεις να κάνεις με από χέρι κορόιδο.
Ο κορυφαίος συγγραφέας του 20ου αιώνα. Ο Κολομβιανός Γαβριήλ Γκαρσία Μάρκες, μέγας παραμυθάς. Η τέχνη του μυθιστοριογράφου είναι το παραμύθι. Αυτό είναι το μείζον χάρισμα του λογοτέχνη, να καρφώνει την ανθρώπινη ψυχή, να φωτογραφίζει τα ανθρώπινα πάθη με την πένα του. Με τη φαντασία του.
Παίζει και η φαντασία. Αυτή σε προχωράει περισσότερο. Όπλο η σκέψη σου, δηλαδή η λογική σου, για να προσεγγίζεις την πραγματικότητα, ό,τι βλέπεις, να το εκτιμάς, να το αναλύεις. Έχεις, όμως, ανάγκη και τη φαντασία προκειμένου να ερμηνεύσεις, να εξηγήσεις πράγματα από τα οποία λείπει η απόδειξη. Η φαντασία, λοιπόν, δημιουργική και ερευνητική, σε οδηγεί στη θεωρία.