Κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα στη ζωή. Κανένας. Ούτε ο Θεός. Κανένας. Σκέτες σαχλαμάρες είναι αυτές να αγωνισθούμε, να παλαίψουμε, όλοι μαζί, να ξεσηκωθούμε, να κάνουμε καλύτερη τη ζωή μας.
Η ημέρα στο site θα ξεκινήσει σήμερα με τον Δον Κιχώτη. Με εσένα, δηλαδή, κύριε αναγνώστη. Εσύ, ο καθένας, όλοι μας είμαστε Δον Κιχώτες. Γι αυτό το βιβλίο του Μιγκέλ Θερβάντες ''Δον Κιχώτης'' συναγωνίζεται σε πωλήσεις εδώ και 400 χρόνια την Αγία Γραφή.
«Προκειμένου να μείνω μαζί σου για μια νύχτα θα πέταγα στα σκουπίδια όλη μου τη ζωή». Δεν υπάρχει άλλη φράση για να αποτυπώσει την ερωτική σχέση των συγγραφέων Χένρυ Μύλερ και Αναίς Νιν. Πάθος. Κι όμως η λέξη ακούγεται φτωχή, μεταχειρισμένη. Πάθος, πόθος, επιθυμία. Τίποτα περισσότερο από λέξεις, κάποιες φορές.
Αν ζούσαμε στον γνωστό μεσαίωνα σίγουρα θα τον είχαν ρίξει στην πυρά. Στον σύγχρονο μεσαίωνα όμως που ζούμε, αρκούν οι λιτανείες, τα ευχέλαια, τα θυμιατήρια και φυσικά το Facebook. Η κάθε μουρλοκακομοίρα που δεν ξέρει την τύφλα της από τέχνη, μπορεί να έχει άποψη και να βγάζει όλη της την αμορφωσιά και τον φανατισμό σε ένα γλυπτό…
Είμαι σίγουρος πως αν τον έβλεπα στο δρόμο θα ήταν φυσιογνωμικά όπως τον γούσταρα στο πανί. Η κινηματογραφική φάτσα. Το λέω διότι κάποιοι ηθοποιοί όταν τους τρακάρεις στα δυο μέτρα είναι... άλλες φιγούρες, δεν μοιάζουν καθόλου με τον... εαυτό τους, τον κινηματογραφικό εαυτό τους. Καμία σχέση μ' αυτό που βγαίνει στο πανί, στο γυαλί.
Στα 16 της χρόνια παράτησε το σχολείο κι έγινε μοντέλο. Στα 20 παντρεύτηκε έναν σκηνοθέτη του σινεμά με τον οποίον έζησε 50 χρόνια. Στα 44 της ερωτεύθηκε έναν 28χρονο ηθοποιό τον οποίο επίσης παντρεύτηκε στα 52 της χωρίς ποτέ να τον εγκαταλείψει, ενώ δεν χώρισε ποτέ από τον πρώτο της σύζυγο.
Περνούσα τις προάλλες μπροστά από το άγαλμα του Κωστή Παλαμά, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων. Όλα τριγύρω ήταν παγωμένα και ο εθνικός ποιητής, σε στάση περισυλλογής, έμοιαζε να απαγγέλλει έναν από τους δικούς του στίχους. Ανατριχιαστικά επίκαιρο. Με τον ποιητικό του λόγο ο Παλαμάς ελεεινολογούσε τους επί Τουρκοκρατίας ραγιάδες, κι εγώ νόμιζα ότι απευθυνόταν και στους σύγχρονους, που έχουν σκύψει το κεφάλι στους ξένους.
Ζωγράφιζε γυμνούς ναύτες. Με την τέχνη του, τη ζωγραφική, «μιλούσε», υμνούσε τον ανδρικό ομοφυλοφιλικό έρωτα. Αυτό, θα πεις, είχε στη σκέψη του. Αυτή, θα πεις, ήταν η αγωνία του. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, για όποιον βέβαια πλησιάσει την υψηλή αξία της δουλειάς του και το ποιος πραγματικά ήταν ο άνθρωπος, θα συμφωνήσει πως ο Γιάννης
Τρεις είναι οι Έλληνες, που με το δικό τους τρόπο, και χωρίς να το «δηλώσουν», είπαν στην ελληνική κοινωνία ότι «Είμαστε ομοφυλόφιλοι». Και ο κόσμος, χωρίς να ακούσει αυτό που δεν «δήλωσαν», αντιλαμβανόταν ότι αυτοί οι τρεις γίγαντες στον τομέα τους μεταπολεμικοί Έλληνες ήταν gay. Μιλάμε για τον μουσικό Μάνο Χατζηδάκι, τον δημιουργό του Θεάτρου Τέχνης Κάρολο Κούν και τον ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη.