Πόσοι Έλληνες, αναρωτιέμαι, έχουν διαβάσει το σπουδαιότερο μυθιστόρημα του προηγούμενου αιώνα. Έστω έχουν ακούσει ότι για το βιβλίο με τον ελληνικότατο τίτλο “Οδυσσέας”. Το έγραψε ο Ιρλανδός Τζαίημς Τζόυς και είναι ας το πούμε ένα κόντρα έπος σ' εκείνο του Ομήρου. Ο ''Οδυσσέας'' στο βιβλίο των 265.000 λέξεων είναι κάποιος Λεοπόλδος στο Δουβλίνο.
Πέθανε στις τρεις η ώρα τα ξημερώματα 27 Φεβρουαρίου, το 1943, και την επομένη, στην κηδεία απήγγειλαν ποιήματά του ο Σικελιανός και ο Σκίπης. Οι παρευρισκόμενοι στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών έψαλλαν τον Εθνικό Ύμνο και η τελετή του αποχαιρετισμού σ' έναν εθνικό άνδρα προσλαμβάνει χαρακτήρα αντιστασιακό. Η Ελλάδα είναι υπό την γερμανική κατοχή.
Μια φορά κι ένα καιρό…, ας ξεκινήσουμε έτσι τη δραματική ιστορία, γιατί μοιάζει με παραμύθι…, ήταν ένας άσημος και φτωχός καλλιτέχνης. Αυτοδίδακτος πιανίστας έπαιζε με το ένα χέρι, το άλλο ήταν άχρηστο. Έγραψε και δικά του τραγούδια ο Εβραίος και πιστός φίλος του κομουνιστικού κόμματος Ουγγαρίας, ένα ήταν το «Σερβιτόρε, φέρε το λογαριασμό», ένα άλλο «Γουστάρω να είμαι μεθυσμένος». Μεροκάματο έβγαζε σε κακόφημα μπαρ με πελάτες πόρνες και Εβραίους της εργατικής τάξης.
Το έκτο παιδί από τα οκτώ μίας σουηδικής οικογένειας στην πόλη Μάλμε. Ο κορίτσαρος. Κατάξανθα μαλλιά, καταγάλανα μάτια και μια κορμάρα που μαρμάρωνε το μάτι κάθε αρσενικού. Η Κίρστιν Ανίτα Μαριάνε Έκμπεργκ το 1950, στα 19 της χρόνια, γκομενάρα πληθωρική και χυμώδης, είναι η «Μις Σουηδία». Ένας τίτλος- διαβατήριο ζωής.
Βλέπεις ένα δένδρο. Πώς θα το πεις; Δένδρο. Γιατί το λες δένδρο κι όχι δρόνδε ή δρο, ντρο. Παίζει μπάλα η γλώσσα. Εάν δεν έχεις γλώσσα, κύριε μαλάκα, το δένδρο πιθανόν να είχε αποφασιστεί να το έλεγες ντοπ. Ίσως ντουπ, βοπ, βγοπ, μπουμ, μπομ. Ένα τυχαίο επιφώνημα που δεν μοιάζει με λέξη, αλλά με κραυγή
Ήθελε να «ζήσει»! Να τα γνωρίσει όλα! Να τα κάνει όλα! Να πετάξει στα σκουπίδια όλα τα «πρέπει», τα «καθώς πρέπει», που τα θεωρούσε ταμπού της αστικής ανατροφής. Ένοιωθε ότι ήταν εκλεκτή, φωτισμένη και δεν είχε να δώσει λογαριασμό σε κανένα, ούτε στον Θεό. Ποιος Θεός, έλεγε, αυτός είναι νεκρός.
Στην τελετή της απονομής των Χρυσών Σφαιρών, που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο The Beverly Hilton του Los Angeles, το dress code ήταν «όλα μαύρα». Και οι κυρίες τα τίμησαν δεόντως. Μερικές μάλιστα το παράκαναν… Η πρώτη μεγάλη απονομή βραβείων για το Hollywood στη μετά Γουάινσταϊν εποχή είναι γεγονός, με τα σκάνδαλα της σεξουαλικής παρενόχλησης και τις άνισης αμοιβής ανδρών και γυναικών να κυριαρχούν στις δηλώσεις των συμμετεχόντων – προφορικές και ενδυματολογικές.
Και ο φιλότεχνος γίνεται εγκληματίας. Αν δεν γίνει κλέφτης ο ίδιος, σε κάποιες περιπτώσεις χρηματοδοτεί το έγκλημα, την κλοπή ενός έργου τέχνης, που οπωσδήποτε ονειρεύεται να αποκτήσει. Εγκληματίας είναι ο φιλότεχνος και μόνον όταν αποκτά γλυπτό, πίνακα ζωγραφικής, αντικείμενο αρχαιολογικής αξίας, όταν γνωρίζει πως αυτό είναι προϊόν κλοπής, αρπαγής. Από ιδιωτική συλλογή, από εθνική πινακοθήκη, μετά από «συμβόλαιο» εμπόρου τέχνης.
Τον είπαν «βασιλιά» και είναι βασιλιάς. Θεωρείται θρύλος, και είναι θρύλος, ακόμα. Τέσσερις δεκαετίες από τότε που πέθανε, κι όμως στη θύμηση των εκατομμυρίων θαυμαστών του παραμένει ο βασιλιάς, ο θρύλος, ένας αληθινός θεός.
Όπως κάθε χρόνο τα σχόλια και οι προβλέψεις δίνουν και παίρνουν, αν και φέτος η 75η απονομή των βραβείων του κινηματογράφου και της τηλεόρασης θα γίνουν στην σκιά του μεγάλου σκανδάλου των σεξουαλικών παρενοχλήσεων.