ΛΑΤΡΗΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Μεγάλος στρατηγός. Πολύ μεγάλος. Κορυφαίος. Μέγιστος. Μεγιστοτεράστιος. Τι, όμως, προσφέρει στο ανθρώπινο είδος ο σπουδαίος στρατηγός; Κάνει καλύτερο πόλεμο. Πιο αποτελεσματικό πόλεμο, όπου σκοτώνονται φαντάρια με τα οποία δεν έχει προσωπικά προηγούμενα. Ούτε τα φαντάρια του εχθρού έχουν τίποτα προσωπικό με τους απέναντι στο πεδίο της μάχης.
 

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΕΙ ΚΑΤΩ

Είναι η γυναίκα η οποία αν μου χάριζε μια βραδυά μονάχα από τη ζωή της είμαι σίγουρος πως θα θυμόμουν πάντα όσα πέρασα μαζί της. Όσα θα της πρόσφερα κι όσα εκείνη μπορούσε με την κλάση της να με απογειώσει. Δεν πρόκειται για sex-symbol, είναι κάτι ανώτερο, είναι Γυναίκα, με κεφαλαίο το γάμα. Αυτή που στο κρεβάτι δεν σκέπτεται τίποτα άλλο παρά την τελετουργία του σεξ, όχι να κτίσει σχέση με τον άλλον, να κάνει σχέδια για το γάμο, να ζητήσει τρυφερότητα και να καλύψει τις ανασφάλειες της.

Η ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ

Στα 14 χρόνια της έπαιξε την Ιουλιέτα στο αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, μάλιστα η παράσταση δόθηκε στην Βερόνα, στον τόπο καταγωγής της ηρωϊδας. Η μεγαλύτερη ηθοποιός της γης αισθάνεται λίγες μόλις ώρες πριν από την πρεμιέρα ότι δεν τον “έχει” τον ρόλο. Όπως είχε γράψει στην “Καθημερινή” πριν από 60 χρόνια ο θεατράνθρωπος Αλέξης Σολομός “
 

ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΕΤΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΚΑΘΕ 50 ΧΡΟΝΙΑ

Στις 8 Μαΐου 1945 η Γερμανία παραδόθηκε ηττημένη. Είχε αιματοκυλίσει για δεύτερη φορά την Ευρώπη. Κι ενώ ο κόσμος περίμενε την παραδειγματική τιμωρία της, οι Σύμμαχοι της έδωσαν άφεση. Την έσωσε ο φόβος τής τότε Σοβιετικής Ένωσης. Έπρεπε επειγόντως να ξανασταθεί στα πόδια της για να αντιμετωπιστεί από κοινού ο υποτιθέμενος κομουνιστικός κίνδυνος.

ΜΕ ΤΟ ''ΚΑΤΗΓΟΡΩ'' ΓΛΥΤΩΣΕ Ο ΑΘΩΟΣ

Πολύ μεγάλος συγγραφέας. Τον διαβάζεις και μπαίνεις στο πετσί της εποχής του. Της κοινωνίας και του λαού της Γαλλίας. Ορφανό από πατέρα φτωχόπαιδο, ζούσε με την μάνα του σε σοφίτα κι έτρωγε ξερό ψωμί μ’ ό,τι άλλο βρισκόταν, χωρίς να μπαίνει το χέρι στην άδεια τσέπη.

Ο ΜΠΑΡΜΠΑ ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΑΛΚΙΔΑ

«Είμαι συνταξιούχος τελωνειακός και τάχα λογοτέχνης, αλλά και Ανάξιος απόγονος ορεσίβιων προγόνων...». Έτσι αυτοσυστηνόταν και επειδή είχε εντελώς προσωπικό ύφος τι πιο εύκολο να τον πούν εκκεντρικό. Ιδιόρρυθμο. Περίεργο. Τον πιο σπουδαίο εκπρόσωπο του λεγόμενου υπερεαλισμού στην Ελλάδα.

ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ

Ποιητής και μέλος του κόμματος. Κολλάει; Σήμερα όχι και τόσο, κι αν κολλήσει ο λογοτέχνης, ψάχνεται να πλασαριστεί ως αριστερός, προοδευτικός, δημοκρατικός, αντισυμβατικός, όλες αυτές τις ταμπέλες που αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του κόμματος. Δεν ρωτάμε ποιανού κόμματος, ένα είναι το κόμμα.