Είπε: «Οι άνθρωποι δεν πρόκειται να σηκώσουν κεφάλι, να ζήσουν ελεύθεροι, προτού ο τελευταίος εξουσιαστής στραγγαλιστεί με τα άντερα του τελευταίου ιερωμένου».
Μεγάλος στρατηγός. Πολύ μεγάλος. Κορυφαίος. Μέγιστος. Μεγιστοτεράστιος. Τι, όμως, προσφέρει στο ανθρώπινο είδος ο σπουδαίος στρατηγός; Κάνει καλύτερο πόλεμο. Πιο αποτελεσματικό πόλεμο, όπου σκοτώνονται φαντάρια με τα οποία δεν έχει προσωπικά προηγούμενα. Ούτε τα φαντάρια του εχθρού έχουν τίποτα προσωπικό με τους απέναντι στο πεδίο της μάχης.
Είναι η γυναίκα η οποία αν μου χάριζε μια βραδυά μονάχα από τη ζωή της είμαι σίγουρος πως θα θυμόμουν πάντα όσα πέρασα μαζί της. Όσα θα της πρόσφερα κι όσα εκείνη μπορούσε με την κλάση της να με απογειώσει. Δεν πρόκειται για sex-symbol, είναι κάτι ανώτερο, είναι Γυναίκα, με κεφαλαίο το γάμα. Αυτή που στο κρεβάτι δεν σκέπτεται τίποτα άλλο παρά την τελετουργία του σεξ, όχι να κτίσει σχέση με τον άλλον, να κάνει σχέδια για το γάμο, να ζητήσει τρυφερότητα και να καλύψει τις ανασφάλειες της.
Στα 14 χρόνια της έπαιξε την Ιουλιέτα στο αριστούργημα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, μάλιστα η παράσταση δόθηκε στην Βερόνα, στον τόπο καταγωγής της ηρωϊδας. Η μεγαλύτερη ηθοποιός της γης αισθάνεται λίγες μόλις ώρες πριν από την πρεμιέρα ότι δεν τον “έχει” τον ρόλο. Όπως είχε γράψει στην “Καθημερινή” πριν από 60 χρόνια ο θεατράνθρωπος Αλέξης Σολομός “
Στις 8 Μαΐου 1945 η Γερμανία παραδόθηκε ηττημένη. Είχε αιματοκυλίσει για δεύτερη φορά την Ευρώπη. Κι ενώ ο κόσμος περίμενε την παραδειγματική τιμωρία της, οι Σύμμαχοι της έδωσαν άφεση. Την έσωσε ο φόβος τής τότε Σοβιετικής Ένωσης. Έπρεπε επειγόντως να ξανασταθεί στα πόδια της για να αντιμετωπιστεί από κοινού ο υποτιθέμενος κομουνιστικός κίνδυνος.
«Είμαι μόνη...» είπε η Μόνικα Μπελούτσι και μόνο που το σκέπτεσαι, τρελαίνεσαι. «Για πρώτη φορά είμαι μόνη...» λέει η θεά η οποία διαψεύδει κάθε φήμη για την άλφα και βήτα σχέση.
Ποιος δεν ξέρει τον Πελέ. Και αν δεν γνωρίζει δύο - τρία πραγματάκια για τον βασιληά της μπάλας, σίγουρα έχει ακούσει και δεν θα σταματήσει να ακούει το όνομα του μέγιστου μπαλαδόρου.
Πολύ μεγάλος συγγραφέας. Τον διαβάζεις και μπαίνεις στο πετσί της εποχής του. Της κοινωνίας και του λαού της Γαλλίας. Ορφανό από πατέρα φτωχόπαιδο, ζούσε με την μάνα του σε σοφίτα κι έτρωγε ξερό ψωμί μ’ ό,τι άλλο βρισκόταν, χωρίς να μπαίνει το χέρι στην άδεια τσέπη.
«Είμαι συνταξιούχος τελωνειακός και τάχα λογοτέχνης, αλλά και Ανάξιος απόγονος ορεσίβιων προγόνων...». Έτσι αυτοσυστηνόταν και επειδή είχε εντελώς προσωπικό ύφος τι πιο εύκολο να τον πούν εκκεντρικό. Ιδιόρρυθμο. Περίεργο. Τον πιο σπουδαίο εκπρόσωπο του λεγόμενου υπερεαλισμού στην Ελλάδα.
Ποιητής και μέλος του κόμματος. Κολλάει; Σήμερα όχι και τόσο, κι αν κολλήσει ο λογοτέχνης, ψάχνεται να πλασαριστεί ως αριστερός, προοδευτικός, δημοκρατικός, αντισυμβατικός, όλες αυτές τις ταμπέλες που αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία του κόμματος. Δεν ρωτάμε ποιανού κόμματος, ένα είναι το κόμμα.