Μια φορά και έναν καιρό, τα χρόνια εκείνα που σταμάτησαν με το άναμμα του Α' παγκοσμίου πολέμου, ένα κορίτσι που δεν ήθελε να πηγαίνει σχολείο στο Παρθεναγωγείο του Βόλου, ξαφνικά έκανε σαν παλαβό πότε θα έρθει η ώρα το πρωί να φύγει από το σπίτι του με τα τετράδια και τα βιβλία στη σάκα. Ύποπτο! Τι άλλο να σημαίνει αυτό παρά ότι η παρθένα είχε ξελογιαστεί από τον 30χρονο διευθυντή του Ανώτερου Παρθεναγωγείου, πανελληνίως γνωστό δημοτικιστή Αλέξανδρο Δελμούζο.
Πριν αρχίσετε να βρίζετε και να διαφωνείτε, διαβάστε. Εγώ πάντως όταν μικρός είχα ρωτήσει τον καθηγητή των θρησκευτικών μας, αν το Πάσχα (με επιτάφιο, σταυρωμένο και αρνί στην σούβλα) είναι κάτι σαν ειδωλολατρική γιορτή, μου είχε ρίξει 3 μέρες αποβολή!
«Βλέπω μια βαθειά ομορφιά στον δολοφόνο. Με γοητεύει η εσωτερική ομορφιά που βλέπω στον κλέφτη, στον απόκληρο της ζωής, στον μάγκα». Η κουβέντα δεν βγήκε από κάποιον άγνωστο του συναφιού, του πεζοδρομίου. Από έναν τέτοιον δεν θα άξιζε καν να αναφερθεί.
Παίζω με ανοικτά χαρτιά. Ο αποδυτηριάκιας είναι με τον Νικία. Πιτσιρικάδες πηγαίναμε σινεμά και είμασταν με κάποιον, συνήθως όχι με τον καλό, με το παλληκάρι του έργου. Δικός μας ήταν ένας Ινδιάνος, όχι κάποιος από τους καουμπόυδες. Ίσως κάναμε κέφι έναν γκάγκστερ, τον παρεξηγημένο μπάτσο της ταινίας.
Υπήρχαν συγκεκριμένες πληροφορίες στην Αντιτρομοκρατική υπηρεσία και γι’ αυτό έκαναν ντου στα αποδυτήρια οι δυνάμεις των ΜΑΤ. Αυτό δεν το γράφουν ούτε ο φιλοολυμπιακός τύπος, ούτε ο αντιολυμπιακός. Το γιατί υποχρεώθηκαν, στο παιχνίδι κυπέλλου Ολυμπιακού- ΑΕΚ, οι οπλισμένοι με κατσαρόλες, από το κεφάλι μέχρι τις πατούσες αστυνομικοί να επιτεθούν σε ποδοσφαιριστές και, τελικά να συλλάβουν τον ύποπτο και καταζητούμενο.
Η μεγαλύτερη ντίβα που γεννήθηκε ποτέ. Ντίβα, δηλαδή θεά, δεν κτίζεται, δεν κατασκευάζεται, αλλά το έχει, το κουβαλάει επάνω της αυτό το κάτι που ξεχωρίζει, που την τοποθετεί στην υψηλή θέση της διασημότητας. Κι αυτή, η Γκρέτα Γκάρμπο, η πιο μεγάλη ντίβα, θεωρείται η πιο όμορφη γυναίκα στην Ιστορία του κινηματογράφου.
Πώς να επιλέξεις ανάμεσα σε τόσα αριστουργήματα; Όπως η Ελληνική Μυθολογία, έτσι και τα πάθη του Χριστού έχουν δώσει έμπνευση σε εκατοντάδες καλλιτέχνες. Έκανα την καρδιά μου πέτρα και επέλεξα κατά την γνώμη μου πέντε αριστουργήματα της ζωγραφικής, με τους καλύτερους Εσταυρωμένους…
Ο πρώτος Έλληνας που πάτησε το πόδι του στην Αμερική. Κάποιος Θόδωρος πριν από 500 χρόνια. Άσε τι γράφουν κάποιοι σε βιβλία και ληξιαρχεία. Τίποτα δεν είναι σίγουρο. Τέλος πάντων, σύμφωνα με την παραϊστορία ο εν λόγω Θόδωρος, ποιος ξέρει τι σόι τυχοδιώκτης ήτανε, αγνώστων στοιχείων, αποκαλούμενος Griego, βρέθηκε στο τσούρμο ενός ημιπαράνομου πειρατή ο οποίος από την Ανδαλουσία ξεκινάει με πέντε παπόρια στις 17 Ιουνίου το 1527 για Φλώριδα. Μεγάλο το ταξίδι για εκείνη την εποχή, 35 χρόνια μετά την «ανακάλυψη» της αμερικάνικης ηπείρου από τον Χριστόφορο Κολόμβο.
Είναι ο μεγαλύτερος Ρώσος ποιητής. Πλησιάζεις με αμηχανία και πείνα γνώσης τη ψυχή του ποιητή που είναι κορυφαίος και Ρώσος, και κουβαλάει το ψυχισμό της απέραντης ρωσικής γης.
Πριν από 40 τόσα χρόνια είχε γίνει ο ντόρος στις ΗΠΑ για έναν κατώτατο αστυνομικό της Νέας Υόρκης και η «περίεργη» συμπεριφορά του στη δίωξη των ναρκωτικών τον έκανε παγκόσμια γνωστό με την ταινία «Σέρπικο». Γιος οικογένειας Ιταλών μεταναστών ο Φρανκ Σέρπικο γεννήθηκε στο Μπρούκλιν σα σήμερα 14 Απριλίου, πριν 81 χρόνια και θα τον ξαναθυμηθούνε όταν πεθάνει. Σίγουρα, τότε, τα μήντια όλο και κάτι θα γράψουν για πάρτη του.