Μόλις είδα ένα αριστούργημα. Μια υπέροχη μαυρόασπρη ταινία με τίτλο Embrace of Serpent (Ισπανικά: El abrazo de la serpiente), είναι του 2015 ήταν υποψήφια για Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και νικήτρια στο Art Cinema στο δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, στο φεστιβάλ των Καννών.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά είναι πολλοί αυτοί που λένε ότι ο Ανδρέας Μπάρκουλης ήταν κλινικά νεκρός, αλλά προσπαθούσαν να παρατείνουν αυτήν την ζωή. Μια ζωή που ουσιαστικά δεν υπήρχε. Εν πάση περιπτώσει.
Όπως ο πατέρας του, τυφλώθηκε κι αυτός. Μετά τα 60 του χρόνια άρχισε να χάνει το φως του. Η μάνα του, από παλιά οικογένεια της Ουρουγουάης, ισπανικής και πορτογαλικής καταγωγής, έγινε το στήριγμά του, η φροντίδα του, η γραμματέας του.
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ που ακολουθεί είναι του ΗΛΙΑ ΜΠΑΖΙΝΑ και είχε δημοσιευθεί στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» πριν 6-7 χρόνια, δεν γνωρίζω ακριβή ημερομηνία. Προσφορά του αποδυτηριάκια με αφορμή το θάνατο του μοναδικού στις 22 Αυγούστου, το 2013.
Από μικρό αγόρι όλοι στον περίγυρό του αντελήφθησαν ότι είχε το χάρισμα της ισχυρής μνήμης. Σπουδαίο προσόν αυτό όταν μεγαλώνοντας όλο και περισσότερο έμπλεκε σ’ έναν τομέα δίχως όρια, στην παλαιοντολογία. Όσο έψαχνε, όσα ανακάλυπτε, τόσο διαπίστωνε πόσα λίγα γνώριζε.
Η μεγάλη Επανάσταση. Η γαλλική του 1789. Και επειδή ιστορικά καταγράφεται για μεγάλη, είχε και πολύ αίμα. Μεγάλα φονικά. Η μόδα ήταν η γκιλοτίνα, γι' αυτό αποκεφαλίστηκε ο τελευταίος βασιληάς της Γαλλίας, ο Λουίς 16ος, άλλωστε με τον ίδιο τρόπο κι άλλοι, χιλιάδες άλλοι.
Ο Ηρόδοτος έγραψε για κάποιον Σκυλλία, που χωρίς να είναι ολυμπιονίκης ή πρωταθλητής, έκανε ένα μακροβούτι ...15 χιλιομέτρων για να γλιτώσει από τους Πέρσες που τον είχαν στρατολογήσει δια της βίας στην κάθοδο τους προς την Αθήνα.
(Στις 22 Αυγούστου το 2013 σταμάτησε να γράφει, να γράφει τα ελάχιστα από τα πολύ πλούσια που κυκλοφορούσαν ηλεκτρονικά στη μικρή και τη μεγάλη περιοχή της σκέψης του. Επειδή εκείνη την ημέρα σταμάτησε να αναπνέει ο ΗΛΙΑΣ ΜΠΑΖΙΝΑΣ. Δίνω, ένα κείμενό του, στην τύχη, που είχε δημοσιευθεί στον «ΦΙΛΑΘΛΟ» στις 18 Μαρτίου το 2009)