Ο Οιδίποδας ήταν το πιο τραγικό πρόσωπο της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Ήταν γιος του βασιλιά της Θήβας Λάιου και της Ιοκάστης… Ξέρετε την ιστορία του;
«Επιθυμώ σφόδρα να πεθάνω! Δεν έχω τη βεβαιότητα πώς πέτυχα να εκπληρώσω την αποστολή μου. Οι άνθρωποι προτιμούν να ακούνε ό,τι λένε οι νεκροί, όχι οι ζωντανοί». Μιλούσε και ένας φίλος του πάστορας κατέγραφε τις συζητήσεις τους.
Στην τελευταία της ταινία έπαιζε το ρόλο ενός Άγγελου. Σκηνοθέτης του “Always”, το 1988, πέντε χρόνια πριν το θάνατό της, ο Στήβεν Σπήλμπεργκ. Ο ορισμός της αθωότητας στην αιωνιότητα, εμφανίζεται σ' όλα τα πλάνα του φιλμ, μ' ένα λευκό ένδυμα.
Υπάρχουν κι αυτοί που δεν θα τους τρακάρεις σε κάποιο talk-show της τηλεόρασης, ούτε στο Just the 2 of us και στο Your face sounds familiar. Είναι τα άτομα που κυκλοφορούν μόνον σε ειδικά επιστημονικά φυλλάδια και βέβαια χωμένα σε κάποια σελίδα εγκυκλοπαίδειας.
Από τη ζωή, τόσο πλούσια σε δράση και περιπέτειες, όπως αυτή του αρχηγού της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας Τίτο, ό,τι θέλεις παίρνεις. Στέκεσαι, για παράδειγμα στο ότι παντρεύτηκε 5 φορές, ότι υπέροχα χόρευε βαλς, ότι είχε αδυναμία στο ουίσκυ, ότι έπαιζε πιάνο θεσμάσια.
Πραγματικά μιλάμε για βαρειά κατάθλιψη. Να βλέπεις φωτογραφίες. Να βλέπεις παρελθόν και να το συγκρίνεις με το πώς κατάντησες. Χώρια όλα τα άλλα που έχουν έρθει. Νά “χεις γίνει κολλητός με τον γιατρό ή με τον μαλάκα της θρησκείας, που σου πουλάει διακονία για το αν θα καθίσεις εκ δεξιών.
Ο κοσμάκης ψοφάει για θεάματα. Χριστιανικά θαύματα. Η κάθε θρησκεία στήριξε την πίστη στο παραμύθι του θαύματος, του εξωπραγματικού. Για αιώνες υπάρχει και καλλιεργείται το μπαλαμούτι ότι στη τελετή της αφής το Άγιον Φως κατεβαίνει από τον ουρανό και ανάβει τη λαμπάδα του πατριάρχη.
Να αναφερθούμε σ' έναν ποιητή. Μεγάλο ποιητή. Όνομα τεράστιο. Έλληνας γέννημα και θρέμα, που διέπρεψε στα γαλλικά γράμματα. Πριν οτιδήποτε άλλο, αφού μιλάμε για ποιητή, ας διαβάσουμε στίχους του από τη θρυλική συλλογή του «Στροφές», σε μετάφραση από τα γαλλικά του Μιλτιάδη Μαλακάση.
Αυτή η γυναίκα που έγινε σύμβολο του κακού και του αιμοβόρου, ήταν μια γυναίκα ζηλιάρα, έρμαιο των παθών και του έρωτα της. Πλάσμα σκοτεινό αλλά και γοητευτικό, βάρβαρη μάγισσα έφτασε στα άκρα σφάζοντας τα παιδιά της.
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της γεμάτης έντονα χρώματα της Σταύρωσης, είναι η ηρεμία του προσώπου του Ιησού. Ο Ιησούς περνά στον θάνατο ήρεμος, χωρίς τίποτα στο πρόσωπό του να μαρτυρά τον έντονο σωματικό πόνο που νοιώθει.