Μια σειρά από ατυχίες και παράδοξα που συνέβησαν κατά καιρούς στους εναλλασσόμενους ιδιοκτήτες του νησιού ήταν αρκετές για να του δώσουν το παρατσούκλι “καταραμένο” και να το κουβαλά μέχρι σήμερα που πλέον δεν κατοικείται από κανέναν.
Με τον Στήβεν πήγαμε μια εβδομαδιαία βόλτα στην Ικαρία και στην επιστροφή με ρώτησε αν θα γράψω για το νησί. Μια στιγμή. Δεν το παίζω ταξιδιωτικός ρεπόρτερ, δεν έχω τέτοια ειδικότητα, ούτε σχετική εντολή από τους χρήστες.
Το Σχοινούδι, τα σφραγισμένα σπίτια, τα γκρέμια, τα αγριοκάτσικα, η κουρκούτα, τα βιολιά, οι παραδοσιακές χυλοπίτες… η μυρωδιά του θυμαριού και το απέραντο γαλάζιο…… Κάθε φορά που μπαίνω στο αυτοκίνητο να πάω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Ίμβρο, η καρδιά μου χτυπάει περίεργα.
Για την εποχή της ήταν σούπερ πρωτοπόρος. Τα γυμνά της στους αρχαιολογικούς χώρους υμνήθηκαν σαν ύψιστη τέχνη από τους κριτικούς και τους φωτογράφους της εποχής της. Προκάλεσαν και σοκ στις τότε συντηρητικές κοινωνίες.
Ξεκίνησε να παίζει ποδόσφαιρο, αλλά γρήγορα τον κέρδισε το θέατρο. Τότε άνοιξαν οι ορίζοντες του και τάχτηκε στην αριστερά. Η παρουσία του, το ήθος και το ταλέντο του αγαπήθηκε απ’ όλη την Ελλάδα. Κυρίες και κύριοι ο Μάνος Κατράκης.
Βεβαίως το «τσάμπιονς ληγκ» το γράφω έτσι όπως το διαβάζεις στο δικό μου κείμενο. Ληγκ, όχι λιγκ. Με ήτα, όχι με γιώτα. Με γιώτα, όχι με ήτα, θα γράψω τη λίγκα.
Καπηλειά με πουτάνες από τη μία και από την άλλη όλοι εσείς, που ντροπιάζετε τον Άνδρα, όπως τον όρισε ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης, όλοι εσείς θαρρείτε πως είστε οι μόνοι με πέος σκληρό, οι μόνοι που δικαιούστε να καρφώνετε το πρώτο τυχόν θηλυκό, και πως όλοι οι άλλοι είναι τράγοι.
Πήγα και Πάρο. Και αισθάνθηκα πολύ ωραία. Κόσμος, Έλληνες και ξένοι, περισσότεροι από ποτέ. Από κάθε προηγούμενο καλοκαίρι. Υπάρχει κάτι πιο ευχάριστο; Κόσμος με κουλτούρα θερινού τουρισμού άξια παρατηρήσεως. Όχι ακρότητες, όχι γελοιότητες. Και στις παραλίες και στις νυχτερινές εξορμήσεις δεν κατέγραψα μαλακίες στην Πάρο.
Γιατί ο άλλος, άνδρας και γυναίκα, ξεβρακώνονται δημοσίως, μάλιστα. Μπροστά σ' άλλους χωρίς ντροπή, χωρίς δισταγμό. Επειδή αισθάνεται καλύτερα όταν κυκλοφορεί χωρίς ρούχα, ούτε εσώρουχο.