Η Μελίνα όλων των Ελλήνων. Έτσι την είπαν. Δεν χρειάζεται το επίθετο, το Μερκούρη. Κι έτσι έμεινε. Η Μελίνα όλων των Ελλήνων. Λάθος. Το σωστό είναι η Μελίνα της Ελλάδος. Υπάρχει διαφορά, άλλο Ελλάδα, άλλο Ελλήνες.
Απαίσιοι άνθρωποι οι αρχαίοι Έλληνες. Βάρβαροι. Αν είναι δυνατόν να λατρεύουν, να πιστεύουν για Θεούς κάποιους ελεεινούς και τρισάθλιους. Δολοφόνους. Άρπαγες. Αιμομείκτες. Ναι, κι αυτό. Και μας λένε για τον πολιτισμό των αρχαίων προγόνων μας. Τέρατα ήταν οι άνθρωποι.
Οι New York Times έγραψαν πώς η Ελευθερία Αρβανιτάκη «Είναι μια σοπράνο που συνδυάζει την γλυκύτητα με τη θέρμη, την καθαρότητα και την ευαισθησία με μια αίσθηση θλίψης και μελαγχολίας»
Είναι αποδεδειγμένο ότι τα παιδιά των πολύ γνωστών ανθρώπων, αρκετές φορές μεγαλώνοντας προκύπτουν προβληματικά. Γεμάτα ανασφάλειες, παραξενιές και συμπλέγματα. Μερικές φορές μάλιστα έχουμε δει και άσχημες καταλήξεις αυτών των παιδιών.
Ο ανατολίτης Ηλίας Καζαντζόγλου, στη χειμαρρώδη αυτοβιογραφία του, «Μια ζωή», μιλάει για πάντα και φυσικά για τα θέλω του: «Τι ήθελα από τη ζωή μου; Τίποτα σπουδαίο. Ήθελα μόνο να είμαι Αμερικανός, να έχω και εγώ εκείνα τα πράγματα που είχαν τα Αμερικανόπουλα, μια καθημερινή ζωή σαν τη δική τους, να με δέχονται στις παρέες τους, να χαίρομαι ό,τι χαίρονται κι αυτά. Αναζητούσα τα πιο συνηθισμένα και ταυτόχρονα τα πιo πολύτιμα πράγματα».
Στα σίγουρα παίζουν οι ηθοποιοί, πιο σωστά οι θιασάρχες. Μπίζνες είναι και το θέατρο. Αναπόφευκτα. Κάνεις μια δουλειά, όσο κι αν σ' αρέσει, όσο και αν την θεωρείς πνευματική, πολιτιστική, όμως πρέπει και να ζήσεις.
Δεν το συζητάμε ότι σήμερα η γυναίκα έχει παραξευτυλιστεί. Δεν το λέω εγώ αυτό, ένας άνδρας, είναι άποψη γυναικεία. Το λένε γυναίκες, μάλιστα γυναίκες με προσωπικότητα, σύγχρονες και με μυαλό ανοικτό.
Λείπουν οι φωνές. Αποδυτηριάκιας μιλάει. Οι αντρικές, οι ελληνικές, οι γνήσιες φωνές. Μας λείπουν αυτοί που θα μας πουν ποιοι είμαστε. Αυτοί που θα μας θυμίσουν ότι αυτοί είμαστε, ρε, κι όχι κάποιοι άλλοι που δεν ξέρουμε τι δέρμα που φοράνε.
Πριν σφαχτεί, δηλαδή πριν θυσιαστεί το ζώο, θα το ευλογήσει ο Χότζας. Μιλάμε για θυσία, δηλαδή για προσφορά στον Θεό. Δεν είναι σωστό, λοιπόν, να στείλεις αδιάβαστο το πεσκέσι στον μεγαλοδύναμο. Θα το ευλογήσει ο παπάς, ο χότζας, ο ιμάμης, ο ραβίνος, ο κάθε ιερωμένος και μετά θα πέσει το μαχαίρι.
Διαβάσανε το βιβλίο και ξεσαλώσανε. Γίνανε πιο γαμιάρες. Και ο κώλος τους να θέλει να τους τις βρέξουν, και ο γκόμενος να ρίχνει από πάνω μπινελίκια όταν έχουν επαφή. Έτσι που λες.