Η είδηση. «Πανελλαδική διαδήλωση» στο Βόλο στις 31 Μαρτίου με αίτημα την «άμεση χορήγηση άδειας» στον εκτελεστή της 17Ν Δημήτρη Κουφοντίνα διοργανώνουν αναρχικές οργανώσεις.
Καταφοβισμένη η γυναίκα σαλτάρει στο ταξί, να γλυτώσει απ’ αυτόν που την κυνηγάει να την σκοτώσει. Είναι και στα αίματα, δικά της, αλλουνού, που να ξέρει ο πανικοβληθείς ταξιτζής, που επιτόπου την αποπαίρνει:
Η κόρη του μακαρίτη μουσικοσυνθέτη Μάνου Λοίζου για κάποια χρόνια έπαιρνε 700 ευρώ σύνταξη γιατί δεν είχε δηλώσει το θάνατο της μητέρας της. Θέμα, γιατί η κόρη είναι υποψήφια ευρωβουλευτίνα με τον Σύριζα. Αν πράγματι ισχύει η σχετική καταγγελία, και το γεγονός ότι η κόρη χρωστάει κοντά στα 100 χιλιάρικα ευρώ, από τα παράνομα εισπραχθέντα και αγύριστα, πολύ σωστά έπραξε ο σύριζας.
Αμερικάνος, Κύπριος, Ισραηλινός, και Έλληνας. Σταύρωσαν τα χέρια σαν αδέλφικοί φίλοι. Σα να έστησαν κουμπαριά. Μια παρέα πριν πλακωθούν στα κρασοπότηρα. Κι αρχίσουν τις εξομολογήσεις τις γκομενικές. Με πόσες και ποιες πήγαν από τότε που ήντουσαν μαθητές στο γυμνάσιο.
Όταν κάποιος λέει «Είμαι πραγματικά συγκινημένος…», τι σκέφτεσαι; Ότι είναι απατεώνας! Αυτός που είναι αληθινά συγκινημένος λέει «Είμαι συγκινημένος…». Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να προσθέσει το «πραγματικά». Για να λέει… πραγματικά, σημαίνει ότι είναι ψεύτης. Παραμύθης.
Ο Κώστας Καραμανλής, αν δεν είχε το όνομα του μπάρμπα του Κωνσταντίνου, θα γινόταν ποτέ πρωθυπουργός; Ούτε καν πρόεδρος της ΝΔ δεν θα γινόταν. Το ίδιο και ο Γιώργος Παπανδρέου. Είχε το όνομα του μπαμπά του και γι’ αυτό τον έβαλαν μπροστά.
Googlάρεις Ρένα, και πριν γράψεις ολόκληρο το όνομα, διαβάζεις τα ονόματα Βλαχοπούλου, Κουμιώτη, Παγκράτη, Δούρου. Οι τρεις πρώτες είναι καλλιτέχνες, η τέταρτη, καλλιτέχνης και αυτή, όμως στην πολιτική. Πήρες πρέφα;
Λένε ότι έχουμε δημοκρατία. Τι πα' να πει αυτό; Πως το λόγο έχουν τα κόμματα, όχι τα πρόσωπα. Κι' όταν λέμε κόμματα εννοούμε οι ιδέες, οι θέσεις, τα προγράμματα. Και κόμμα σημαίνει μέλη, στελέχη, όχι μουνόπανα που κάθονται προσοχή στον πρόεδρο του κόμματος, που δεν ντρέπονται, που δεν κρύβονται να τον αποκαλούν αρχηγό.
Από τότε που βγήκε η δημοκρατία, γενικά από τότε που κάνουν παιχνίδι στη δημόσια ζωή οι πολιτικοί, ένα πράμα γνωρίζουν περισσότερο καλά. Το μπλα μπλα. Αιώνες τώρα το Νο1 όπλο του πολιτικού είναι τα λόγια. Τα σάλια.