Συνέβη το 1905. Αναφέρουμε πρώτα χρονολογία, βασικό στοιχείο που διευκολύνει τη σκέψη για να βγει συμπέρασμα. Και μετά βλέπουμε ποιοι ήταν οι αντίπαλοι. Η δαρμένη Ρωσία και η νικήτρια Ιαπωνία, σε γήπεδο, σε έδαφος της σημερινής Κίνας. Στο λιμάνι Πορτ Άρθουρ, εκεί έγινε μια κλασική πολεμική αναμέτρηση. Είναι η «Ματωμένη Κυριακή» της Ρωσίας.
Οκτάωρο. Έγινε νόμος στην Ελλάδα να εργάζεται ο κοσμάκης οκτώ ώρες. Από μία άποψη, αν το κρίνεις σήμερα, είναι σουρεαλιστικό. Να θεωρείται λαϊκή κατάκτηση ένα μέτρο δίχως αντίκρυσμα. Δουλειά υπάρχει; Όχι. Ε, τότε κάνε μας τη χάρη, με τα οκτάωρα και τα πενθήμερα και τις αργίες.
Και Τούρκος να ήμουνα θα μου την έσπαγε στα τέσσερα αυτός ο βαρύμαγκας Ερντογάν, που χωρίς να πείθει, δείχνει να μην τον χωράει ο τόπος του. Σπίρτο καμινέτο ο ασχημάντρας ξυπνάει κάθε πρωί και λες ότι βγαίνει από τα ρούχα του. Δεν αποκλείεται, και μιλάω σοβαρά, διότι το ζήτημα είναι σοβαρό και δεν σηκώνει πλάκα, αυτός ο Ερντογάν να κάνει το λάθος κάθε πρωί να κοζάρει τη φάτσα του στον καθρέπτη. Εκεί είναι που ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι του. Και μπερδεύονται μέσα του τα καλώδια και βγάζει από το στόμα του ό,τι θέλει.
Μια προσωπικότητα τόσο προικισμένη με ανεξήγητη μεγάλη δύναμη υποβολής, κι έναν απόκρυφο μυστικισμό που πάντα συνόδευε τον θρυλικό Ρασπούτιν, είναι επικίνδυνη για κάθε εξουσιαστή. Γιατί με την πρώτη ευκαιρία, όταν ο λαός δυσφορήσει με τους κυβερνώντες, για να εκφράσει την αντίδραση του θα καταφύγει στη μνήμη εκείνου του πεθαμένου, ο οποίος όμως...
Τι άλλο να πεις, παρά ότι είναι καταραμένο το ανθρώπινο γένος. Από την άλλη, αν αγνοηθούν τις οργανωμένες εχθροπραξίες του δίποδου και την Εντολή που κουβαλάει για μαζικά εγκλήματα, έχεις να κάνεις, ίσως με την παραμυθένια ομορφιά της ύπαρξης του. Αν, δηλαδή, πλησιάσεις σαν τηλεοπτική σειρά την ανθρώπινη Ιστορία στον πλανήτη. Ένα κόμικ, ένα στόρυ φαντασίας, όχι μια πραγματικότητα, όπου ο άνθρωπος έχει την απόλυτη, την ολοκληρωτική ευθύνη στα ατέλειωτα μακελειά.
Κάτι είπε ένας στην παρέα για τον Σύριζα και του έκοψε τη φόρα ο Κλέαρχος. «Μην το ξαναπείς… όχι άλλη τέτοια μαλακία…». Ναι, ο Κλέαρχος, αυτό είναι το όνομα του. Και μ’ αυτό το όνομα κυκλοφορεί. Έτσι τον βάπτισαν τον Κλέαρχο, έτσι θέλει να τον αποκαλούν. Πώς αλλοιώς; Να τον λένε «Άρχη», όπως άλλους Τάκη, Σάκη, Λάκη, Μάκη;
Ραντεβού με το θάνατο είχε κλείσει ο Ουίνστον Τσώρτσιλ (φώτο) τα Χριστούγεννα του 1944 στην Αθήνα. Κομμουνιστές αντάρτες με επικεφαλής τον Μανώλη Γλέζο είχαν παγιδεύσει με εκρηκτικά το ξενοδοχείο όπου διέμενε ο Άγγλος ο οποίος τηλεγράφησε στην γυναίκα του τα εξής:
Τέτοια «μαγκιά» δεν την έχει κάνει άλλος. Να παρατήσει κοτζάμ Παναθηναϊκό με τη δημόσια τοποθέτηση του «Να κόψει το λαιμό της η ομάδα…». Όχι ο Αλαφούζος δεν το είπε αυτό, όμως αυτό εισπράττει ο καθένας με την «μάγκικη» απόφαση του να εγκαταλείψει τον Παναθηναϊκό στον... Κωνσταντίνου και τους… παλαίμαχους.
Ο στρατηγός Στανκουλέσκου, που ανέλαβε υπουργός εθνικής αμύνης στη Ρουμανία όταν καταργήσανε με συνοπτική διαδικασία το κομουνιστικό κόμμα, σηκώνει το τηλέφωνο το πρωί από το γραφείο του και συνομιλεί με τον 39χρονο εισαγγελέα Νταν Βοϊνέα. Ήταν 25 Δεκεμβρίου, σα σήμερα, το 1989.
Όλα συνηθισμένα τις ημέρες των εορτών, όμως τα κάλαντα στους πολιτικούς παραείναι άνευ σημασίας. Τι σημαίνουν δεν το κατάλαβα ποτέ. Κι αν σημαίνουν κάτι, γιατί αυτό πρέπει αυτό να επαναλαμβάνεται τουλάχιστον 3-4 φορές το ίδιο πρωινό, στο ίδιο επίσημο πρόσωπο, στον ίδιο χώρο;