Η Τουρκία έκανε αυτό που δεν θα μπορούσε να κάνει η Ελλάδα. Ένα το κρατούμενο. Κατέρριψε ξένο βομβαρδιστικό. Καμμία σημασία δεν έχει αν το ρωσικό αεροπλάνο μπήκε στον εναέριο χώρο της Τουρκίας. Αυτό που μετράει είναι ότι το «κάψανε» στον αέρα το πολεμικό αεροπλάνο, έστω κι αν αυτό δεν είχε εντολή να στραφεί κατά της Τουρκίας.
Η φωτογραφία που παίζει σ' όλον τον πλανήτη, μετά τις καταγγελίες του Βλαντιμίρ Πούτιν ότι ο Ερτνογάν κάνει εμπόριο πετρελαίου με τους τζιχαντιστές, είναι εκείνη με τον σουλτάνο, την σουλτάνα και το σουλτανόπαιδο.
Φιρμάρα έγινε η κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αυτό εγώ ξέρω και σταματάω εδώ. Και επειδή μιλάμε πολιτικά, είναι εντελώς αδιάφορα αν η κυρία συμμετείχε σε reality, σε κάποιο Voice, πήρε μετάλλιο στη σφαιροβολία, έπαιξε σε πορνοταινία.
Ένα ηχηρό παρών σε πιθανό - βέβαιο, κατά τους μετά Χριστόν προφήτες- κάλεσμα του λαού να αναλάβει τις τύχες της χώρας αποτελεί, κατά τα φαινόμενα, το βιβλίο που αποφάσισε να βγάλει ο Κωνσταντίνος ντε Γκρέτσια 48 χρόνια μετά τη φυγή του από τη χώρα.
Αυτό μόνο στην Ελλάδα της πολιτικής ακρισίας θα μπορούσε να συμβεί. Να έχει χάσει κανείς όλα τα ντέρμπι, να έχει βρεθεί στην ουρά της βαθμολογίας και παρόλα αυτά, να έχει την απαίτηση να τον αναγορεύσουν σε πρωταθλητή.
Δεν ξέρω αν ο Βασίλης Λεβέντης είναι πολιτικός προφήτης ,όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν μερικοί, είμαι βέβαιος, ωστόσο , ότι παρά την κοινοβουλευτική απειρία του, έχει τη δυνατότητα να χαράσσει και αυτός κάπου-κάπου με τις θέσεις του πολιτική επικαιρότητα.
Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, κανείς δεν ήξερε πότε θα γίνουν οι εκλογές για την ανάδειξη προέδρου στη Νέα Δημοκρατία. Όλοι, όμως προδίκαζαν ποιος θα είναι ο χαμένος των εκλογών, όποτε κι αν γίνουν αυτές.
Απεργία. Ακαταλαβίστικο πράμα. Γενική απεργία, δεν δουλεύουμε. Για ποιο λόγο; Στρέφεσαι εναντίον του Τσίπρα που τον ψήφισες. Εναντίον των συνεταίρων Ευρωπαίων που σε δανείζουν.