Μέρκελ και Ολάντ συνέφαγαν το βράδυ της Παρασκευής συζητώντας για το ελληνικό πρόβλημα παρουσία και του Σούλτς. Δεδομένου ότι ο πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου δεν είχε αφήσει κανένα μυστικό από τις συναντήσεις του στην Αθήνα που να μην το κοινολογήσει, έγινε ο εξής διαφωτιστικός διάλογος μεταξύ των τριών ηγετών.
Μία παλιά, αλλά βαριά αμαρτία, προδιαγράφει τις εξελίξεις στο χώρο της κεντροδεξιάς. Πρόκειται για τα δανεικά και αγύριστα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, ένα ποσό γύρω στα 250 εκατ. ευρώ, που δεν αποκλείεται να αποτελέσουν τη θρυαλίδα για κοσμογονικές πολιτικές αλλαγές στα δύο κόμματα του μνημονίου.
Να πούμε τώρα γιατί ο Τσίπρας διάλεξε για κυβερνητικό εταίρο του τον Καμμένο και όχι το Θεοδωράκη. Ρεπορτάζ σπαρταριστό. Αιτία πρώτη, η δήλωση Θεοδωράκη, την επομένη των εκλογών ότι δεν συνεργάζεται με ακροδεξιούς.
Να το δω και να μην το πιστέψω. Ότι θα υπάρχουν υπουργοί που θα απαρνηθούν το απόλυτο φετίχ της εξουσίας τους, την υπουργική λιμουζίνα. Και πως θα μετακινούνται;΄Με μηχανές, όπως ο Βαρουφάκης, με δικά τους αυτοκίνητα, με τα μέσα συγκοινωνίας, όπως οι κοινοί θνητοί ή με τα πόδια.
Ταιριάζουν, λένε, ο Σύριζα και οι Ανέλ του Καμμένου διότι και τα δύο κόμματα είναι αντιμνημονιακά. Ενώ το Ποτάμι παρουσιαζότανε περισσότερο φιλοευρωπαϊκό. Μαλακίες. Τι θα πει αντιμνημονιακό;
Κι όμως κανείς δεν το σχολίασε. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να πεί δύο κουβέντες στον κύριο Μάρτιν που έκανε παρατήρηση στον Τσίπρα γιατί είχε το θράσος να κάνει κυβέρνηση με τον Καμμένο και όχι με τον Σταύρο Θεοδωράκη.
Πολλοί το χρήμα εμίσησαν, την δόξαν ουδείς. Ισχύει άραγε αυτό και για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο που ετοιμάζεται να αφήσει την περίοπτη θέση του Ευρωπαίου Επιτρόπου για το ύπατο αξίωμα στην Ελλάδα. Ασφαλώς και ισχύει.
Είναι για να γελά κανείς με όσα συμβαίνουν στη ΝΔ. Ως φαίνεται ούτε το καταστατικό του κόμματος δεν έχουν διαβάσει. Έπιασε, λοιπόν, ο Σαμαράς και έβαλε στη θέση του γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδος την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου.
Kι έλεγα τι μου θυμίζουν τα λόγια Τσίπρα στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, για μηδενική ανοχή στην αλαζονεία, στις σπατάλες και τη διαφθορά. Είναι η προτροπή σεμνά και ταπεινά του Κ. Καραμανλή στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο μετά τη νίκη του το 2004, μία φράση που θα τον κυνηγούσε σε όλη τη διάρκεια του πρωθυπουργικού βίου του.
Οι μυστικοι δείπνοι δίνουν και παίρνουν στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Το κλίμα στα κόμματα της προηγούμενης συγκυβέρνησης είναι κλίμα αλλαγών στην ηγεσία τους και όλοι τα λένε με όλους.