Βράζουν οι βετεράνοι ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού με τον Βασίλη Κωνσταντίνου, ο οποίος εκτελεί «χρέη» προέδρου σε μία σακατεμένη οικονομικά ΠΑΕ. Από τον αρχαιότερο Θεοφάνη μέχρι τον Γεροθοδώρο, αδελφό της συζύγου του Σαραβάκου, όλοι τα έχουν με τον Κωνσταντίνου.
Μία άλλη Ελλάδα. Πριν 50 χρόνια η ίδια Ελλάδα βαλμένη σε διαφορετική βιτρίνα που σήμερα μοιάζει ρετρό. Ο Ολυμπιακός για τους γάβρους είναι η ομάδα θρύλος, και η οπαδική τους ψυχή πλούτισε όταν συναντήθηκαν με τον Μάρτον Μπούκοβι. Μία φυσιογνωμία που εκείνοι, οι οπαδοί την γέννησαν, την ανέδειξαν σε θρυλική.
Τι συνέβη και από τη μία στιγμή στην άλλη ο κύριος Σπύρος Θεοδωρόπουλος από υποψήφιος σωτήρας του μεγαλομετόχου Γιάννη Αλαφούζο, εξαφανίστηκε. Τόσο ξαφνικά! Τι είναι αυτό που χάλασε τη «δουλειά», δηλαδή να μπει μπροστά ένας επιχειρηματίας και να «ξεχαστεί» το αφεντικό της ΠΑΕ, ο Αλαφούζος;
Δεν είναι είδηση ότι σε πολύ κόσμο του Ολυμπιακού δεν τους κάθεται καλά ο Λεμονής. Δεν τον θέλουν για προπονητή στην ομάδα. Θαρρούν, καλώς, κακώς, άσχετο αυτό στην κουβέντα, ότι υποβαθμίζεται ο Ολυμπιακός με τον Λεμονή στον πάγκο. Θα ήθελαν ένα καταξιωμένο όνομα.
Ξεκάθαρες κουβέντες. Κανείς δεν γνωρίζει πόσα χρήματα έχει βάλει στον Παναθηναϊκό ο Αλαφούζος. Ο ίδιος ο καναλάρχης έχει πει ότι έχει βάλει πολλά, δεν μπορώ άλλα… Πόσα, όμως, έχει «επενδύσει» είναι άγνωστο και το πιθανότερο να παραμείνει στους αιώνες άγνωστο.
Πετυχημένος επιχειρηματίας και ένας ευκατάστατος οικογενειάρχης είναι ο κύριος Θεοδωρίπουλος που έχει κονομήσει από γαριδάκια και κρουασάν, με γειά του και χαρά του.Του αρέσει και η κάμερα, όχι πώς ο άνθρωπος έβαλε της κρέμες και τα αρώματα του πριν εμφανιστεί, μάλλον πριν τον εμφανίσουν όσοι είναι στο κόλπο κι όσοι αφελείς τσιμπήσουν ως τον νέο σωτήρα του Παναθηναϊκού.
Μόνον τα κλάματα δεν έβαλε στην Τούμπα ο τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού. Δάκρυα του ξέφυγαν, όμως συγκρατήθηκε και δεν έβγαλε το μαντήλι από την τσέπη. Στο ποδόσφαιρο τα γκολ τα τρώει ο γκολκήπερ, όχι τόσο η ομάδα. Το κόστος είναι προσωπικό και πιάνει αυτόν, όχι τον επιθετικό, ούτε ακόμα τον αμυντικό.
Δεν τον λυπήθηκε ο ΠΑΟΚ τον Παναθηναϊκό. Ένα φάντασμα ομάδας. Τι έπρεπε να γίνει, δηλαδή; Να μην πάρει ο ΠΑΟΚ μία νίκη από την όποια θα απουσίαζε η λεβεντιά. Αυτό έπρεπε να γίνει. Όχι, ρε, και τέσσερα γκολ, αυτό το 4-0, σε αντίπαλο που δεν υπάρχει στο γήπεδο. Κανένας σεβασμός στον μεγάλο Παναθηναϊκό. Κανένας αυτοσεβασμός και στην φανέλα του ΠΑΟΚ.
Ένας Παναθηναϊκός για λύπηση. Να μη βλέπεται στην Τούμπα. Τόσο κακός, που δεν έκανε ούτε μία ευκαιρία, απέναντι σ’ έναν μέτριο αγωνιστικά ΠΑΟΚ, που πέτυχε νίκη με διάσταση θριάμβου. Δύο γκολ πρώτα με προσωπικές ενέργειες του εκπληκτικού Πέλκα και το τρίτο με πέναλτυ.
Έχω τοποθετήσει στο ράφι των ιστορικών γεγονότων την προηγούμενη αναμέτρηση στην Τούμπα ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό. Ένα παιχνίδι που όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για τον ΠΑΟΚ και γνωρίζουν συνειδητά το DNA του δεν πρέπει να ξεχνούν ποτέ το εν λόγω παιχνίδι. Είναι ένα ντέρμπυ που προδίδει, που ερμηνεύει το παρελθόν του ΠΑΟΚ. Και εξηγεί γιατί αυτή η ομάδα μένει μακριά από τίτλους και σταθερά απογοητεύει τον κόσμο της.