Δύο μήνες προετοιμαζόταν ο Τζιμπούρ. Κανονικά εδώ τελειώνει η κουβέντα. Επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, με όνομα, όχι κάποιος τυχαίος, που έπαιξε και ξανάπαιξε σε ΑΕΚ και Ολυμπιακό, κι ακόμα δεν είναι έτοιμος για τον...Άρη της Β’ εθνικής. Μετά από δύο μήνες!
Συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο. Όσο ξεκαθαρίζει η κατάσταση στο πρωτάθλημα, τόσο...κρύβεται το μεγάλο πρόβλημα του Ολυμπιακού. Το οποίο πρόβλημα του πρωταθλητή επιβεβαιώνεται σχεδόν σ’ όλους τους αγώνες.
Τελικά, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός έπαιξαν μόνο για ένα λόγο. Για να κάνουν την πλάκα τους αυτοί οι περίεργοι στην εξέδρα που βάζουν φωτιές και ρίχνουν καπνογόνα. Λέω για αυτούς που δεν έχουν ιδέα από μπάλα, που δεν τους ενδιαφέρει το ποδόσφαιρο, που παριστάνουν τους οπαδούς και δεν παίρνουν χαμπάρι το τι γίνεται στο πράσινο χορτάρι.
Σκέπτομαι τι θα πάθαινε από τον Ατρόμητο η ΑΕΚ, αν δεν είχε παρουσιαστεί...βελτιωμένη, κατά δήλωση του νέου προπονητή Μοράις. Ακριβώς επειδή η ομάδα, μετά από δύο κολλητές γκέλες στο ΟΑΚΑ, εμφανίστηκε βελτιωμένη, γι’ αυτό δεν έχασε από τον Ατρόμητο.
Τα δύο από τα τρία γκολ ο Παναθηναϊκός τα έφαγε από στημένες φάσεις. Το ένα από κόρνερ, το άλλο με χτύπημα φάουλ. Ο Μποτία το πρώτο, το 3-0 από τον Ιντέγιε. Και τα δύο με κεφαλιά διότι οι σκόρερ πήδησαν μισό μέτρο πιο υψηλά από τους Παναθηναϊκούς.
Από την μια ο Ουακασώ στην άμυνα, από την άλλη ο Ιμπάρμπο στην επίθεση. Οι δύο «Πύλες» καταστροφής του Παναθηναϊκού στο ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό. Ο μεν ένας δεν υπήρχε στο πόστο του, ήταν διαρκώς απών, έπρεπε να τον… καλέσουν ονομαστικά, για να επιστρέψει πίσω.
Ο Ολυμπιακός παίζει στο δικό του πρωτάθλημα. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, καθόλου τιμητική για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και για τους αντιπάλους του μόνιμου πρωταθλητή. Ποιους αντιπάλους; Δεν υπάρχουν.
Στην προπολεμική Ελλάδα το όνομα «Αδριανόπουλος» ήταν το θρυλικό, όχι εκείνο του Ολυμπιακού. Τα πέντε αδέλφια Ανδριανόπουλοι, που ήταν και έξι, και έπαιζαν όλοι μαζί με την ερυθρόλευκη φανέλα, έδωσαν στον Ολυμπιακό την αύρα της ομάδας με τον ανεξήγητο ίσως μαγνητισμό στις λαϊκές μάζες.