Η Ελλάδα έχει δείξει το δρόμο. Ο αποδυτηριάκιας το έχει πει. Και το υπογράφει για μια φορά ακόμα. Η κατάκτηση του Ευρω 2004 από την Ελλάδα έχει γίνει ευαγγέλιο για τις μικρές ποδοσφαιρικές δυνάμεις που βρίσκονται στα βιτρινάτα τουρνουά. Μουντιάλ και σία.
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία οι Έλληνες ήταν μαζί με την Ισλανδία όταν έπαιζε κόντρα στην Αγγλία. Το ίδιο και στο παιχνίδι με την Γαλλία, οι Έλληνες ήθελαν νίκη της Iceland, της χώρας του πάγου.
Δεν είναι υπερβολή, ούτε αποτελεί μύθο να ισχυρισθεί κανείς ότι ποτέ άλλοτε σε τουρνουά διεθνές εμφανίστηκε τόσο καλοδουλεμένο σύνολο, όπως η εθνική Ελλάδος του 2004. Πέρα από τα μικρά της κυβικά ήταν μία ομάδα ένας άνθρωπος.
Αν είναι δυνατόν, κύριε. Το ελληνικό ποδόσφαιρο, το παρόν του και η όποια αξιοπιστία του έχει μείνει, να εξαρτάται από τον κύριο Κωστάκη Κουτσοκούμνη. Και μόνο που τα βάζω στο ζύγι τα πράγματα, σαλτάρω, ρε.
Ένα φιλικό ματς, με μια ομάδα που έκανε περιοδεία στην Ευρώπη για να κονομήσει κι όχι για να δρέψει δάφνες και κούπες, έγινε νίκη αξέχαστη και θρυλική για τον Ολυμπιακό. Και τραγούδι. «Ολυμπιακέ μεγάλε, Ολυμπιακέ τρανέ, που ενίκησες την Σάντος, την ομάδα του Πελέ».
Θυμίζω ότι ο Κώστας Καραμανλής, πρωθυπουργός, φρέσκος ακόμα, τριών μηνών, στον τελικό του Ευρώ 2004, παρακολούθησε το παιχνίδι δίπλα στον πρόεδρο της ΕΠΟ Βασίλειο Γκαγκάτση.
Μιλάμε για το τέλος του κόσμου. Ας αφήσουμε τις μαλακίες του Γαλιλαίου περί στρογγυλής γης που γυρίζει. Εχεις βρεθεί ποτέ 10 το βράδυ, Δεκέμβρη μήνα, στο Χαφναρφιόρντουρ, με τα φώτα να παθαίνουν κόμπλα;
Σα σήμερα το 2004, στις 4 Ιουλίου, συνέβη ένα απίθανο γεγονός. Η μεγαλύτερη έκπληξη από καταβολής ποδοσφαίρου. Η Ελλάδα, μία εθνική ομάδα χωρίς διεθνείς διακρίσεις, κατέκτησε την πρώτη θέση στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Μια τέτοια έκπληξη, αν ποτέ ξαναγίνει, θα επαναληφθεί μετά από εκατό χρόνια.
Είμασταν πιτσιρικάδες και όταν πλακωνόντουσαν οι μεγαλύτεροι στη γειτονιά, άκουγες να λέει ο ένας στον άλλον «Ρε, αμερικανάκι με πέρασες;...». Πάντα έκοβε το μάτι του Έλληνα. Ξύπνιος αυτός, θεωρούσε κορόιδο τον Αμερικάνο.