Ρωτάω. Η ΑΕΚ θα παίξει αποψε κόντρα στην Μπενφίκα όπως με τον Άγιαξ και στα δυο παιχνίδια με την Σέλτικ; Αμυντικά. Με στόχο μη χάσει. Κι αν τα καταφέρει, όπως με την σκωτσέζικη ομάδα, διότι το ποδόσφαιρο είναι πούστικο πράμα, και ευνοεί το παράλογο αποτέλεσμα, ένα ''άδικο'' αποτέλεσμα, θα είναι επιτυχία για την ΑΕΚ;
Αν μιλάμε ποδοσφαιρικά κι όχι οπαδικά, η ΑΕΚ ξεχνάει την πρόκριση στους «16» του champions league. Στόχος είναι να παρουσιαστεί αγωνιστικά όσο γίνεται καλύτερα. Μόνον έτσι έχει τύχη να… προκριθεί. Αν παίξει με στόχο σώνει και καλά την πρόκριση, τότε θα σπάσει τα μούτρα της.
Πήρε την καλύτερη του ΑΕΚ ο ΠΑΟΚ, πήρε εκτός έδρας και τον κατά πολύ ανώτερο του Ολυμπιακό και με τον πιο πανηγυρικό τρόπο επιβεβαίωσε ότι είναι το μεγάλο, το πρώτο φαβορί για το πρωτάθλημα. Και τώρα, αφού ακόμα το έργο βρίσκεται στην πέμπτη αγωνιστική, παίζει ανοικτά το ερώτημα:
Δεν κάνω τον πονηρό, ούτε ποτέ πούλησα μούτρα ότι είμαι βοηθός μάγου και παραγιός προφήτη. Το ‘βλεπα το «2» στο Καραϊσκάκη και όσο με έπαιρνε το έγραφα έτσι κι αλλιώς. Μέχρι που έφτασε να δηλώσω ότι ψάχνω στην αγορά του στοιχήματος ποιος μπουκ δίνει καλύτερη απόδοση στο «2» ανάμεσα στους παίκτες Ολυμπιακού και τον ΠΑΟΚ. Πως!
Πρόβλεψη τρελή, παρανοϊκή θα ήταν όποιος ήθελε τον Παναθηναϊκό να κερδίζει και τα πέντε πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Σήμερα, με το 5 στα 5 να είναι πραγματικότητα η πρόβλεψη να ποντάρει κανείς στον Παναθηναϊκό είναι μάλλον μια… λογική αναγκαιότητα.
Ιδού το σενάριο αν ο Παναθηναϊκός με το ζόρι τσιμπολογούσε κανένα βαθμό. Κι αυτό μόνο έκπληξη δεν θα ήταν όταν κατέβασε στο πρωτάθλημα ομάδα ανάγκης, Σε καμιά περίπτωση σύμφωνα με τα κυβικά της Ιστορίας του.
Σάββατο απόγευμα, φθινόπωρο του 1984, στο σπίτι του Βασίλη Κοντοβαζαινίτη στην Βάρκιζα. Είπαμε να κατηφορίσουμε προς παραλία. Ξαφνικά βλέπουμε μπροστά μας τον Νικήτα Σκοπελίτη, πρόεδρο του Χαραυγιακού, ομάδας Β' εθνικής. Από το στόμα του Βασίλη βγήκε αυθόρμητα η ατάκα που τα λέει όλα. Που τα φωτίζει όλα.
Σκοράρει ο Ολυμπιακός στο 90φεύγα και αρπάζει ένα ακόμα τρίποντο μετά την 12h ώρα. Μια του κλέφτη, λένε, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα. Με τις παροιμίες κάνουμε παιχνίδι;
Γιατί να κρύψω την αγωνία που έχω για το Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ. Γουστάρω! Να κερδίζει, ακόμα και εκβιαστικά τη σκέψη μου ένα ματς. Δεν κατάλαβα. Ισορροπημένος άνθρωπος είμαι, όχι πρεζόνι της ομαδάρας μου. Γιατί, άλλωστε, ασχολούμαι με τη μπάλα; Και γιατί μ’ αρέσει το θέαμα στο γήπεδο, αλλά και γιατί το φουκαριάρικο μυαλό μου αποζητάει να ξεφύγει από τις σκοτούρες της καθημερινότητας.
Μας την έχουν σπάσει οι ξένοι διαιτητές. Δεν είναι πράγματα αυτά. Να μας στερούνε αυτό που έγινε κεκτημένο δικαίωμα της έξέδρας αλλά και όλου του συστήματος. Λέω για τη μανούρα που προκαλεί η πουτάνα η διαιτησία. Ξένος σφυρικτράκιας στον τελικό κυπέλλου και δεν ακούστηκε κιχ, κανένα παράπονο. Αυτό ήταν το κακό. Επανήλθαν κανονικά οι ξένοι διαιτητές στην Ελλάδα.