Δεν άκουσα ποτέ τον Πανιώνιο να διαμαρτύρεται για την εγκληματική οργάνωση. Ούτε τον Λεβαδειακό, ότι η συμμορία που ελέγχει την διαιτησία δεν τον αφήνει να σηκώσει κεφάλι. Ότι του κόβει τον δρόμο να πάρει το πρωτάθλημα.
Να κυττάνε τις ομάδες τους οι αντιολυμπιακοί και να μη χαίρονται οι κομπλεξικοί με τη γκέλα 0-0 στο Καραϊσκάκη. Να πανηγυρίζουν μόνον αν εκείνοι πάρουν κάποια ισοπαλία από τον Ολυμπιακό.
Το’ χουν παρατραβήξει στον Παναθηναϊκό. Να ρίχνουν το ανάθεμα στον Άγγλο τερματοφύλακα Λουκ Στηλ. Τίποτα άλλο παρά τρυκ «επικοινωνιακό» είναι να χρεώνεται στον Στηλ και η ήττα, αλλά και τα χάλια της ομάδας, στο ματς με τον Άγιαξ.
Παρουσιάζει ακαδημαϊκό ενδιαφέρον ένα ερώτημα σχετικά με την απόφαση του Γιάννη Αλαφούζου να μπλέξει με το ποδόσφαιρο. Σ’ ένα χώρο άσχετο, εντελώς ξένο με τον συγκεκριμένο επιχειρηματία. Εφοπλιστή και καναλάρχη.
Δεν κέρδισε ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη την ομάδα που είχε νικήσει εκτός έδρας, την Γιουνγκ Μπόυς από Ελβετία μεριά. Είχε τόσο κακή απόδοση που προκάλεσε τις αποδοκιμασίες της εξέδρας. Επιτυχία!
Δεν ξεχνώ τον Άρη, όχι και να τον λησμονήσουμε επειδή τον χάσαμε από την σούπερ ληγκ. Άρης είναι αυτός, μέγεθος, διότι έχει λαό. Αυτό πρώτα μετράει. Η ομάδα με κόσμο δύσκολα να σκαρτέψει, οσο και να εκμεταλλευθούν το όνομα της, όσο και να την ξεφτυλίσουν οι δικοί της άνθρωποι.
Ήταν ένας καλλιτέχνης των γηπέδων, ένας θρύλος του Αγγλικού ποδοσφαίρου που κατέληξε ένα ράκος, ένα θύμα του lifestyle και της φήμης του. Σαν σήμερα, πριν από 10 χρόνια (25/11/2005) ο George Best άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 59 ετών.
Τον πρωτοείδα με τη μπάλα στα πόδια και τη φανέλα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ να έχει ξεκινήσει από πολύ πλάγια θέση και να ξεπερνάει έναν αντίπαλο, και δεύτερο και τρίτο... «Κάποιο λάθος έχει γίνει...» σκέφθηκα, «αυτός δεν μπορεί να είναι Άγγλος ποδοσφαιριστής».