Σκέπτομαι τι θα πάθαινε από τον Ατρόμητο η ΑΕΚ, αν δεν είχε παρουσιαστεί...βελτιωμένη, κατά δήλωση του νέου προπονητή Μοράις. Ακριβώς επειδή η ομάδα, μετά από δύο κολλητές γκέλες στο ΟΑΚΑ, εμφανίστηκε βελτιωμένη, γι’ αυτό δεν έχασε από τον Ατρόμητο.
Τα δύο από τα τρία γκολ ο Παναθηναϊκός τα έφαγε από στημένες φάσεις. Το ένα από κόρνερ, το άλλο με χτύπημα φάουλ. Ο Μποτία το πρώτο, το 3-0 από τον Ιντέγιε. Και τα δύο με κεφαλιά διότι οι σκόρερ πήδησαν μισό μέτρο πιο υψηλά από τους Παναθηναϊκούς.
Από την μια ο Ουακασώ στην άμυνα, από την άλλη ο Ιμπάρμπο στην επίθεση. Οι δύο «Πύλες» καταστροφής του Παναθηναϊκού στο ντέρμπυ με τον Ολυμπιακό. Ο μεν ένας δεν υπήρχε στο πόστο του, ήταν διαρκώς απών, έπρεπε να τον… καλέσουν ονομαστικά, για να επιστρέψει πίσω.
Ο Ολυμπιακός παίζει στο δικό του πρωτάθλημα. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, καθόλου τιμητική για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Και για τους αντιπάλους του μόνιμου πρωταθλητή. Ποιους αντιπάλους; Δεν υπάρχουν.
Στην προπολεμική Ελλάδα το όνομα «Αδριανόπουλος» ήταν το θρυλικό, όχι εκείνο του Ολυμπιακού. Τα πέντε αδέλφια Ανδριανόπουλοι, που ήταν και έξι, και έπαιζαν όλοι μαζί με την ερυθρόλευκη φανέλα, έδωσαν στον Ολυμπιακό την αύρα της ομάδας με τον ανεξήγητο ίσως μαγνητισμό στις λαϊκές μάζες.
Σα σήμερα, πριν 56 χρόνια, στις 6 Νοεμβρίου, το 1960, ο Παναθηναϊκός της Ελλάδος έκανε πρεμιέρα στην Ευρώπη. Έπαιξε το πρώτο του ματς στα ευρωπαϊκά κύπελλα. Αντίπαλος κάποια Σπαρτάκ Χράντετς, της Τσεχοσλοβακίας, που σήμερα μάλλον δεν υπάρχει στο χάρτη.
Τολμάς χωρίς τον κίνδυνο να φας τα μπινελίκια της ζωής σου αν ζητήσεις από έναν κουτσό να τρέξει κατοστάρι στους ολυμπιακούς αγώνες. Ούτε για αστείο. Και από πάνω να του ζητήσεις του σακάτη να κερδίσει το χρυσό μετάλλιο.
Καταδίκασε η ΑΕΚ του Μελισσανίδη την τρομοκρατική επίθεση σε στύλ τσιτσιλιάνικης καμόρα στον αρχιδιαιτητή Γιάννη Τσαχειλίδη. Αρα; Αποκλείεται ο τίγρης να έκανε τη βρωμοδουλειά.