Την αμαρτία που κουβαλάω εδώ και χρόνια δεν την κρύβω. Από τότε που μπήκα στη δουλειά θεωρούσα ανόητο να πανηγυρίζει κάποιος για μια μεταγραφή. Ποδόσφαιρο είναι, θα πεις, οπαδός είναι, έχει κάθε... δικαίωμα να συμπεριφέρεται ερήμην της λογικής.
Έκληξη. Ευχάριστη έκπληξη, ο τρόπος που αποχαιρέτησε τον Παναθηναϊκό ο Κροάτης Ντάνιελ Πράνιτς, μετά από τρία χρόνια σταθερής και διαρκούς αποτυχημένης παρουσίας στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Μια φορά κι ένα καιρό, που λένε στα παραμύθια, ήταν ένας πατέρας με τέσσερις κόρες και ο φουκαράς κοιμόταν και ξυπνούσε μ' έναν καϋμό. Πώς θα παντρέψει την πιο μεγάλη, που ήταν κακάσχημη.
Στο στάδιο Καραϊσκάκη το 1971 ένας μεγάλος ποδοσφαιριστής ο Φρανθίσκο Χέντο (δεξιά κάτω κρατάει στα χέρια τη μπάλα) φόρεσε για τελευταία φορά τη φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης.
Λες να της «πάει» η Γαλλία της Κροατίας; Στο πολύ καλό, αρκετά χορταστικό παιχνίδι με την Τουρκία, τα ρεμάλια παρουσίασαν πολύ καλή ομάδα. Λες να γίνει όπως το 1998, που η Κροατία πήρε την τρίτη θέση στο μουντιάλ, που είχε γίνει στην Γαλλία.
Μου το είπαν και δεν το... άκουσα. Δεν ήθελα να το ακούσω. Επειδή πράγματι είναι απίστευτο. Ο πρώην παικταράς Μάικλ Εσιέν, ο γνωστός πρώην και τελειωμένος πριν ακόμα έρθει στον Παναθηναϊκό, προέτρεψε έναν άλλον «πρώην» να κάνει μεταγραφή στην ίδια ομάδα.
Καλοκαιρινή κάνανε τη Μασαλία οι χούλιγκαν της Ρωσίας και της Αγγλίας. Φοβερά πράγματα. Θα μου πεις ότι έχει πιάσει κιόλας το καλοκαιράκι, όμως τα ρεμάλια των δύο χωρών, με την ευκαιρία του παιχνιδιού, βιάστηκαν να...καλοκαιριάσουν περισσότερο την πόλη.
Σα σήμερα, 12 Ιουνίου το 1966, πάλι ημέρα Κυριακή, παιζόταν το πρωτάθλημα στα Τρίκαλα. Προτελευταία αγωνιστική, μόλις την προηγουμένη Κυριακή ο Ολυμπιακός πήρε κεφάλι στην βαθμολογία διότι ο Παναθηναϊκός είχε γκελάρει στη Νέα Σμύρνη με τον Πανιώνιο.
Ασφαλώς και είναι αβέβαιο το μέλλον του Κετσπάγια στην ΑΕΚ. Όπως θα ήταν για τον κάθε προπονηταρά. Και για κάποιον με περγαμηνές, με πρωταθλήματα Γερμανίας και Αγγλίας, τσάμπιονς ληγκ και Ευρω και μουντιάλ και ό,τι θες.
Να λέμε την αλήθεια. Για τον ΠΑΟΚ ο λόγος. Όχι ψέματα. Όχι παραμύθια. Η μεγάλη ομάδα, αυτή που θέλει να λέγεται μεγάλη, και να περνιέται για μεγάλη, δεν φοβάται να πει τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.