Κάθε μήνα οι ληξιπρόθεσμες οφειλές αυξάνονται κατά 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Είναι αυτά που ήθελε να έχει ο Τσίπρας για να χορέψει τους δανειστές στο ταψί. Ή για να σταματήσει να κάνει ρεσάλτα στα ταμειακά διαθέσιμα των φορέων του δημοσίου. Αλλά οι λογής φοροφυγάδες αρνούνται πεισματικά να του κάνουν το χατήρι.
Αυτό που κάνει η κυβέρνηση με τους φορείς του δημοσίου λέγεται αναγκαστικό δάνειο. Και μόνο το επίθετο «αναγκαστικό» σε βγάζει από τα ρούχα. Παλαιότερα, όμως που δεν υπήρχαν φορείς με κομπόδεμα, οι κυβερνήσεις έπαιρναν αναγκαστικό δάνειο από τους πολίτες.
Εντός, εκτός και επί τα αυτά βρέθηκε ή μάλλον ξαναβρέθηκε η κυβέρνηση μετά τρίμηνη αποτυχημένη αναζήτηση της λύσης του ελληνικού προβλήματος σε εκτός Ε.Ε. πεδία. Κυβερνητικοί παράγοντες προαναγγέλλουν έντιμο πολιτικό συμβιβασμό με τους δανειστές, αναγνωρίζοντας εμμέσως ότι ναυάγησαν οι προσπάθειες για μετάγγιση ριάλ, ρεάλ και ρουβλίων στην ελληνική Οικονομία.
Μαζέψανε και τον Μπόμπολα. Δεν είναι λίγο, να τα λέμε όλα. Να συλλάβουνε τον έναν από τους πέντε «νταβατζήδες» που ήθελε να ξεδοντιάσει ο Κώστας Καραμανλής αλλά τελικά όλα όσα είχε απειλήσει ο Κωστάκης ήταν ατάκες πολιτικής φαντασίας, που είχαν ειπωθεί σε μπιφτεκάδικα.
Αν είναι αλήθεια ότι η δέσμευση των ταμειακών διαθέσιμων των φορέων του δημοσίου έγινε κατόπιν απαίτησης, της τρόικας, δηλαδή των θεσμών, τότε οι Συριζαίοι πρέπει να πάρουν βραβείο υποκριτικής.
Κάποτε -και εννοώ τα χρόνια της ευμάρειας- όποιος έμπαινε έστω και για μία μέρα στο δημόσιο, δεν έφευγε ποτέ. Η διαδικασία ήταν έκτακτος ορισμένου χρόνου, συμβασιούχος αορίστου χρόνου, μόνιμος.
Προσέξτε γιατί έχει ξεσηκωθεί το σύμπαν για την, δεύτερη κατά σειρά, Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, με την οποία δεσμεύονται αναγκαστικά όλα τα διαθέσιμα 1300 φορέων της Γενικής Κυβέρνησης για την πληρωμή μισθών και συντάξεων στο τέλος του μήνα.
Μέχρι τώρα απλώς το διέρρεαν. Πλέον το λένε καθαρά. Ότι οι ίδιοι, δηλαδή η τρόικα, δεν ζήτησαν ποτέ οριζόντιες περικοπές στις συντάξεις. Που σημαίνει ότι τις περικοπές αποφάσισαν οι κυβερνώντες, προφανώς γιατί το μέτρο τους φάνηκε πιο αποδοτικό.
Όταν λέμε κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, εννοούμε κυβέρνηση όλων πλην ιδιωτικών υπαλλήλων και ανθρώπων της αγοράς. Μιλάμε δηλαδή για ένα ποσοστό γύρω στο 30%. Για μία ακόμη φορά , ο ιδιωτικός τομέας πληρώνει και ο δημόσιος ζει, το αν βασιλεύει κιόλας είναι κάτι που συζητείται. Ορισμένα παραδείγματα.
Ο Βαρουφάκης σκληραίνει τη στάση τους προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τη μία πλευρά προειδοποιεί τους δανειστές με στάση πληρωμών και από την άλλη ζητεί από τους φορείς του δημοσίου να μεταφέρουν τα αποθεματικά τους από τις εμπορικές τράπεζες στην Τράπεζα της Ελλάδος για να μετατραπούν σε ρέπος.