Κονσταντίν Μαλόφεβ. Από το μηδέν έγινε μεγαλοεπιχειρηματίας, δισεκατομμυριούχος. Την έπεσε στην Εκκλησία, στο παραμύθι της θρησκείας, όμως παίκτης ο τύπος, όχι λαμόγιο της σειράς, μεσάζοντας της προσκολλήσεως. Σαν κάτι δικές μας λουμπίνες που προσφέρουν υπηρεσίες στα εκκλησιαστικά πράγματα της χώρας.
Έχει τελειώσει στις ΗΠΑ για την Κολομβία το μουντιάλ του 1994 με τον αποκλεισμό της στην πρώτη κιόλας φάση. Δύο ήττες και στο τρίτο ματς νίκη 2-0 επί της Ελβετίας, που δεν ήταν αρκετή για να προκριθεί από τον Α' όμιλο. Οι διεθνείς Κολομβιανοί επιστρέφουν στην πατρίδα και κανένας δεν ξεμυτάει έξω από το σπίτι του. Η αποτυχημένη παρουσία στο μουντιάλ έχει στήσει σκηνικό τρόμου, απειλών για την ίδια τους τη ζωή.
Ο θεός ή μάλλον οι εορτάζοντες σήμερα Άγιοι Ανάργυροι να βάλουν το χέρι τους. Και θα το βάλουν, αφού την πρώτη Ιουλίου δεν γιορτάζουν μόνο αυτοί, αλλά όλοι οι Έλληνες και μάλιστα διπλά, τη μία επειδή λόγω της λιτότητας έχουν... αγιάσει και την άλλη γιατί είναι ...Ανάργυροι. Τουτέστιν άνευ αργυρίων.
Τα απίθανα δεν γίνονται μονάχα στο σινεμά. Σ' αυτά, άλλωστε, τα απίστευτα κι αληθινά την πέφτει ο δημιουργός στο θέατρο και το μυθιστόρημα, Και προσκυνάει γεγονότα και πρόσωπα πραγματικά, με δράση αξιοθαύμαστη, αξιοσημείωτη. Ένα τέτοιο πρόσωπο της Ιστορίας είναι η Θεοδώρα, η φιλόδοξη και όμορφη, η ακόλαστη και αδίστακτη, που έγινε αυτοκράτειρα. Η πιο διάσημη αυτοκράτειρα του Βυζαντίου.
Η κάμερα γιατί δεν αφήνει σε ησυχία τον Μαραντόνα; Δεν είναι σίγουρο το γιατί υπήρξε μέγας ποδοσφαιριστής. Ίσως ο μεγαλύτερος της Ιστορίας. Ανεπανάληπτος. Όχι απλά μεγάλος, πολύ μεγάλος, αλλά αληθινός ηγέτης.
Σηκώνεται το αεροπλάνο της Air France από το αεροδρόμιο του Τελ-Αβίβ, ξημερώματα Κυριακής 27 Ιουνίου σα σήμερα, το 1976, με προορισμό το Παρίσι. Στάση στην Αθήνα. Όσο πιο σύντομα να περιγράψουμε την πιο συναρπαστική, μοιάζει με σενάριο χολυγουντιανής ταινίας, αλλά και την πιο πετυχημένη επιχείρηση κομάντος στην Ιστορία.
Ο Μάικλ Τζάκσον δεν θα πεθάνει ποτέ. Εγγυημένο. Όπως δεν πεθαίνει η Μαίρυλιν Μονρώ. Περισσότερο από μισός αιώνας έχει περάσει που έχει φύγει και πάντα σκάει μια ιστορία πραγματική ή παραμυθένια γι' αυτήν. Γιατί;
Ζημιά στην κοινωνία ο κακοποιός. Αυτός που με εγκληματική συμπεριφορά είναι επικίνδυνος για τη δημόσια τάξη. Για την ασφάλεια των πολιτών, των οποίων απειλείται η περιουσία τους, κάποιες φορές και η ζωή τους. Ο παράνομος, λοιπόν, είτε ενεργεί μόνος του, είτε συμμορίτικα μ' άλλους, γέννησε την ανάγκη της Αστυνομίας στην κοινωνία.
Αλ Καπόνε και Τζων Ντίλιγκερ. Αυτά ήταν τα δύο τεράστια ονόματα του αμερικάνικου υποκόσμου, που λειτουργούσαν το θρύλο του κακοποιού στις σκέψεις μας πιτσιρικάδες, όταν ακόμα φορούσαμε κοντό παντελόνι. Και τους «θαυμάζαμε» στα μαυρόασπρα έργα στο σινεμά, για την περιπετειώδη ζωή τους, για τα ''κατορθώματά'' τους.
Άραγε με ποιο τρόπο θα χειριστεί ο σκηνοθέτης του μέλλοντος το φαινόμενο της μαζικής φυγής των Ελλήνων στα ξένα, την περίοδο της τελευταίας οικονομικής κρίσης; Ποιο θα είναι το μοτίβο μιας κινηματογραφικής ταινίας για τον Έλληνα που εγκαταλείπει τη χώρα του σε αναζήτηση δουλειάς στο εξωτερικό;