Ο χρόνος έκλεισε με τους γνωστούς ηλίθιους. Τους νεοέλληνες. Χιλιάδες φυσικά τα παραδείγματα, αλλά αξίζει το τελευταίο. Αυτό που κατεγράφη μεταξύ κάποιου Τόσκα, που το παίζει υπουργός ασφάλειας, και κάποιου Καμίνη, που παριστάνει τον δήμαρχό Αθηνών.
Τι έγινε, ρε; Ήρθε ο άγιος Βασίλης από την καμινάδα. Υποτίθεται ότι είχατε ραντεβού. Ότι τον περιμένατε. Και, μάλιστα, δεν θα ερχότανε με άδεια χέρια. Μιλάμε για τον Θεό των παιδιών. Τον πιο αγαπημένο τους άγιο.
Ηλικιωμένος, χοντρούλης, με ροδαλά μάγουλα. Στοιχεία που έπρεπε να προβληματίζουν κάθε άτομο της ηλικίας του. Με μια ματιά, ένας γιατρός θα τον θεωρούσε ύποπτο για υπέρταση, καρδιοπάθεια, ισχιαλγία.
Η κυρία είναι καψούρα με τον πρωταγωνιστή της παράστασης. Στο θέατρο κάθεται στην πέμπτη σειρά, δίπλα στον σύζυγό της. Πριν συνεχίσω είναι απαραίτητο να σημειώσω ότι αναφέρομαι σε αληθινό περιστατικό που συμπεριλαμβάνεται σε ακαδημαϊκές μελέτες περί αυνανισμού.
Από τις 30 Δεκεμβρίου, σα σημερα το 2015, κυκλοφορεί νόμιμα πλέον το περιβόητο βιβλίο Mein Kampf του Αδόλφου Χίτλερ, που μέχρι τέλους του 2015 έπαιζαν περιορισμοί στη δημοσίευσή του από την ίδια την Γερμανία.
Μια προσωπικότητα τόσο προικισμένη με ανεξήγητη μεγάλη δύναμη υποβολής κι έναν απόκρυφο μυστικισμό που πάντα συνόδευε τον θρυλικό Ρασπούτιν, είναι επικίνδυνη για κάθε εξουσιαστή.
Η μεγάλη είδηση. Η πιο ταιριαστή των ημερών. Το νέο που μου έδωσε αληθινή ευχαρίστηση και, μα τον Δία κι όλους τους πεθαμένους αρχαίους Θεούς, με γύρισε πίσω αιώνες. Πέφτει από σήμερα τόσο πολύ η θερμοκρασία που δεν θα μείνει κορυφή βουνού χωρίς χιόνι.
Αρχίζεις να της βγάζεις τα ρούχα, το ένα μετά το άλλο. Εκτός από τα χάδια σου δουλεύεις και με τη φωνή σου. Να 'ναι μισοσβησμένη, ξέπνοη, αχνή, αν την προπονήσεις βραχνή και με γρέζι, και με ανάσες που πυρώνουν το αυτί της, που φουντώνουν τα μάγουλά της.
To Κυρίμαι είναι σαν ένα πέτρινο κάστρο/ξενοδοχείο στην άκρη της Μάνης, στον παραδοσιακό οικισμό του Γερολιμένα, ακριβώς δίπλα στην θάλασσα, τόσο που όταν κάθεσαι στις βεράντες νομίζεις ότι είσαι σε πλοίο που σαλπάρει.
Όλα βαρετά τις ημέρες των εορτών, όμως τα κάλαντα στους πολιτικούς παραείναι άνευ σημασίας. Τι σημαίνουν δεν το κατάλαβα ποτέ. Κι αν σημαίνουν κάτι, γιατί αυτό πρέπει αυτό να επαναλαμβάνεται τουλάχιστον 3-4 φορές το ίδιο πρωινό, στον ίδιο επίσημο, στον ίδιο χώρο;