Σάλος μέγας πριν ένα χρόνο με τα κατορθώματα του 68χρονου Έλληνα παπά, εφημέριου στον ιερό ναό Αγ. Δημητρίου Νέας Υόρκης και της 45χρονης Περουβιανής φίλης του. Κι όμως, πρόκειται για ένα απλό πταίσμα σε σχέση με ανδραγαθίες άλλων μεγαλόσχημων της Εκκλησίας.
Να σου πω εγώ ποιά έπρεπε να ήταν η διαταγή. Από τον εισαγγελέα και την αστυνομία προς τους κυρίους νεαρούς που δεν άφηναν τίποτα όρθιο στο Πολυτεχνείο. Τους το λες μία φορά, αν επαναλάβεις για δεύτερη φορά την κουβέντα σου, τότε δεν είσαι κράτος.
ΕΞΑΡΘΡΩΣΑΜΕ, είπε ο υπουργός Μουζάλας, δύο κυκλώματα τζιχαντιστών που ήρθαν με το καραβάνι των μεταναστών. Τσίπρα, δεν ξέρεις τι σου γίνεται! Τον Μουζάλα έπρεπε να κάνεις υπουργό αθλητισμού. Θα είχε εξαρθρώσει την εγκληματική οργάνωση στο πρωτάθλημα.
Βάρεσαν στο ψαχνό οι τζιχαντιστές και μαζί με το ψυχικό κενό, και τη λύπη που νοιώθεις για το αίμα αθώων, το μικρόβιο της σκέψης σε καθηλώνει. Η τρομοκρατία, τελικά, είναι πιο μεγάλο κακό από τη δυστυχία. Και από τη φτώχεια. Και από την αρρώστια.
Δοξαστικό στη βία η τρομοκρατική επιχείρηση στο Παρίσι, σα σήμερα 13 Νοεμβρίου, πριν από ένα χρόνο. Ένας ύμνος της οργανωμένης και επαναστατημένης θρησκευτικής μαστούρας με χαρακτήρα φυλετικό, ιδεολογικό, πολιτικό και οικονομικό.
Πανάρχαιος θρύλος. Το τέρας της λίμνης Λοχ Νες η ακριβοθώρητη «Νέσυ», ένα υδρόβιο πλάσμα που ζει στα ρηχά, μάλλον της οικογένειας χελιών. Λοχ Νες. Η μεγαλύτερη λίμνη της Σκωτίας, μήκους 36 χλμ., πλάτους 1,6 χλμ., βάθους 25 μ., νερά κρύα.
Τον χώσανε μέσα τον κύριο Αλέξανδρο Αγγλούπα, εξέχουσα ατραξιόν της νυχτερινής Αθήνας, με την κατηγορία ότι συνεργαζόταν με την περιβόητη πλέον συμμορία των ρομά. Το παλληκάρι ζήτησε να μην τον προφυλακίσουν, διότι είναι μπίζνεσμαν και ασχολείται καθημερινά με τις επιχειρήσεις του.
Πόρνες ακρωτηριασμένες. Φρίκη. Κομμένος ο λαιμός τους, από τα αριστερά προς τα δεξιά το μαχαίρι. Χωρίς αίμα, πρώτα τις στραγγάλιζε. Κάποιες τις ξεκοίλιαζε. Δεν έγινε ποτέ γνωστό το όνομα του “Τζακ Αντεροβγάλτη”.
Είκοσι επτά χρόνια συμπληρώθηκαν από την ημέρα εκείνη, 9 Νοεμβρίου, που έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. Που το έριξαν, καμία σημασία κι αν είχε γκρεμιστεί από σεισμό, αν το είχε φάει η βροχή και ο άνεμος.
Δεν έχει γραφτεί ακόμα η αληθινή ιστορία της ναυμαχίας του Ναβαρίνου, ίσως να μη γραφτεί ποτέ, κι όχι γιατί επικρατεί μια σκοπιμότητα. Μιλάμε για το στρατιωτικό επεισόδιο που καθάρισε την μπουγάδα στην υπόθεση της απελευθέρωσης της Ελλάδος από τον οθωμανό.