Όχι μόνο μας ταλαιπωρούν, αλλά και σπάνε πλάκα μαζί μας. Το ...ανέκδοτο έρχεται από την Αγγλία και λέγεται συμβάσεις «μηδενικών ωρών». Όπου ο εργαζόμενος το παίζει... Πυροσβεστική. Κάθεται σπίτι του και περιμένει να τον καλέσουν να δουλέψει...
Σεπτέμβριος μήνας, όμως κόσμο θα βρεις στις παραλίες. Και τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο, και δεν μιλάμε για χειμερινούς κολυμβητές. Όσο το επιτρέπει ο καιρός κάποιοι συνεχίζουν τα μπάνια στη θάλασσα.
Το ακούω από τότε που γεννήθηκα. Ότι ο πλανήτης, που τον είπαν πλανήτη διότι πλανάται, διότι κινείται, διότι είναι ξεκρέμαστος στο σύμπαν, όλο και απειλείται από διάφορα ουράνια «σκουπίδια», άλλο είναι τόσο μεγάλο όσο ένα νησί, άλλη όσο ένα βουνό.
Και ποιος δεν έμαθε πριν 50 χρόνια περίπου για την Σίσυ, όπως έλεγαν την σύζυγο του αυτοκράτορα της Αυστροουγγαρίας Ελισάβετ, όταν γυρίστηκαν για τη ζωή της τρεις ταινίες με πρωταγωνίστρια την γερμανοαυστριακή ηθοποιό Ρόμυ Σνάιντερ.
Τα ακραία καιρικά φαινόμενα πυροδοτούν ακραίες ανθρώπινες συμπεριφορές. Μόνο έτσι μπορεί να εξηγήσει κανείς τις αποδοκιμασίες κατοίκων της Καλαμάτας κατά των υπουργών που επισκέφθηκαν την πόλη τους μετά την φονική πλημμύρα.
Παντρεύτηκε ο φουκαράς μια τρελή λατίνα που του έκανε μαύρη τη ζωή. Ανώμαλη και υστερική αυτή, αδύναμος χαρακτήρας αυτός, μαλακό μέταλλο ως άνδρας, δεν έδινε λύση στο πρόβλημά του.
Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα από τις τελευταίες φονικές πλημμύρες; Εκτός φυσικά από τις διαχρονικές ευθύνες του κράτους για την απουσία έργων υποδομής και την αστικοποίηση. Είναι η αδιαφορία της κοινωνίας για την τύχη των ηλικιωμένων.
Μ' ακούμπησε αυτό που είπε η κυρία Μαριέττα Γιαννάκου. Ήρθε πολύ κοντά στο θάνατο κι αυτό που είχε να πει ήταν Θέλω να ζήσω, όχι για εμένα, αλλά για την κόρη μου.
Δεν θα μπω μέσα. Μία υπενθύμιση μόνον, για το πογκρόμ που ξέσπασε πριν 61 χρόνια, σα σήμερα, στις 6 Σεπτεμβρίου στην Κωνσταντινούπολη. Με αφορμή την προβοκάτσια στο
σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, Τούρκοι, δήθεν “όχλος”, σε “αντίποινα” και σε διατεταγμένη υπηρεσία μακέλεψαν Έλληνες και τις περιουσίες τους.
Λέω για την εμμονή των αντρών με τα γυναικεία στήθη. Υπάρχει κάποια επιστημονική εξήγηση που να αναλύει όλη αυτή την λατρεία των αντρών – πέρα από τις Φροϋδικές απόψεις βέβαια;