Είσαι πολιτικός, άνδρας, γυναίκα άσχετο. Υποψήφιος κόμματος. Υποστηρίζεις ότι έχεις αρχές. Ότι εκπροσωπείς κόμμα ιδεολογίας. Και βγαίνεις στη γύρα να πείσεις τον κάθε ψηφοφόρο, ακόμα κι εκείνον που πολιτικά, ιδεολογικά ανήκει σ' άλλο χώρο.
Τίποτε δεν είναι αυτονόητο στην Ελλάδα. Ούτε η υποχρέωση μας να πληρώνουμε τους φόρους μας ούτε το δικαίωμα μας να εισπράττουμε τη σύνταξη μας άνευ περικοπών. Όλη η ζωή μας διέπεται από το δόγμα «άμα λάχει».
Μια φορά κι ένα καιρό, θα το πω σαν παραμυθάκι για μικρά παιδιά, αν και πρόκειται για στόρυ αληθινό και πρόσφατο. Ούτε εκατό χρόνια δεν έχουν περάσει από τότε που πέθανε ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ο άγιος Νεκτάριος.
Ο πρώτος που την πήρε ήταν ο θείος της. Πάντα θυμάται η Ασημίνα πόσο ευχαριστόταν κάθε φορά που βρισκόταν με τον αδελφό της μάνας της. Το όνειρό της ήταν να βρει σύζυγο να την πηδάει υπέροχα όπως ο πρώτος που την έκανε γυναίκα, πριν ακόμα κλείσει τα 15.
Το ξέρουμε πολύ καλά, ότι σ’ αυτήν την χώρα κάνουμε όλοι μας ότι μας βολεύει. Άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο και άλλοι μέχρι αηδίας. Μια φίλη μου ήρθε να με δει, και κουβεντιάζοντας μου μίλησε για μια εκδρομή που πήγε και τα χάλια που αντίκρισαν τα μάτια της.
«Αποφασίσαμε να εκτελέσουμε τον απατεώνα και ληστή του λαού Μπακογιάννη...» αυτό ανάμεσα σε πολλά άλλα αναφερόταν στην “προκήρυξη” της 17 Νοέμβρη που είχε τίτλο «Άρχισε η κάθαρση» και είχε σταλεί στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία».
Βραδυά κατάμαυρη. Θανατερή. Νεκροί 81 στον αριθμό όταν το βαπόρι με 472 επιβάτες και 61 άτομα πλήρωμα κοπάνησε στις νησίδες Πόρτες Πάρου, δυο μίλια από το λιμάνι της Παροικιάς.
Αν δεν ενημερωθούμε, αν δεν προσπαθήσουμε, αν δεν πάμε, πως θα βοηθήσουμε και πιθανά να σώσουμε παιδάκια; Γι’ αυτό γίνεται αυτή η γιορτή. Για να βοηθήσουμε τα παιδάκια που έχουν ανάγκη από μεταμόσχευση μυελού των οστών.
Βλέπουμε στο σινεμά το παλληκάρι, τον πρωταγωνιστή της ταινίας, να τα βάζει με πέντε, και με δέκα. Όποιον βρίσκει μπροστά του να τον ξαπλώνει. Κάθε εμπόδιο να το εξουδετερώνει.