Μην απορούνε κάποιοι που στις τάξεις των τζιχαντιστών στρατεύονται Ευρωπαίοι. Νέοι άνθρωποι, καμμία σχέση με ισλάμ μέχρι χθες. Τι έγινε το 1821; Το ίδιο.
Ο Φρανσουά Ωλάντ δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας πολιτικός. Άρα, δύο μόνον πράγματα είναι σε θέση να κάνει μετά το τρομοκρατικό κτύπημα των τζιχαντιστών, που πάγωσε την Ευρώπη.
Από αρχαιοτάτων χρόνων, από την εποχή του Μεγάλου Αλέξανδρου, και κυρίως από την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ο «πολιτισμένος» δυτικός κόσμος, έδειξε μια ακραία τάση ιμπεριαλισμού. Ήθελαν σώνει και καλά να κατακτήσουν άλλους λαούς, άλλες χώρες, να τους υποδουλώσουν και να σφετεριστούν τον πλούτο τους.
Οι μαθητές είναι καθισμένοι με τις ώρες οκλαδόν στο πάτωμα και στο σχολείο, το ιεροδιδασκαλείο, μελετούν το Κοράνι. Στην πραγματικότητα το απομνημονεύουν. Διαβάζει το Ιερό Βιβλίο ο μουφτής, ο δάσκαλος, ο μουσουλμάνος θεολόγος και οι νεαροί μαθητές επαναλαμβάνουν αποσπάσματα από το Κοράνι.
Κρατάει ένα καλάσνικωφ στα χέρια και στο όνομα του καλού Θεού σε γαζώνει με σφαίρες. Δεν είμαι δολοφόνος, σου λέει, έχω πάρει Εντολή από τον Αλλάχ να σε τελειώσω, επειδή θα είμαι άπιστος αν δεν ενεργήσω σα μαχητής του ιερού πολέμου.
Τον Γιάννη Ρίτσο δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω. Τον διάβαζα, κάποια γραφτά του μου άρεσαν, άλλα τα απέρριπτα, και μια φορά που τον συνάντησα σε μια αριστερή συγκέντρωση στο Σύνταγμα, έμεινα αποσβολωμένος να τον κοιτάω.
Τι σόι πράμα είναι ακριβώς αυτό το έργο που παίζεται όλο και πιο νταηλήδικα σε διαπλανητικά επίπεδα, λέω για τους τζιχαντιστές, είναι ακόμα ενωρίς να το μάθουμε. Είναι φαινόμενο της εποχής μας, των ημερών μας, αλλά παίζει στο παγκόσμιο σινεμά χωρίς γράμματα ακόμα.
Δεν ήταν δυνατόν να μην περάσει και στη συντηρητική Αμερική ο γάμος των ομοφυλόφιλων. Σε κάθε πολιτεία των ΗΠΑ, πλέον. Ζήτημα χρόνου. Χρόνων. Δεκαετιών. Πιθανόν να νομιμοποιούνταν ο γάμος λεσβίας με λεσβία, άνδρα gay μ' άλλον άνδρα gay, μετά από πέντε χρόνια, 12, 19 χρόνια. Ήταν, ας πούμε, στο πρόγραμμα.
Μια γεύση από ποίηση παίρνουν όσοι διαβάζουν τα σεντόνια του αναρχικού τρομοκράτη Νίκου Ρωμανού. Η επανάσταση, άλλωστε, είναι ποίηση, δηλαδή μια τρέλλα ανεξέλεγκτη, ένας ρομαντισμός αθεράπευτος, μια δράση γεμάτη αυθορμητισμό και αλήθεια συναισθημάτων.
Να ξεκαθαρίσω, τώρα από την αρχή, ότι εγώ όταν μιλάω για ανθρώπους και λέω «αυτός είναι…», ή «αυτή είναι…», δεν με ενδιαφέρει καθόλου ο σεξουαλικός τους προσανατολισμός.