Συνέβη το κακό στο Παρίσι. Πριν ακόμα πληροφορηθούμε το ίδιο το γεγονός, εμφανίστηκαν στην οθόνη τα σκουλήκια. Η ντροπή της κοινωνίας. Τα σκουλήκια. Η ντροπή της δικής μας κοινωνίας.
«Μισώ το άτομο που γονατίζει κάτω από το βάρος μιας άγνωστης δύναμης ενός τυχαίου Χ, ενός θεού. Μισώ όλους εκείνους που υποκύπτουν από φόβο, από παραίτηση, και που ένα μέρος της ανθρώπινης ισχύος τους, ο τρόμος και η ηλίθια αδράνεια που τους χαρακτηρίζει δεν τσακίζει μόνο τους ίδιους, αλλά μαζύ κι εμένα και τους ανθρώπους που αγαπώ. Μισώ, ναι, τους μισώ, γιατί το αισθάνομαι, εγώ δεν γονατίζω...».
Μία απεργιακή συγκέντρωση που σέβεται τον εαυτό της έπρεπε και είχε ξεφύγει από τα τετριμμένα. Οι διοργανωτές όφειλαν να έχουν βρει τρόπους για να εκφράσουν τη νέα πραγματικότητα, όπως αυτή διαμορφώθηκε από την οικονομική κρίση και τα μνημόνια.
Γι' αυτό είναι καταδικασμένη η Ελλάδα. Επειδή πρώτοι απ' όλους μεγαλύτεροι παραμύθηδες είναι οι αγωνιστές του λαού. Γενική απεργία χθες και η Λαϊκή Ενότητα του Λαφαζάνη και της Κωνσταντοπούλου πρώτοι στο πανηγύρι. Διαμαρτυρόμενοι μπροστάρηδες κατά του... Σύριζα. Έλεος, ρε!
Όλο αυτό το κόλπο με τις καταγγελίες του Πανούση είναι στημένο. Δεν ξέρω τίποτα, δεν έχω να ρωτήσω κανέναν, όμως επειδή κυκλοφορώ με μυαλό ανάποδο, έχω τεράστια εμπιστοσύνη στη σκέψη μου. Και σπάνια πέφτω έξω.
Γενική απεργία σήμερα Πέμπτη. Φοβερό! Δεν είναι η απεργία των εργαζομένων αλλά και όσων δεν εργάζονται, παρά την επιθυμία τους ειναι άνεργοι. Άλλο ειναι το φοβερό και απίστευτο. Είναι η συμμετοχή του κυβερνητικού Σύριζα στις αντικυβερνητικές εκδηλώσεις σήμερα.
Η στατιστική από κάποιους θεωρείται επιστήμη. Μπορεί και να είναι αλλά εγώ πιο πολύ εκτιμώ τα αποτελέσματα της, που κάνουν μια καταγραφή τάσεων, που σίγουρα βοηθούν αυτούς που μας φακελώνουν και μας παρακολουθούν ποικιλοτρόπως. Εμάς σε τι να μας βοηθήσει η στατιστική, αφού οι παραδόσεις είναι για να σπάνε;
Θα διάβαζα με μεγάλο ενδιαφέρον ένα βιβλίο με θέμα τη γλώσσα του υπόκοσμου. Κι αυτή είναι δουλειά ενός λαογράφου. Που με μια συλλογή, μια ανθολογία λέξεων, προτάσεων, από μια άποψη επιχειρεί μια προσέγγιση στον λαϊκό πολιτισμό κάθε χώρας.
Μια συγκινητική ιστορία, που πρέπει να την διαβάσουμε όλοι, και κυρίως αυτοί που βασανίζουν τα σκυλιά. Μια ιστορία που είναι αδύνατον να μην σε κάνεις να ανατριχιάσεις ή και να βουρκώσεις ακόμα. Ο Hachi, στην Ιαπωνία από την δεκαετία του ΄20, είναι κάτι σαν Εθνικός ήρωας.