Τρόμαξε μία γυναικούλα όταν στο σκοτάδι ξεπετάχθηκε μπροστά της ένας τύπος που με άνεση ξεκουμπώθηκε και άρχισε να τον παίζει. Στη μέση του δρόμου, στο κέντρο της Λαμίας.
Χώρισε ένας φίλος μου. Το περίμενα. Δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την επαγγελματική απογείωση της συζύγου του. Αυτός ήταν σταθερά στάσιμος εδώ και χρόνια, άρα είχε καθοδική πορεία, άρα ήταν στο πισωγύρισμα και στη σκιά της γυναίκας του. Πώς να το αντέξει αυτό;
Συμπαράσταση στον Νίκο Μαζιώτη εκδηλώθηκε επιτόπου από συντρόφισσες και συντρόφους του. Άσχετα αν δεν τους γνωρίζει ο συλληφθείς. Σύντροφος είναι όποιος ασπάζεται τις ιδέες του, όποιος συμφωνεί με την πρακτική του και βλέπει με τα ίδια μάτια το κράτος.
Ο κόσμος δεν είναι με την κυβέρνηση. Άσε τι λένε τα γκάλοπ, αλλά και τι βγάζει η κάλπη. Ακόμα και πλειοψηφία να δώσει στο πρώτο κόμμα, περισσότερο από 50%, πάλι ο κόσμος θα είναι εναντίον της ΕΘΝΙΚΗΣ κυβέρνησης. Έτσι είναι.
Η ξευτύλα της θρησκείας, λέω εγώ, της κάθε θρησκείας, είναι κάθε τόσο να αλλάζει, αυτό που ισχύει σήμερα να το ανατρέπει αύριο. Όχι, κύριοι. Είστε κοινοί απατεώνες. Πουλάτε μούσι στο όνομα του Θεού. Όχι απλώς αναξιόπιστοι, είστε καραμπινάτοι έμποροι της συμφοράς, εμπορεύεστε το παραμύθι που πουλάτε. Τι λέμε;
Τον έχουν τσακώσει τον Μαζιώτη, του «δένουν» τα χέρια πίσω από τη μέση, κι αυτός βγάζει στο πρόσωπο όλο το ξέρασμα που έχει μέσα του για τους μπάτσους. Για τους πολιτικούς. Για το κράτος. Είστε ξευτύλες, «λέει» ο τρομοκράτης. Ο αναρχικός. Ο αντιεξουσιαστής. Ο επαναστάτης. Ο αγωνιστής. Όλα αυτά.
Το ποδόσφαιρο είναι το πιο λαϊκό πράμα στον κόσμο. Η μπάλλα κουβαλάει τη ψυχή του φτωχού, του καταπιεσμένου, του εργάτη, της καθότερης κοινωνικής τάξης. Αυτή η αλήθεια του ποδοσφαίρου δεν αλλάζει επειδή το παιχνίδι έγινε πολυεθνικό προϊόν, κέρδισε και τους κονομημένους.
Κοιμάσαι σαν πουλάκι και την ώρα που είσαι στο πιο βαθύ ύπνο, κατά τις τέσσερις ξημερώματα, μπαμ, πετάγεσαι στο ταβάνι. Τι έγινε, ρε! Πετάχτηκες κανονικά, σου λέω, πυραυλώθηκες, έγινε βλήμα, εκσφενδονίστηκες από το στρώμα. Τι έγινε, ρε!
Αυτά είναι τα δράματα. Ακόμα κι αν ο πρωταγωνιστής του δράματος είναι άγνωστος, δεν τον ξέρεις, δεν έχεις καμμία σχέση μαζύ του, πας σε μια γωνία, και σκουπίζεις ένα δάκρυ για πάρτη του.
Πιάσανε τον Νίκο Μαζιώτη. Ο αποδυτηριάκιας το έχει στείλει το μήνυμα. Για τους αναγνώστες, λέω. Για ποιους άλλους; Διάλογο έχω μόνο με όσους με διαβάζουν. Παρακάτω. Η δουλειά είναι δώρο στον Κικίλια από τον «αδερφό» του Τζώρτζ Στεφανόπουλο.