Γράφει ο Γιώργος Λιάνης: Γνώρισα τον Γιώργο Χειμωνά και τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Τον πίστεψα, και αφού διάβασα όλα του τα έργα τον πιστεύω ακόμα περισσότερο. Αυτός με βοήθησε να ξεπεράσω δικές μου φοβίες, όχι σα ψυχίατρος που ήταν, αλλά σα φίλος. Ήταν με τον τρόπο του σεμνός, απλός και όμορφος. Ο πιο ωραίος άντρας που ζούσε τότε στην Αθήνα.
Δεν πολυκαταλαβαίνω αυτή τη περιβόητη ανάγκη της ''ελληνικότητας''. Είμαι Έλληνας και σαν Έλληνας μιλώ. Ταυτότητα είναι η γλώσσα, και η ταυτότητα αυτή υπάρχει, την ακούς παντού, δεν χρειάζεται παρά λίγη προσοχή κι ακόμα λιγότερος πανικός. Δεν δέχομαι πως είμαστε ένα τυχαίο έθνος, αποδεκατισμένο και πανικόβλητο, που αναζητάει με απόγνωση το πρόσωπο του.
Η επιθυμία του ήταν να καεί το σώμα του και η τέφρα να σκορπιστεί σε ιερό ποτάμι της Ινδίας. Πριν τον ρίξουν στη φωτιά, πάντα σύμφωνα με την επιθυμία του, στα μάτια και τα χείλη νεκρού τοποθέτησαν φύλλα λωτού. Είχε προετοιμαστεί πνευματικά για τον βέβαιο θάνατο του. Πέθανε από καρκίνο Νοέμβριο του 2001 στα 58 του ο κιθαρίστας των Μπητλς Τζωρτζ Χάρισον, ο λιγότερο θορυβώδης της πιο σπουδαίας μουσικής μπάντας. Του θρυλικού και ανεπανάληπτου αγγλικού συγκροτήματος με τα τέσσερα φτωχόπαιδα από το Λίβερπουλ.
Η Κυριακή σήμερα είναι του Ασώτου, κατά τον χριστιανισμό. Έχει θέση ο άσωτος σ’ όλες τις κοινωνίες, σ' όλους τους αιώνες, σε κάθε τάξη, πλουσίων και φτωχών, αριστοκρατών και νοικοκυραίων. Σωτήρης από τη μια, αυτός που σώθηκε, άσωτος από την άλλη. Ο χαμένος. Με δική του απόφαση. Με δική του ευθύνη.
Μέσα στο καλοκαίρι θα βγει, λέει, το νέο εργαλείο. Το διάδοχο του προηγούμενου μοντέλου. Το οποίο είχε διαδεχτεί το προηγούμενο του κι αυτό πάει λέγοντας το δικό του προηγούμενο. Και καπάκι, λένε, θα βγει και ένα mini, σε μικρότερη εκδοχή του τελευταίου μοντέλου.
Έπρεπε να φύγει από την Ελλάδα για να μπορέσει να διαπρέψει στο παγκόσμιο στερέωμα της ιατρικής επιστήμης. Αν έμενε εδώ, δεν θα έκανε τίποτα. Δεν θα μπορούσε να κάνει έρευνες και επιπλέον θα του έβαζαν τρικλοποδιές όλοι οι βολεμένοι μεγαλογιατροί με τα «φακελάκια» κάτω από το τραπέζι. Όλες οι διάνοιες έχουν εγκαταλείψει την χώρα. Τυχαίο;
Ποιος είναι ο Βαλεντίνος που τον λένε άγιο και τον ορίζουν των ερωτευμένων; «Όποιος θέλουμε είναι», η πρώτη απάντηση. Και μία δεύτερη απάντηση «Δεν μας ενδιαφέρει ποιος πραγματικά είναι».
''Δεν έχω κάνει botox... '' είπε η Γενοβέφα. Παραμύθια. Πού το ξέρω; Δεν το ξέρω! Ξέρω, όμως, ότι είναι αδύνατον, το εντελώς απίθανο, ηθοποιός, μάλιστα γυναίκα στα 50 της, που είναι στο λούκι του πιο άγριου πρωταθλητισμού στο Χόλυγουντ, να έχει...παραλείψει να κάνει και μπότοξ και πλαστικές, σε πρόσωπο και σώμα.
Η κουβέντα είναι του Στέλιου και την συνυπογράφω και με τα δυο χέρια. Ένας είναι ο Στέλιος, ποιος άλλος από τον Καζαντζίδη. Δυο είναι οι γυναικείες λαϊκές φωνές, η Πίτσα Παπαδοπούλου και η Κατερίνα Στανίση.
Επτά άτομα σκοτώθηκαν, το ένα σώθηκε. Και λένε γι αυτόν τον έναν ότι είχε τύχη βουνό. Το καταλαβαίνω αυτό. Το άλλο είναι που δεν καταλαβαίνω. Οι μισοί είπαν ότι ο άνθρωπος που γλύτωσε είχε τύχη βουνό, οι άλλοι μισοί ότι είχε άγιο. Ε, αυτό δεν το καταλαβαίνω.