Άνοιξε μετά από 40 χρόνια, διαβάζω, και εντυπωσιάζομαι. Μπαίνω να διαβάσω και λέει ότι το Αρχαίο Θέατρο της Ερέτριας από 21- 23 Σεπτεμβρίου ξαναδέχτηκε κόσμο για 3 παραστάσεις. Ουάου…
Η κουβέντα του αποδυτηριάκια για την Πόλυ Πάνου. Ουδεμία σχέση έχω με τα τραγούδια της κοπέλλας. Δεν είναι αυτό το ζήτημα. Ούτε αξίζει και είναι η ώρα να πεις ότι είναι μεγάλη φωνή, ότι είναι μεγάλη τραγουδίστρια. Άλλο είναι αυτό που γράφει το φευγιό της το 2013, σα σήμερα 27 Σεπτεμβρίου, στα 73 της.
Ο Κεχαγιάμπεης δεν ήθελε να τα βάλει με κανέναν Έλληνα αγρότη. Ήτανε καλός άνθρωπος; Απέφευγε να πολεμήσει μ' όσους ήταν οπλισμένοι. Ήτανε δειλός; Ξεκάθαρη η εντολή του αφεντικού του, του Ιμπραήμ πασά: ''Ερήμωσε τον τόπο στον Μωρηά. Βάλε φωτιά στα δάση, μη μείνει όρθιο ούτε ένα δένδρο''.
Να τα πούμε χοντρά, και τηλεγραφικά. Δεν κάνουμε μάθημα, ούτε παίζουμε με συνωμοσίες, που βέβαια προσφέρονται σε τέτοια γεγονότα όπως είναι ο βομβαρδισμός της Ακροπόλεως Αθηνών, το απόλυτο σημείο αναφοράς της ανθρώπινης σκέψεως και δημιουργίας. Τελειώσαμε. Όλα τα άλλα μνημεία της αρχαιότητος, όπου γης, να το πούμε έτσι πεζοδρομιακά, είναι κατώτερα, είναι Β' εθνικής.
Ήταν σταλινικός ο Σοστακόβιτς ή αντικομουνιστής. Ας μην επηρεαζόμαστε από το γεγονός ότι τον είχε αποκηρύξει το σοβιετικό καθεστώς. Έγραφε μουσική κάτω από την απειλή να τον εξορίσουν ή με ελεύθερη σκέψη ύμνησε την Οκτωβριανή επανάσταση. Αυτά τα ερωτήματα κι άλλα σχετικά παίζουν εδώ και 40 τόσα χρόνια από το θάνατο του μέγιστου, ίσως του μεγαλύτερου συνθέτη του 20ου αιώνα.
«Μπορώ κι εγώ!... » σκέφθηκε το άγνωστο και φτωχό αγόρι. Πήγαινε κινηματογράφο και παρακολουθούσε την ταινία σα να 'ταν υποψήφιος σκηνοθέτης, όχι απλά θεατής. Την τάδε ταινία διάσημου και ταλαντούχου σκηνοθέτη, όχι κάποιου μικροπωλητή, άσχετου με το αντικείμενο, όπως ήταν ο τύπος της ιστορίας μας. «Κι όμως, το ‘χω μέσα μου και μπορώ να το κάνω!... », σκεφτόταν. Ο Πέδρο Αλμοδοβαρ, το όνομα του οποίου σίγουρα έχετε ακουστά.
Υπάρχουν κάποιες σελίδες της Ιστορίας μας, που είναι τοποθετημένες τρίτο πλάνο, στο βάθος κήπος. Κι όμως σ' αυτές τις λιγοδιαβασμένες και σχεδόν άγνωστες σελίδες θα βρεις γεγονότα με τη δική τους αξία.
Θέλω να γράψω δυο λόγια για τον Ρομπέρ Μπρεσόν, με την ευκαιρία ότι γεννήθηκε σα σήμερα 25 Ιουλίου, το 1901. Γίνεται; Μόνον δυο λόγια για έναν καλλιτέχνη, ειδικά αυτόν, που προσφέρεται για περιπλάνηση στο σύμπαν. Εδώ δεν τα λέμε όλα, αλλοίμονο. Εδώ περιοριζόμαστε στα βασικά, στα απαραίτητα. Τα δυο λόγια, λοιπόν, για τον αποκαλούμενο “Άγιο του σινεμά” είναι αρκετά.
Ένα χωριατοκόριτσο ντροπαλό και συνεσταλμένο, από φτωχή οικογένεια, με ρίζες από Σκωτία και Ιρλανδία, γεννήθηκε ανάμεσα σε φυτείες στην Αμερική, κι αυτή ήταν η πρώτη της δουλειά, να μαζεύει φύλλα καπνού. Μια φορά την εβδομάδα πήγαινε σινεμά, αγαπημένος της ηθοποιός ο Κλαρκ Γκαίημπλ (1901 -1960) και η ταινία που την συγκινούσε ήταν “Μια γυναίκα πειρασμός”.
Πριν ακόμα γεννηθεί το παιδί είναι ήδη σεξουαλικό ον. Αυτό υποστήριξε ο Ζίγκμουντ Φρόυντ, ο “πατέρας της ψυχανάλυσης”, ο άνθρωπος που δεν απομονώνει το σεξ, την επιθυμία για σεξ, τη σχέση με το σεξ, με το χαρακτήρα μας, τη συμπεριφορά μας και τη σκέψη μας.